[ Περιοδεύων Θίασος Παραδοξοτήτων (Freak Show), Απόπειρα 1η, Μάρτιος 2005, 52 α/μ Α4 τυπωμένες σελίδες ]

*

Περιοδεύων Θίασος Παραδοξοτήτων (Freak Show). Έτσι ονόμαζαν παλιά τους θιάσους που περιόδευαν, εκθέτοντας ανθρώπους που είχαν ανατομικές δισπλασίες ή ιδιαιτερότηες είτε έπαχαν από σπάνιες ασθένιες.

[ … ] Πιστεύουμε στην ελεύθερη και χωρίς περιορισμούς έκφραση. Όσα η κοινωνία απορρίππτει ως μη “κανονικά” εμείς τα θεωρούμε μοναδικά και αυθεντικά.

Ζωές ιδιαίτερων και ασυνήθιστων ανθρώπων. Καλλιτέχνες που το προσωπικό τους όραμα προσπερνά τα ήθη και τα ρεύματα της εποχής τους. Αιρετικές κοσμοθεωρίες και ιδέες. Όλα αυτα θα παρελάσσουν από τις σελίδες του φανζίν μας. Μέσα σε όλα αυτά και τα δικά μας δημιουργήματα – ανοσιουργήματα: ποιήματα, ιστορίες, φωτογραφίες.

Απορρίπτουμε τη σοβαροφάνεια. Το αστείο και το σοβαρό είναι απλά οι δυο όψεις της ίδιας παράδοξης πραγματικότητας.

Αυτή η συλλογική προσπάθεια έχει αποκλειστικό στόχο να εκφραστούμε και να δημιουργήσουμε. Για το λόγο αυτό θεωρούμε αυτονόητο ότι δεν μπορεί να υπάρξει χρηματικό αντίτιμο. Η διακίνηση του φανζίν γίνεται χέρι με χέρι διότι είμαστε ελιτιστές και θέλουμε να διαλέγουμε εμείς σε ποιον το δίνουμε. Αυτό όμως δεν θα σας το πούμε. Θα σας πούμε απλά ότι δεν θέλουμε μεσολαβητές διότι προτιμούμε την άμεση επικοινωνία με τον κόσμο.

Σ’ αυτό το [ πρώτο ] τεύχος ο θίασος μας αποτελείται από [ 10 άτομα ]

Υ.Γ. Για την καλύτερη ανάγνωση του φανζίν μας, προτείνουμε ως ηχητική συνοδεία το Moonlight Sonata του Beethonen. Ξανά και ξανά.
.

FreakShowZine_2005-06

* *

[ Περιοδεύων Θίασος Παραδοξοτήτων (Freak Show), Απόπειρα 2η, Απρίλιος 2006, 52 α/μ Α4 τυπωμένες σελίδες ]

Καλώς ορίσατε στη δεύτερη παράσταση του θίασου μας! Ολοκαίνουρια νούμερα από διάφορες εξωγρενικές (παρα)ποιήσεις της φύσεως, αλλόκοτες καταστάσεις, συγκινητικές εμπειρίες για την απολαυστικότερη ακρόαση της 14ης σονάτας του Μπετόβεν, βάλτε τη στο REPEAT και διαβάστε το φανζίν μας, στο φως ενός ή δυο κεριών, με καταψυγμένο ποπ κορν και ανακυκλωμένο Absinthee… Καλή διασκέδαση!

Περιεχόμενα:
Γραμματάκια, φωτογραφίες, σχεδιάκια, έργα τέχνης, παιδικές ζωγρφικές δημοτικού, διακοσμήσεις, συντηρητικά Ε4711 και Η666.5, χρωματική ουσία παραγωγή της μελανίνης, πλαστικοποιητική μεμβράνη, καρφίτσες βιβλιοδεσίας, ορθογραφικά και τυπογραφικά λάθη. Απολαύστε υπεύθυνα

Τιμή:
Χωρίς αντίτιμο

Διανομή:
Χέρι με χέρι, κατά προσωπική μας εκτίμηση

Ευχαριστούμε

Σ’ αυτό το [ δεύτερο ] τεύχος ο θίασος μας αποτελείται από [ 12 άτομα ]

.

Advertisements

Ιούλιος 2003: πρώτη και απροσδόκητη εμφάνιση των μαυρΑκόρντων, κάτι σαν guests δηλαδή, στο αναρχικό τριήμερο του Θερσίτη –στον Πευκώνα Αγ. Αναργύρων. Και πρώτη δημόσια εκτέλεση του «γράμματος» σε αγωνιστικό κλίμα αλληλεγγύης (βλ. Θεσσαλονίκη ’03 – απεργία πείνας των 7), το συγκρότημα μαζί με τα μουσικά όργανα της Ωχρά Σπειροχαίτη δανείζεται και τον …βιολιστή της! Μοναδική εμπειρία – μοναδικό ντοκουμέντο:

.

1 2-12-2017 2-52.jpg

.

μαυρΑκόρντα – γράμμα (Θερσίτης 2003)

.

tumblr_lkp8ag9CGJ1qj2me9o1_500

.

σήμερα η Κάπα αλλάζει καρδιά. αλλά
για ‘κείνη, αυτή του Τζιλ χτυπά πιο δυνατά,
σήμερα έχει γενέθλια κι ο συνεκδότης και
η αναστολή του ανάποδα τις μέρες μετρά
να πάνε να πνιγούνε στρατά κι αφεντικά

της Οσίας Αντίρρησης Συνείδησης ανήμερα
η ζωή κι ο έρωτας δεν γνωρίζουν σύνορα
αντιθέτως σπάνε στεγανά, θεριά ανήμερα,
στην υγειά μιας ανάρρωσης, στην προσμονή
μιας συνάντησης, η κάθε μέρα και μια γιορτή,

σβήσε ένα κερί – άναψε μια εκκλησία
δεν υπάρχουν Θεοί, είμαστε όλοι θνητοί
που ταξιδεύουν ολοταχώς στην αθανασία
ζώντας την κάθε μέρα σαν να ‘ναι η τελευταία
με τις πράξεις μας την γράφουμε την Ιστορία
σημείωσε την ημερομηνία, έχει μια σημασία

άσπρο πάτο το μισογεμάτο μου ποτήρι
απόψε Χάρε δεν σου κάνω το χατίρι,
δεν θα σου κάνω το γινάτι, και ας χάσω
μέτρο και ρυθμό,.που να σου βγει το μάτι,
και δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα ρατσιστή,
ρουφιάνε μπάτσε, δικαστή και στρατοκράτη

.

.

atermonas-konter

.

Είναι κάποιες εποχές που οι μέρες κυλάνε ατέρμονα ίδια,
μηχανικά, χωρίς καμία απόκλιση,
χωρίς καμία εναλλαγή:

καφέ – κακά – ντουζ – δουλειά – σπίτι – φαϊ – σιέστα – καφέ – φαϊ – ύπνος – καφέ – φτου κακά..!
Και πάλι απ΄την αρχή, ξανά και ξανά

Που να χωρέσει η ποίηση μεσ΄ τα σκατά;
Μόνο σα μύγα, ίσως, που τα περιτριγυρνά!

Κι όμως,
ένα ξεχαρβαλωμένο κοντέρ και μια επίσκεψη στο συνεργείο
μπορούν να φέρουν την ανατροπή:

– “Ο ατέρμονας φταίει, πρέπει να τον αλλάξουμε…”
– “Ποιος φταίει;”
– “Ο ατέρμονας! Έχει φθαρεί, θέλεις αλλαγή…”

Μέγας φιλόσοφος και ποιητής ο μηχανικός,
διάγνωση ακριβείας..!

.

.

 

— περιληπτικό απόσπασμα του
“La Catalogne dans le moment populiste”
από το carbureblog.com
σε μτφ massilia21 —

* * *

…Το καταλανικό ζήτημα θέτει το ερώτημα των σχέσεων μεταξύ του Κράτους και του κεφαλαίου. Σ’ αυτή τη σύγκρουση, η ιδεολογική έκφραση των σχέσεων μεταξύ του Κράτους, του «λαού» και της οικονομίας γίνεται ένα συγκεκριμένο διακύβευμα στο πλαίσιο των πολύ πραγματικών ταξικών σχέσεων…

…Ο λαϊκισμός θέτει το ζήτημα της κοινωνίας των πολιτών, αλλά με ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο, παρουσιάζοντας την ταυτόχρονα και σαν μια ουσιαστική κοινότητα – ο «λαός» – είτε με πολιτικούς όρους (η συμμετοχή στη Δημοκρατία) είτε με εθνοτικούς (η γλώσσα, οι ενδυμασίες, η καταγωγή) και σαν μια υλική κοινότητα, που διοικείται από το Κράτος και υφίσταται στο πλαίσιο των κατηγοριών του καπιταλισμού. Η ουσιαστική κοινότητα είναι για τον λαϊκισμό αυτή που νομιμοποιεί το Κράτος, και είναι επίσης και το προνομιακό μέσο με το οποίο φετιχοποιούνται οι καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις, ή μάλλον η γλώσσα στην οποία εκφράζεται αυτή η φετιχοποίηση.

Αλλά αυτή η ουσιαστική κοινότητα δεν αποτελείται από τίποτε άλλο πέρα από καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις, βαμμένες στα υποτίθεται αδελφοποιητικά χρώματα της εθνικής σημαίας. Μεταξύ του Καταλανού εργοδότη και του Καταλανού εργάτη του, η γλώσσα είναι η ίδια. Αλλά η σχέση εκμετάλλευσης που εξακολουθεί να υφίσταται δεν έχει ούτε γλώσσα ούτε σημαία, και η υπεραξία που αποσπάται θα πάει να συναντήσει τα άλλα κεφάλαια στην παγκόσμια αγορά πριν επιστρέψει στα μούτρα των προλετάριων με τη μορφή συμφωνιών βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας, που θα έχουν ψηφίσει όμως Καταλανοί…

…Η άποψη για τις μάζες που χειραγωγούνται από την εθνικιστική αστική τάξη υποκρύπτει μια βαθιά περιφρόνηση για τις αποκαλούμενες «μάζες»: οι «άνθρωποι» – γιατί στην περίπτωση του λαϊκισμού αυτή η αφηρημένη κατηγορία έχει υπόσταση – δεν είναι ηλίθιοι που ρίχνονται στα τυφλά στην πρώτη ταυτότητα που συναντάνε. Και πράγματι, η διεκδίκηση της ανεξαρτησίας είναι επίσης μια αντίδραση στα μέτρα λιτότητας που πήρε η ίδια η καταλανική κυβέρνηση, ένας τρόπος να την προκαλέσουν στο παιχνίδι της, εν ολίγοις να της αντιπαρατεθούν.

Η στιγμή του λαϊκισμού στην Καταλονία είναι η στιγμή της μετα-κρίσης του 2008, που γονάτισε την Ισπανία, που είδε τα ποσοστά ανεργίας να εκτινάσσονται και δρακόντεια μέτρα λιτότητας να επιβάλλονται. Με την ανάκαμψη στα μέσα της δεκαετίας του 2010, και τη συγκυριακή βοήθεια της πτώσης της τιμής του πετρελαίου που σε συνδυασμό με το χαμηλό κόστος της τοπικής εργατικής δύναμης έδωσε ένα σημαντικό χέρι βοήθειας σε ότι αφορά τη διεθνή ανταγωνιστικότητά της, η Καταλονία κατάφερε να ρεφάρει, εφαρμόζοντας και αυτές τις πολιτικές λιτότητας που καταγγέλλει…

…Μέσα σ’ αυτό το πολιτικό πλαίσιο, η οργάνωση του δημοψηφίσματος της 1ης Οκτωβρίου είναι επίσης για τον κυβερνητικό συνασπισμό και ειδικά για τη δεξιά πτέρυγά του, ένας τρόπος να δαμάσει την τίγρη της δυσαρέσκειας των μαζών πριν αυτή στραφεί εναντίον του. Κατονομάζοντας τη Μαδρίτη σαν την πηγή όλων των κακών απαλλάσσει την κυβέρνηση της Ζενεραλιτάτ από τις κατηγορίες που δέχεται και της επιτρέπει να επαναφέρει ένα προσωπείο ενότητας χωρίς το οποίο κανένα Κράτος δεν μπορεί να κυβερνηθεί. Ο λαϊκισμός παρουσιάζει έτσι το διπλό χαρακτήρα ενός «λαϊκού» κινήματος κι ενός κινήματος του Κράτους, δηλ, της κυρίαρχης τάξης, κάτι που μπορεί να δημιουργήσει μια ρευστή κατάσταση, με διαρκώς επανακαθοριζόμενο περίγραμμα….

…Με τον λαϊκισμό, βλέπουμε πώς η εκ προοιμίου ενοποίηση, η ενότητα των τάξεων που διακηρύσσουν και υπερασπίζονται αυτοί για τους οποίους η «σύγκλιση των αγώνων» καθορίζει την επιτυχία τους, είναι στην πραγματικότητα μια ξεκάθαρη επανεπιβεβαίωση της καθεστηκυίας τάξης. Αυτό που συγκλίνει στους διαταξικούς αγώνες, είναι πάντα τα τμήματα του προλεταριάτου τα συμφέροντα των οποίων συναντιόνται με αυτά της μεσαίας τάξης. Και είναι αυτή η διασταύρωση που συνιστά την «κοινωνία των πολιτών» ως αντικείμενο διεκδίκησης, και από τη στιγμή που η κοινωνία των πολιτών είναι το πρόβλημα, οι καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις γίνονται αδιαμφισβήτητες, δεδομένου ότι θεωρούνται δεδομένες. Από τη στιγμή αυτή υφίσταται μόνο ένα πρόβλημα αναδιανομής του πλούτου», χωρίς να γνωρίζουμε για ποιον «πλούτο» πρόκειται και από πού προέρχεται…

…Αν και ο λαϊκισμός μας είναι ήδη ελάχιστα συμπαθητικός , η «κλασσική» αντίδραση του Κράτους απέναντι σ’ αυτό που για το ίδιο είναι μια αμφισβήτηση της ήδη ευαίσθητης καπιταλιστικής τάξης κινδυνεύει να είναι καινούργια μέτρα καταστολής και ασφάλειας. Και παντού, εθνικιστικά κινήματα με λαϊκιστικές αλλά ελάχιστα «κοινωνικές» συνιστώσες σε σχέση με τους οπαδούς της καταλανικής ανεξαρτησίας βλέπουν το φως της ημέρας – ή βρίσκονται ήδη στα πράγματα, όπως στην Πολωνία και την Ουγγαρία.

Επιπλέον, τα διάφορα αποσχιστικά κινήματα που συμμετέχουν με τον τρόπο τους στο κίνημα επαναπροσδιορισμού του Κράτος υποδεικνύουν επίσης ότι σε παγκόσμια κλίμακα ο κατακερματισμός του κοινωνικού και γεωγραφικού χώρου που είχε ξεκινήσει πριν από την κρίση του 2008 συνεχώς ενισχύεται. Αν και δεν έχει ακόμα τεθεί παρά μόνο σαν υποθετικό σενάριο για τις κεντρικές ζώνες του καπιταλισμού, η εκ παραλλήλου δημιουργία ζωνών-χωματερών που θα κατοικούνται από υπεράριθμους ανθρώπους χωρίς μέσα πάλης και πιο πλούσιες ζώνες που θα στηρίζονται στα υποτιθέμενα προνόμιά τους, που θα τα εγγυάται μια πολιτιστική, εθνοτική ή εθνική κοινότητα δεν είναι μια χαρούμενη προοπτική για το μέλλον.

* * *

Ολόκληρη η μετάφραση του επτασέλιδου άρθρου -σε μορφή PDF: εδώ!

Το πρωτότυπο κείμενο, στα γαλλικά: εκεί!

.

ε;

Πως αντέχεται
τόση παρακμή
τόση ευκολία
τόσος οχετός
τόση επίδειξη
τόση φαινομενικότητα
τόσο τίποτα
τόσα καμπόσα
τόσα στολίδια
τόσα έναστρα βράδυα
τόσες οθόνες
τόσα λάικ
τόσες ήττες
τόσες νίκες
τόσες νίκες που εγίναν ήττες γιατί δεν στοχάστηκε κανείς
τόσες ήττες που δεν εγίναν στοχασμός αλλά μόνο φετίχ
τόσα φετίχ
τόσοι άνθρωποι που πνίγονται
τόση φιλανθρωπία από τ’ αφεντικά για τους ανθρώπους που οι ίδιοι πνίγουν
τόσοι άνθρωποι άνθρωποι που νοιάζονται για αυτούς που πνίγονται αλλά δεν βλέπουν ποιοι τους πνίγουν
τόσες κουβέρτες
τόσα ρούχα
τόσες σέλφι
τόσοι τακτικισμοί
τόσοι -ισμοί
τόσα “η πραγματικότητα πρέπει να χωρέσει σ’ αυτό που λέω αλλιώς δεν υπάρχει”
τόσες επιθέσεις όλων εναντίον όλων
τόση θάλασσα να μας χλευάζει
τόσο απέραντα όμορφη θάλασσα

.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

.

“Συναρμογές”
Παναγιώτης Κ.
Μυτιλήνη, Φθινόπωρο 2017

.

 

-Στάχτη ή αρμύρα θόλωσε τα μάτια μου;
-Τους στίχους τους αφουγκράζεσαι, δεν τους διαβάζεις!

 

… Στον Παναγιώτη Κ. …

 

Φτύνεις λες χαρτί
-ου λέξεις-
σε μοτίβο μπλε
Ένα τσιγάρο δρόμος
ή μια θάλασσα απόσταση;
Δεν έχει σημασία,
αρκεί γι’ αρχή να συναντηθούμε
έστω στο χαρτί ή στο μελάνι

Τσαλακώνω έννοιες,
σκίζω χαρτιά
για να ακούσω ξανά
τις κυματομορφές της γραφής σου
Θαλασσώνομαι
ή θαλασσοδέρνομαι;
Δεν έχει σημασία,
κι η ποίηση ταξίδι είναι

[ Και πρώτα απ’ όλα ταξιδεύεις στους ανθρώπους ]

Άλλος τόπος,
άλλος χρόνος,
νωπός ο αέρας,
ίδιος ο άνθρωπος,
ίδιο Κάπα κεφαλαίο,
άλλος όμως Παναγιώτης

Και δεν ξέρω εάν
ένας φίλος ήρθε απόψε από τα παλιά
ή ένας καινούριος θε να ΄ρθει από το μέλλον

.

varkula

.

Μάλλον σ’ εσένα χαμογελά ο Ορχάν Βελί Κανίκ,
είναι και αυτά τα ίδια τα νερά απ’ την αντίστροφη που αντικρίζετε
και που αντίστροφα σας καθρεφτίζουν
στην τρικυμία του μυαλού μου

Μάλλον σ’ εμένα χαμογέλασε η Άγνωστη που Περίμενε
κάποιο απόσπασμα του Πάκο Ιγνάσιο σε μια άστιχη συναυλία,
υπάρχουν σήμερα Δεξιοί κι Αριστεροί;

Υπάρχουν
και μια θάλασσα τους χωρίζει
Οι μεν τη βλέπουν ως σύνορο
και οι δε σαν γέφυρα.

Και αυτό έχει μεγάλη σημασία..!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Image  —  Posted: October 29, 2017 in underground press
Tags: , , , , , ,

 

CATALUNYA_CAOS_w

 

ούτε μια ώρα στο στρατό..!

*

KESN-1

*

In.Flammen – War Starts Here

*

Camp „war start here – let’s stop it here“: http://www.war-starts-here.camp

In.Flammen: https://www.facebook.com/InFlammen-16…

Download song: http://www.war-starts-here.camp/wp-co…

.

.

…με αυτά που διαβάζω:

«Υπάρχει μια γενιά παιδιών που μεγάλωσε με τα τραγούδια μου, η μουσική μου άλλαξε τη ζωή πολλών ανθρώπων, αγάπησαν τα τραγούδια μου κι εμένα, με έχει σημαδέψει σαν άνθρωπο… Υπάρχουν άνθρωποι που επηρεάζονται από τα τραγούδια μου, το βλέπω ως λειτούργημα, με ευλόγησε ο Θεός να το κάνω… Βρίσκομαι σε πολύ καλή κατάσταση εγκεφαλικά…»

Υπερφίαλες κενές φιάλες γκλαμουριάς, με ημερομηνία λήξης και προδιαγεγραμμένη μοίρα: στους κάδους ανακύκλωσης του Θεάματος. Σαχλοτράγουδα μιας χρήσης, τσιχλόφουσκες για κλαρινογαμπρούς και νυφοπάζαρα, στίχοι κενού περιεχόμενου, μουσικό χαλί κατανάλωσης και καταστροφής εγκεφαλικών κυττάρων…

Πως ν’ αντέξεις την κενότητα σου λοιπόν; Με το στανιό πρέπει να πιστείς πρώτα απ’ όλα εσύ ο ίδιος (για να μπορέσεις να συνεχίσεις να υπάρχεις) πως δήθεν κάτι είσαι, κάτι κάνεις, κάτι έχεις να πεις. Στο κενό αέρος της φούσκας που επέλεξες να ζεις, μπορείς να καβαλήσεις το καλάμι και να πας όπου γουστάρεις. Δεν θα ‘σαι άλλωστε και ο πρώτος, το σύστημα τροφοδοτεί με άφθονο αέρα τα μυαλά των δικών του παιδιών.

Και αν τώρα ο φελός φαντασιώνεται ότι εμπνέει και άλλους φελούς, ας τον αφήσουμε να το κάνει: είτε ισχύει είτε όχι, αναλώσιμος είναι και αναλώσιμος θα παραμείνει. Η χωματερή της βιομηχανίας του Θεάματος έχει χώρο για όλους τους επίδοξους εμπνευστές της νεολαίας.

Δεν είναι θέμα -υποκειμενικού- γούστου ούτε είναι θέμα υπεράσπισης κάποιας άλλης μουσικής υποκατηγορίας (και η εντεχνίλα άλλωστε ζέχνει): το πρόβλημα με την κυρίαρχη -mainstream- κουλτούρα είναι πολιτισμικό και αξιακό. Που και που μερικοί διάττοντες αστέρες της, όπως ο Σταν, απλά μας δίνουν με τις δηλώσεις τους αφορμές για αποσημειολόγηση της όλης κατάστασης.

Σε κάποιους άλλους, όπως στον τρελο-Τσαχ, μπορεί να δίνουν και πατήματα για σάτιρα, όπως πολύ πετυχημένα (και προφητικά) κάνει με το βίντεο του “ο γύπας”:

. . .

. . .

Υ.Γ Άσχετο με το παραπάνω, αλλά και πάλι ένα διαμάντι αποσημειολόγησης απ’ τον Tsach: Θέλει ο φασίστας να κρυφτεί κι η φωτιά δεν τον αφήνει

. . .