…με αυτά που διαβάζω:

«Υπάρχει μια γενιά παιδιών που μεγάλωσε με τα τραγούδια μου, η μουσική μου άλλαξε τη ζωή πολλών ανθρώπων, αγάπησαν τα τραγούδια μου κι εμένα, με έχει σημαδέψει σαν άνθρωπο… Υπάρχουν άνθρωποι που επηρεάζονται από τα τραγούδια μου, το βλέπω ως λειτούργημα, με ευλόγησε ο Θεός να το κάνω… Βρίσκομαι σε πολύ καλή κατάσταση εγκεφαλικά…»

Υπερφίαλες κενές φιάλες γκλαμουριάς, με ημερομηνία λήξης και προδιαγεγραμμένη μοίρα: στους κάδους ανακύκλωσης του Θεάματος. Σαχλοτράγουδα μιας χρήσης, τσιχλόφουσκες για κλαρινογαμπρούς και νυφοπάζαρα, στίχοι κενού περιεχόμενου, μουσικό χαλί κατανάλωσης και καταστροφής εγκεφαλικών κυττάρων…

Πως ν’ αντέξεις την κενότητα σου λοιπόν; Με το στανιό πρέπει να πιστείς πρώτα απ’ όλα εσύ ο ίδιος (για να μπορέσεις να συνεχίσεις να υπάρχεις) πως δήθεν κάτι είσαι, κάτι κάνεις, κάτι έχεις να πεις. Στο κενό αέρος της φούσκας που επέλεξες να ζεις, μπορείς να καβαλήσεις το καλάμι και να πας όπου γουστάρεις. Δεν θα ‘σαι άλλωστε και ο πρώτος, το σύστημα τροφοδοτεί με άφθονο αέρα τα μυαλά των δικών του παιδιών.

Και αν τώρα ο φελός φαντασιώνεται ότι εμπνέει και άλλους φελούς, ας τον αφήσουμε να το κάνει: είτε ισχύει είτε όχι, αναλώσιμος είναι και αναλώσιμος θα παραμείνει. Η χωματερή της βιομηχανίας του Θεάματος έχει χώρο για όλους τους επίδοξους εμπνευστές της νεολαίας.

Δεν είναι θέμα -υποκειμενικού- γούστου ούτε είναι θέμα υπεράσπισης κάποιας άλλης μουσικής υποκατηγορίας (και η εντεχνίλα άλλωστε ζέχνει): το πρόβλημα με την κυρίαρχη -mainstream- κουλτούρα είναι πολιτισμικό και αξιακό. Που και που μερικοί διάττοντες αστέρες της, όπως ο Σταν, απλά μας δίνουν με τις δηλώσεις τους αφορμές για αποσημειολόγηση της όλης κατάστασης.

Σε κάποιους άλλους, όπως στον τρελο-Τσαχ, μπορεί να δίνουν και πατήματα για σάτιρα, όπως πολύ πετυχημένα (και προφητικά) κάνει με το βίντεο του “ο γύπας”:

. . .

. . .

Υ.Γ Άσχετο με το παραπάνω, αλλά και πάλι ένα διαμάντι αποσημειολόγησης απ’ τον Tsach: Θέλει ο φασίστας να κρυφτεί κι η φωτιά δεν τον αφήνει

. . .

 

Advertisements

-τίποτα περισσότερο, μέρα που ανατέλλει αύριο, μέρα κλοπής παιδικών κι εφηβικών χαμόγελων..:

.

.

Άρρωστοι με τα φανζίνς και με τις απελευθερωτικές εκδόσεις:

.

Fanziniasis_No2_web.jpg

.

Fanziniasis (No1)

.

Fanziniasis (original): La Bogotá sin Asco

.

 

CLICK HERE TO DOWNLOAD IT!

.

Από την εκδήλωση του ΡΕΣΑΛΤΟ ενάντια στην ανάπλαση, στην πλ. Λαού στο Κερατσίνι, τον Ιούνιο του 2008

.

MA_Keratsini08

 

Ύστερα από επαφές του κιθαρωδού της μπάντας με τον Αλέξανδρο Βουτσινά, στις ψυχιατρικές φυλακές Κορυδαλλού, έφτασαν στα χέρια των μαυρΑκόρντων και οι ιδιαίτεροι στίχοι του εγκλείστου. Από αυτούς, πάλι με πρωτοβουλία του πρώτου, επιλέχθηκαν εκείνοι του “χτυπάω πόρτες” προς μελοποίηση και συλλογικό -μουσικό- κανιβαλισμό. Αυτό έμελλε να είναι και το “κύκνειο άσμα” των μαυρΑκόρντων, η τελευταία τους ολοκληρωμένη δημιουργία πριν βαρέσουν σιωπητήριο διαρκείας κάπου στις αρχές του 2010.
*
Το παρακάτω βίντεο αποτελεί και τη μοναδική καταγραφή του συγκεκριμένου τραγουδιού. Από το αναρχικό τριήμερο του Θερσίτη στο Πάρκο Τρίτση (Ιούνιος 2009). Από τη συναυλία των εκδηλώσεων, Σάββατο 27/6, μαζί με τα συγκροτήματα των Timetrap και Incognita Sperans.

.

* Το βίντεο: μαυρΑκόρντα – Χτυπάω Πόρτες (Ίλιον 2009)

.

MA_xtypaw_portes_06-2009_web

.

ΧΤΥΠΑΩ ΠΟΡΤΕΣ

Σαν ένας σπόρος λουλουδιού
μες την κοιλιά ενός πουλιού
απ’ τον βοριά ως το νοτιά
γυρνάει η ψυχή μου
και στο ρεφρέν του τραγουδιού
στη φάλτσα νότα ενός βιολιού
από το θύμα ως το φονιά
η αντοχή μου

Και μια σκέψη άδειου νου
ο ίδιος φόβος του κενού
στης θάλασσας την αντηλιά
με παρασέρνει
σ’ ένα ταξίδι αλλουνού
ο ίδιος φόβος του κενού
σαν μια μάνα που πονά
γλυκά με δέρνει

Χτυπάω πόρτες για δυο νότες
κι ας είναι δανεικές
και όλα τα καίω όσο κι αν φταίω
σε δυο φωτιές
σκοπούς ζητάω να τους σφυράω
σ’ ένα παιδί
που κρύβω μέσα, λέσα για λέσα
να κοιμηθεί

.

Αλέξανδρος Βουτσινάς
Ψ. Φ. Κ.

.

*

Υ.Γ(1): η αφίσα του τριημέρου

Υ.Γ(2): ο έντυπος λόγος των συγκροτημάτων

.

Original Proletarian Antifa AnarchOi! from Sofia (BL) -R e s p e c t !

.

NFS_TexasZuluFest17_BitovTerror_wb

.

.

Original Band Page: Bitov Terror

Original Director: George Karakasian

.

In memory of Timur Kacharava

.

εις μνήμην ωδές στον Βύρωνα .Λεοντάρη
[ από Φ@νζñν & μαυρΑκόρντα ]

.

{Α’)   Μ ε σ ο υ ρ α ν ί ς
.

“Είμαστε μεσοπόλεμος σου λέω, ανίατα μεσοπόλεμος…
Ας πάμε λοιπόν κι απόψε, ας πάμε πάλι κάπου να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε…”

.
Μια ζωή στους ηττημένους
περήφανοι
μετά τον εμφύλιο
οι δρόμοι τους θεωρητικά χωρίζουν
άλλος στην ποίηση
και άλλος στην πολιτική φιλοσοφία

Αίμα και ιδανικά αλησμόνητα
αυτοεξόριστοι πλέον
σε έναν κόσμο
που κυοφορεί νέους κόσμους
και ολοένα αποβάλλει

Απομονωμένοι επιμένουν
ήττα στην ήττα
λέξη στη λέξη
στίχο στο στίχο
μέχρι την τελική νίκη

Χωρίς σχεδόν ποτέ να περιλαμβάνονται
στα πλάνα όσων περιλαμβάνουν
κουστουμαρισμένα πολιτικά μνημόσυνα
και ιδιοτελείς επικήδειοι επιπέδου
ασφαλής μετά θάνατον αναγνώριση
σε ζωές συστηματικά περιθωριοποιημένες

Έχουν γνώση οι φύλακες
και με ακριβή ρυθμό μας εγκαταλείπουν
άγνωστο πόσοι μας απέμειναν
να θυμίζουν έστω την αρχή
μιας γενικευμένης πτώσης

Και ούτε καν μια ειλικρινής ωδή
στη νικημένη γενιά του Μεσοπολέμου
τέτοια αχαριστία

.

7278241648767_VL

.

 

 

 

 

.

 

 

.

.)

(Β)

μαυρΑκόρντα (Κερατσίνι 2008) – Τα Φονικά Ακόντια (σε στίχους Β. Λεοντάρη)

.

MavrAkornta_Fonika_Akontia

.

Οι ηλικίες είναι ρόλοι (μιας κατεστημένης ηθικής),
δεν παίζουμε θέατρο σε λέω
(η αστυνομία μας μιλάει απ’ τα δελτία των οκτώ),
της ζωής μας το σενάριο το γράφουμε εμείς
(οι πράξεις μας μιλάνε από μόνες τους)
στήσε το σκηνικό (όπως π.χ οι Τεξανοί)
και μη σκηνοθετείς (οι σχέσεις θα βρουν τον δρόμο τους)
δώσε αέρα – δώσε χώρο (κοίτα τα Πλατάνια – κοίτα τα νερά)
το χάσμα (των γενεών) εμφανίζεται ξαφνικά (και βαθαίνει)
όταν κινούμαστε παράλληλα (και όχι αντάμα)
γεφύρια χτίζουνε τα χέρια μας (όταν τ’ απλώνουμε στ@ν άλλ@)
κίνηση αέναη και συνεχής (κινήσεις / συγκινήσεις, στάσεις / καταστάσεις)
από τα συν (και τα κοινά να ξεκινάμε)
περιπλανώμενοι στον κόσμο (γύρω γύρω όλοι)
μέχρι να τον γυρίσουμε (ανάποδα)..!

.

Punk ποίηση και μέθη (όχι από ουσίες, αλλά)
από την ουσία του ταξιδιού και τις συναναστροφές (στο Τέξας Ζουλού Φεστ)

.

Α, ναι! Και ξύπνημα από/με Χειμερία Νάρκη:

.

NFS_TexasZuluFest17_XN_w.

.

* Το νου σας, αδέρφια μου / αλήτρες / πουλιά: το Κυνήγι του Ονείρου, συνεχίζεται…

.

StressNo7m_Macedonia_Brecht_web

.

Όταν αυτοί που είναι ψηλά / Μιλάνε για ειρήνη

Ο απλός λαός ξέρει / Πως έρχεται ο πόλεμος

Όταν αυτοί που είναι ψηλά / Καταριούνται τον πόλεμο

Διαταγές για επιστράτευση / Έχουν υπογραφεί

.

.

Macedonia – Greece: differents nations & states but the same shits

.

 

 

[ Ο σκύλος ο Κουέπ ] *

.

Ήθελες πιστός να μείνεις
μα εγώ είμαι άπιστη και ασταθής.
Δεν θέλω λευκά σκυλιά να με φυλάνε
δεν θέλω την κατασταλτική σου ασφάλεια.
Έχω μήνες να σε δω.
Σε μισώ.
Μα -μου ‘λειψες.
Πολύ το φοβόμουν αυτό.
Αλλά ό,τι φοβάμαι, συμβαίνει.
Ήρθες στον ύπνο μου
μέσα απ’ το βόρβορο του πηγαδιού μου
με λευκά μαλλιά
κόκκινα μάτια
τρίχωμα λύκου
έτοιμος να με κατασπαράξεις.
Σ’ έχω καταπιεί πολλές φορές,
βαρέθηκα
δε σε φοβάμαι
σε σιχάθηκα.
Ποτέ οι άτσαλες μου σκέψεις
δεν ήταν τόσο τακτοποιημένες.
Με απόλυτη ψυχραιμία
κι αίσθημα πικρό
σαν τη γεύση που μου άφηνες
σε απαλλάσσω.

.

NFS_EgoApenatiTis_web

.

Το πρώτο πράγμα που μου ΄ρθε στο μυαλό, διαβάζοντας αυτούς τους στίχους, ήταν η βεβαιότητα πως μόνο μια γυναίκα θα μπορούσε να συνενώσει τόσες αντιθέσεις, να σκεφτεί και να γράψει με αυτόν τον τρόπο… Αυτό που καταχρηστικά ίσως αποκαλείται “γυναικεία γραφή”… Και αμέσως μετά αναρωτήθηκα για το εάν “μπορεί να υπάρξει φεμινιστική γραφή χωρίς φεμινιστική συνείδηση”… Και το ερώτημα αυτό μ’ ακολούθησε σε ολόκληρη σχεδόν την διαδρομή ανάγνωσης της Νίκης Κωνσταντοπούλου… Όσο για αυτή καθεαυτή την διαδρομή, κράτησα σημειώσεις στο πίσω μέρος του βιβλίου, και αργότερα τις δακτυλογράφησα (βλ. σελ. γραφομηχανής) ως αναμνηστικό …δημιουργικής ανάγνωσης! Δεν γράφω παραπάνω για να μην σ’ επηρεάσω αναγνώστη μου. Αν παρ’ όλα αυτά σού γεννηθούν κι εσένα παρόμοια ερωτηματικά, θα χαρώ ιδιαιτέρως να μοιραστούμε τις απαντήσεις!

.

»ο τίτλος δεν παραπέμπει απλώς στην ονοματοποιία ενός σκύλου αλλά αναφέρεται στο φάρμακο κουεπίν -φάρμακο για την ψύχωση«

.

Υ.Γ: Συμπτωματικό το background της φωτογραφίας αλλά και ταιριαστό μες την αντίθεση του..!
.

 

 

…όπως απότομα μπήκαν και τα CD στα σπίτια μας και τη ζωή μας, 25 χρόνια πριν!

Λιβαδειά, Ιούλιος του 1992 και -επειδή τα γραπτά μένουν- μετά από ανασκαφή στο αρχείο του stress ´zine εμφανίστηκαν και οι πρώτες αντιδράσεις σχετικά με τα Compact Discs..! Ούτε που θυμόμουν πως υπήρχε καταγεγραμμένο τέτοιο πράγμα, ούτε καν μπορώ να θυμηθώ πως έφτασαν στα χέρια μου οι συλλογές της Roadrunner… Το μόνο που δεν μπορώ να ξεχάσω είναι πως το πρώτο ψηφιακό δισκάκι που έπεσε στα χέρια μου (και που αντέγραψα σε κασσέτα για να μπορώ να το ακούω) ήταν το Destroy Fascism των Rumble Militia..! Και επειδή τότε (ειδικά στην επαρχία) τα συγκεκριμένα ακούσματα και γούστα ήταν πολύ μοναχική υποθέση, ήταν και αυτός ένας λόγος που οι πρόσφατες συναυλίες των R.M. με ταξίδεψαν πίσω στο χρόνο..! Και συνειρμικά οδήγησαν στα ευρήματα των “ανασκαφών” που σήμερα μοιράζομαι μαζί σας:

StressNo7mPag53_web

StressNo7mPag54a_web

*

 

vc_teaparty_9-7w

Image  —  Posted: July 2, 2017 in (Χ) καιρός, underground press, Valeriana´s ´zine
Tags: , , , , , ,