Posts Tagged ‘Poetry’

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

.

Κάπου στα βάθη της αποθήκης του νου και του σπιτιού υπάρχουν και άλλες θαμμένες …Κατακόμβες! Ποιητικό / κοινωνικό φανζίν από τις εποχές της ξηρασίας και το βορειοανατολικό άκρο του Δυτικού άξονα. Σημαντική προσωπική αναφορά από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 έως και το 2005, “πρόχειρη ντελικάτη απεριοδική έκδοση” που αρίθμισε 15 συνολικά τεύχη, χωρίς αντίτιμο. Απέφυγε συνειδητά τους Ακαδημαϊσμούς και Εναλλακτισμούς και συλλογικοποιήθηκε κινηματικά, κλείνοντας σπίτια και ανοίγοντας περάσματα..!

.

.

Advertisements

atermonas-konter

.

Είναι κάποιες εποχές που οι μέρες κυλάνε ατέρμονα ίδια,
μηχανικά, χωρίς καμία απόκλιση,
χωρίς καμία εναλλαγή:

καφέ – κακά – ντουζ – δουλειά – σπίτι – φαϊ – σιέστα – καφέ – φαϊ – ύπνος – καφέ – φτου κακά..!
Και πάλι απ΄την αρχή, ξανά και ξανά

Που να χωρέσει η ποίηση μεσ΄ τα σκατά;
Μόνο σα μύγα, ίσως, που τα περιτριγυρνά!

Κι όμως,
ένα ξεχαρβαλωμένο κοντέρ και μια επίσκεψη στο συνεργείο
μπορούν να φέρουν την ανατροπή:

– “Ο ατέρμονας φταίει, πρέπει να τον αλλάξουμε…”
– “Ποιος φταίει;”
– “Ο ατέρμονας! Έχει φθαρεί, θέλεις αλλαγή…”

Μέγας φιλόσοφος και ποιητής ο μηχανικός,
διάγνωση ακριβείας..!

.

.

 

ε;

Πως αντέχεται
τόση παρακμή
τόση ευκολία
τόσος οχετός
τόση επίδειξη
τόση φαινομενικότητα
τόσο τίποτα
τόσα καμπόσα
τόσα στολίδια
τόσα έναστρα βράδυα
τόσες οθόνες
τόσα λάικ
τόσες ήττες
τόσες νίκες
τόσες νίκες που εγίναν ήττες γιατί δεν στοχάστηκε κανείς
τόσες ήττες που δεν εγίναν στοχασμός αλλά μόνο φετίχ
τόσα φετίχ
τόσοι άνθρωποι που πνίγονται
τόση φιλανθρωπία από τ’ αφεντικά για τους ανθρώπους που οι ίδιοι πνίγουν
τόσοι άνθρωποι άνθρωποι που νοιάζονται για αυτούς που πνίγονται αλλά δεν βλέπουν ποιοι τους πνίγουν
τόσες κουβέρτες
τόσα ρούχα
τόσες σέλφι
τόσοι τακτικισμοί
τόσοι -ισμοί
τόσα “η πραγματικότητα πρέπει να χωρέσει σ’ αυτό που λέω αλλιώς δεν υπάρχει”
τόσες επιθέσεις όλων εναντίον όλων
τόση θάλασσα να μας χλευάζει
τόσο απέραντα όμορφη θάλασσα

.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

.

“Συναρμογές”
Παναγιώτης Κ.
Μυτιλήνη, Φθινόπωρο 2017

.

 

-Στάχτη ή αρμύρα θόλωσε τα μάτια μου;
-Τους στίχους τους αφουγκράζεσαι, δεν τους διαβάζεις!

 

… Στον Παναγιώτη Κ. …

 

Φτύνεις λες χαρτί
-ου λέξεις-
σε μοτίβο μπλε
Ένα τσιγάρο δρόμος
ή μια θάλασσα απόσταση;
Δεν έχει σημασία,
αρκεί γι’ αρχή να συναντηθούμε
έστω στο χαρτί ή στο μελάνι

Τσαλακώνω έννοιες,
σκίζω χαρτιά
για να ακούσω ξανά
τις κυματομορφές της γραφής σου
Θαλασσώνομαι
ή θαλασσοδέρνομαι;
Δεν έχει σημασία,
κι η ποίηση ταξίδι είναι

[ Και πρώτα απ’ όλα ταξιδεύεις στους ανθρώπους ]

Άλλος τόπος,
άλλος χρόνος,
νωπός ο αέρας,
ίδιος ο άνθρωπος,
ίδιο Κάπα κεφαλαίο,
άλλος όμως Παναγιώτης

Και δεν ξέρω εάν
ένας φίλος ήρθε απόψε από τα παλιά
ή ένας καινούριος θε να ΄ρθει από το μέλλον

.

varkula

.

Μάλλον σ’ εσένα χαμογελά ο Ορχάν Βελί Κανίκ,
είναι και αυτά τα ίδια τα νερά απ’ την αντίστροφη που αντικρίζετε
και που αντίστροφα σας καθρεφτίζουν
στην τρικυμία του μυαλού μου

Μάλλον σ’ εμένα χαμογέλασε η Άγνωστη που Περίμενε
κάποιο απόσπασμα του Πάκο Ιγνάσιο σε μια άστιχη συναυλία,
υπάρχουν σήμερα Δεξιοί κι Αριστεροί;

Υπάρχουν
και μια θάλασσα τους χωρίζει
Οι μεν τη βλέπουν ως σύνορο
και οι δε σαν γέφυρα.

Και αυτό έχει μεγάλη σημασία..!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Άρρωστοι με τα φανζίνς και με τις απελευθερωτικές εκδόσεις:

.

Fanziniasis_No2_web.jpg

.

Fanziniasis (No1)

.

Fanziniasis (original): La Bogotá sin Asco

.

 

CLICK HERE TO DOWNLOAD IT!

.

Από την εκδήλωση του ΡΕΣΑΛΤΟ ενάντια στην ανάπλαση, στην πλ. Λαού στο Κερατσίνι, τον Ιούνιο του 2008

.

MA_Keratsini08

 

Ύστερα από επαφές του κιθαρωδού της μπάντας με τον Αλέξανδρο Βουτσινά, στις ψυχιατρικές φυλακές Κορυδαλλού, έφτασαν στα χέρια των μαυρΑκόρντων και οι ιδιαίτεροι στίχοι του εγκλείστου. Από αυτούς, πάλι με πρωτοβουλία του πρώτου, επιλέχθηκαν εκείνοι του “χτυπάω πόρτες” προς μελοποίηση και συλλογικό -μουσικό- κανιβαλισμό. Αυτό έμελλε να είναι και το “κύκνειο άσμα” των μαυρΑκόρντων, η τελευταία τους ολοκληρωμένη δημιουργία πριν βαρέσουν σιωπητήριο διαρκείας κάπου στις αρχές του 2010.
*
Το παρακάτω βίντεο αποτελεί και τη μοναδική καταγραφή του συγκεκριμένου τραγουδιού. Από το αναρχικό τριήμερο του Θερσίτη στο Πάρκο Τρίτση (Ιούνιος 2009). Από τη συναυλία των εκδηλώσεων, Σάββατο 27/6, μαζί με τα συγκροτήματα των Timetrap και Incognita Sperans.

.

* Το βίντεο: μαυρΑκόρντα – Χτυπάω Πόρτες (Ίλιον 2009)

.

MA_xtypaw_portes_06-2009_web

.

ΧΤΥΠΑΩ ΠΟΡΤΕΣ

Σαν ένας σπόρος λουλουδιού
μες την κοιλιά ενός πουλιού
απ’ τον βοριά ως το νοτιά
γυρνάει η ψυχή μου
και στο ρεφρέν του τραγουδιού
στη φάλτσα νότα ενός βιολιού
από το θύμα ως το φονιά
η αντοχή μου

Και μια σκέψη άδειου νου
ο ίδιος φόβος του κενού
στης θάλασσας την αντηλιά
με παρασέρνει
σ’ ένα ταξίδι αλλουνού
ο ίδιος φόβος του κενού
σαν μια μάνα που πονά
γλυκά με δέρνει

Χτυπάω πόρτες για δυο νότες
κι ας είναι δανεικές
και όλα τα καίω όσο κι αν φταίω
σε δυο φωτιές
σκοπούς ζητάω να τους σφυράω
σ’ ένα παιδί
που κρύβω μέσα, λέσα για λέσα
να κοιμηθεί

.

Αλέξανδρος Βουτσινάς
Ψ. Φ. Κ.

.

*

Υ.Γ(1): η αφίσα του τριημέρου

Υ.Γ(2): ο έντυπος λόγος των συγκροτημάτων

.

εις μνήμην ωδές στον Βύρωνα .Λεοντάρη
[ από Φ@νζñν & μαυρΑκόρντα ]

.

{Α’)   Μ ε σ ο υ ρ α ν ί ς
.

“Είμαστε μεσοπόλεμος σου λέω, ανίατα μεσοπόλεμος…
Ας πάμε λοιπόν κι απόψε, ας πάμε πάλι κάπου να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε…”

.
Μια ζωή στους ηττημένους
περήφανοι
μετά τον εμφύλιο
οι δρόμοι τους θεωρητικά χωρίζουν
άλλος στην ποίηση
και άλλος στην πολιτική φιλοσοφία

Αίμα και ιδανικά αλησμόνητα
αυτοεξόριστοι πλέον
σε έναν κόσμο
που κυοφορεί νέους κόσμους
και ολοένα αποβάλλει

Απομονωμένοι επιμένουν
ήττα στην ήττα
λέξη στη λέξη
στίχο στο στίχο
μέχρι την τελική νίκη

Χωρίς σχεδόν ποτέ να περιλαμβάνονται
στα πλάνα όσων περιλαμβάνουν
κουστουμαρισμένα πολιτικά μνημόσυνα
και ιδιοτελείς επικήδειοι επιπέδου
ασφαλής μετά θάνατον αναγνώριση
σε ζωές συστηματικά περιθωριοποιημένες

Έχουν γνώση οι φύλακες
και με ακριβή ρυθμό μας εγκαταλείπουν
άγνωστο πόσοι μας απέμειναν
να θυμίζουν έστω την αρχή
μιας γενικευμένης πτώσης

Και ούτε καν μια ειλικρινής ωδή
στη νικημένη γενιά του Μεσοπολέμου
τέτοια αχαριστία

.

7278241648767_VL

.

 

 

 

 

.

 

 

.

.)

(Β)

μαυρΑκόρντα (Κερατσίνι 2008) – Τα Φονικά Ακόντια (σε στίχους Β. Λεοντάρη)

.

MavrAkornta_Fonika_Akontia

.

Οι ηλικίες είναι ρόλοι (μιας κατεστημένης ηθικής),
δεν παίζουμε θέατρο σε λέω
(η αστυνομία μας μιλάει απ’ τα δελτία των οκτώ),
της ζωής μας το σενάριο το γράφουμε εμείς
(οι πράξεις μας μιλάνε από μόνες τους)
στήσε το σκηνικό (όπως π.χ οι Τεξανοί)
και μη σκηνοθετείς (οι σχέσεις θα βρουν τον δρόμο τους)
δώσε αέρα – δώσε χώρο (κοίτα τα Πλατάνια – κοίτα τα νερά)
το χάσμα (των γενεών) εμφανίζεται ξαφνικά (και βαθαίνει)
όταν κινούμαστε παράλληλα (και όχι αντάμα)
γεφύρια χτίζουνε τα χέρια μας (όταν τ’ απλώνουμε στ@ν άλλ@)
κίνηση αέναη και συνεχής (κινήσεις / συγκινήσεις, στάσεις / καταστάσεις)
από τα συν (και τα κοινά να ξεκινάμε)
περιπλανώμενοι στον κόσμο (γύρω γύρω όλοι)
μέχρι να τον γυρίσουμε (ανάποδα)..!

.

Punk ποίηση και μέθη (όχι από ουσίες, αλλά)
από την ουσία του ταξιδιού και τις συναναστροφές (στο Τέξας Ζουλού Φεστ)

.

Α, ναι! Και ξύπνημα από/με Χειμερία Νάρκη:

.

NFS_TexasZuluFest17_XN_w.

.

* Το νου σας, αδέρφια μου / αλήτρες / πουλιά: το Κυνήγι του Ονείρου, συνεχίζεται…

.

StressNo7m_Macedonia_Brecht_web

.

Όταν αυτοί που είναι ψηλά / Μιλάνε για ειρήνη

Ο απλός λαός ξέρει / Πως έρχεται ο πόλεμος

Όταν αυτοί που είναι ψηλά / Καταριούνται τον πόλεμο

Διαταγές για επιστράτευση / Έχουν υπογραφεί

.

.

Macedonia – Greece: differents nations & states but the same shits

.

 

 

[ Ο σκύλος ο Κουέπ ] *

.

Ήθελες πιστός να μείνεις
μα εγώ είμαι άπιστη και ασταθής.
Δεν θέλω λευκά σκυλιά να με φυλάνε
δεν θέλω την κατασταλτική σου ασφάλεια.
Έχω μήνες να σε δω.
Σε μισώ.
Μα -μου ‘λειψες.
Πολύ το φοβόμουν αυτό.
Αλλά ό,τι φοβάμαι, συμβαίνει.
Ήρθες στον ύπνο μου
μέσα απ’ το βόρβορο του πηγαδιού μου
με λευκά μαλλιά
κόκκινα μάτια
τρίχωμα λύκου
έτοιμος να με κατασπαράξεις.
Σ’ έχω καταπιεί πολλές φορές,
βαρέθηκα
δε σε φοβάμαι
σε σιχάθηκα.
Ποτέ οι άτσαλες μου σκέψεις
δεν ήταν τόσο τακτοποιημένες.
Με απόλυτη ψυχραιμία
κι αίσθημα πικρό
σαν τη γεύση που μου άφηνες
σε απαλλάσσω.

.

NFS_EgoApenatiTis_web

.

Το πρώτο πράγμα που μου ΄ρθε στο μυαλό, διαβάζοντας αυτούς τους στίχους, ήταν η βεβαιότητα πως μόνο μια γυναίκα θα μπορούσε να συνενώσει τόσες αντιθέσεις, να σκεφτεί και να γράψει με αυτόν τον τρόπο… Αυτό που καταχρηστικά ίσως αποκαλείται “γυναικεία γραφή”… Και αμέσως μετά αναρωτήθηκα για το εάν “μπορεί να υπάρξει φεμινιστική γραφή χωρίς φεμινιστική συνείδηση”… Και το ερώτημα αυτό μ’ ακολούθησε σε ολόκληρη σχεδόν την διαδρομή ανάγνωσης της Νίκης Κωνσταντοπούλου… Όσο για αυτή καθεαυτή την διαδρομή, κράτησα σημειώσεις στο πίσω μέρος του βιβλίου, και αργότερα τις δακτυλογράφησα (βλ. σελ. γραφομηχανής) ως αναμνηστικό …δημιουργικής ανάγνωσης! Δεν γράφω παραπάνω για να μην σ’ επηρεάσω αναγνώστη μου. Αν παρ’ όλα αυτά σού γεννηθούν κι εσένα παρόμοια ερωτηματικά, θα χαρώ ιδιαιτέρως να μοιραστούμε τις απαντήσεις!

.

»ο τίτλος δεν παραπέμπει απλώς στην ονοματοποιία ενός σκύλου αλλά αναφέρεται στο φάρμακο κουεπίν -φάρμακο για την ψύχωση«

.

Υ.Γ: Συμπτωματικό το background της φωτογραφίας αλλά και ταιριαστό μες την αντίθεση του..!
.