Archive for the ‘poesia’ Category

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

.
Αντιστρέφοντας τον όρο “youth project” (πρόγραμμα νεολαίας) και βαφτίζοντας ως Project Youth το συγκρότημα τους, οι τέσσερις άγριοι νεολαίοι από την Ιστανμπούλ και σαρκάζουν και δηλώνουν απερίφραστα πως η νεολαία κατασκευάζεται. Εκπαιδεύεται και προγραμματίζεται σ’ ένα φαύλο κύκλο εκμετάλλευσης και κατανάλωσης -μέχρι θανάτου: “Work all day more than sleep at night / Are you happy Project Child? Project Child / PROJECT YOUTH / Die!”

Το Middle East (2017) είναι ο πρώτος δίσκος αυτής της πολιτικοποιημένης πανκ-ροκ μπάντας, ένας από τους πιο μεστούς και πιο αγαπημένους των τελευταίων ετών. Αξιομνημόνευτη είναι επίσης και η δομή / θεματολογία των στίχων του άλμπουμ.      Τόσο, που πραγματικά ήταν δύσκολη η επιλογή ένος μόνο, για τους στίχους του μήνα.    Που τελικά λόγω της αντιμιλιταριστικής διάθεσης του συγκεκριμένου μήνα (βλ. στρατοδικεία αρνητών στράτευσης) επιλέχθηκε το ομώνυμο τραγούδι “Μέση Ανατολή”.

Που είναι επίσης ενδεικτικό του πως με πολύ απλά λόγια μπορεί κανείς να εκφραστεί λυρικά πάνω στα πιο μεγάλα ζητήματα. Και νομίζω ότι οι Project Youth κατάφεραν να πουν σε λίγες γραμμές ότι δεν έχουν καταφέρει τόνοι μελετών και αρθρογρφίας τόσο πάνω στο Μεσανατολικό γενικά, όσο και για τα παιδιά-στρατιώτες συγκεκριμένα:

.

.

Middle East
Μέση Ανατολή
You will die for your nation
Θα πεθάνεις για το έθνος σου
Middle East
Μέση Ανατολή
Parents choose your religion
Οι γονείς σού διαλέγουν θρησκεία
Middle East
Μέση Ανατολή
There is only one gender
Εδώ υπάρχει μόνο ένα φύλο
Middle East
Μέση Ανατολή
Blood smells like global power
Το αίμα μυρίζει όπως η παγκόσμια εξουσία

Guns are toys
Τα όπλα είναι παιχνίδια
Brave little boys
Γενναία μικρά αγόρια
Born to be a soldier
Γεννιούνται στρατιώτες

Middle East
Μέση Ανατολή
I can’t hear a melody
Δεν ακούω καμία μελωδία σου
Middle East
Μέση Ανατολή
I forgot the rainbow’s meaning
Ξέχασα το νόημα του ουράνιου τόξου
Middle East
Μέση Ανατολή
Killings are happenin’ clearly
Οι σκοτωμοί συμβαίνουν’ πραγματικά
Middle East
Μέση Ανατολή
Western world is playing
Ο δυτικός κόσμος παίζει μαζί σου

Guns are toys
Τα όπλα είναι παιχνίδια
Brave little boys
Γενναία μικρά αγόρια
Born to be a soldier
Γεννιούνται στρατιώτες

*

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

*
ΥΓ(1):
Περισσότερες δημιουργίες από τους Project Youth, εδώ.

*

ΥΓ(2):
Και μια παλιότερη συνέντευξη τους, εκεί.

.

 

Advertisements

.

Και η συνειδητή ανυποταξία,

βλ. Ολική Άρνηση Στράτευσης, είναι μαραθώνιος: τουλάχιστον 25 χρόνια δρόμος…

.

25roniaOAS

—–> pdf <—-

.

αφιερωμένο εξ_αιρετικά και αλληλέγγυα

στους διωκόμενους ολικούς αρνητές

Κ. Γουνιτσιώτη, Στρ. Μωυσή και Π. Χριστόπουλο

( που δικάζονται στο Στρατοδικείο ΡΟΥΦ,

στις 06/02 και 18/02/2019 )
.

* * *

.

Υ.Γ:

Héctor Arnau / Stress – [ο θάνατος του] ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ [Γκουτιέρες]

.

.

.

.

Antrwpos_8304666.

Μια σχεδόν τυχαία γνωριμία, πριν κάμποσα καλοκαίρια στην Πάρο, με έναν αναρχικό από την Βαρκελώνη που δούλευε εποχκά ως σερβιτόρος, μας έφερε σε επάφη και με το υπέροχο μουσικό και ποιητικό σύμπαν που λέγεται “antrwpos”

Ο Antrwpos είναι ένας ζωντανός οργανισμός τα κύτταρα του οποίου ανατροφοδοτούνται και συνυπάρχουν, διατηρώντας τον σύνθετο μηχανισμό ενός έμβιου όντος σε κίνηση. Κανένα από αυτά τα κύτταρα δεν εμποδίζει την ανάπτυξη των υπολοίπων, αλλά αναζητά την αρμονία στο μεταβολισμό τους. Στόχος του είναι να δημιουργήσει μουσική και να διεγείρει τις αισθήσεις άλλων ζωντανών όντων

Μαύρο, μπλε, κόκκινο, πράσινο… Συνεχίζοντας τόσο τον Όργουελ όσο και την Γώγου, “δεν έχει νόημα να επιβιώνεις, σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος”, μοιραζόμαστε αυτό το τετράχρωμο τραγούδι / μανιφέστο του συγκροτήματος: negro, azul, rojo, verde
.

.

Στο μεταξύ, αναζητούμε τους στίχους για μετάφραση ( κάθε βοήθεια ευπρόσδεκτη! ) και στέλνουμε μια ψηφιακή αγκαλιά στον Τόνι..!

Για να κατεβάσετε όλη τη δουλειά των “άνθρωπος”, κλικ εδώ!

Και για να δείτε μια ζωντανή εμπειρία τους, κλικ εκεί!

*  *  *

.

…που αξίζουν και με το παραπάνω’
τόσο τον κόπο της αναζήτησης τους,
όσο και -προ πάντων- αυτόν της ανάγνωσης / ακρόασης τους..!

Τέσσερις από τις πιο καλές στιγμές και δημιουργίες του ’18, από τα κάτω..!

Ποίηση και Επανάσταση, στην καθημερινή ζωή..!

.

BOOK_DISCs_x4-100

.

Riot Propaganda: Agenda Oculta, 54 σελ.(23×22) + CD ( 8 tracks )

.

Θαλερός: Περήφανα Ελατήρια, 44 σελ.(17×24) + CD ( 8 tracks )

.

Νιο.Στε: Εν τω Μεταξύ, 12 σελ. (15×21) + CD ( 5 tracks )

.

Άψινθος: Λάμα στα Στήθια της Μητρόπολης, 114 σελ. (21×29) + 3 CD ( 41 tracks )

.

 

 

.

Χωρίς πολλούς προλόγους και φιοριτούρες, για τους “στίχους του μήνα“, ένα από τα καλύτερα άσματα της εποχής μας. Μαζί με κάποιους απ’ τους τους καλύτερους στίχους για την εποχή που διανύουμε ήδη και για την εποχή που ανατέλλει… Γιατί το δυσοίονο μέλλον κρύβεται στο θλιβερό παρόν μας και γιατί η εξέλιξη έρχεται σαν σπείρα
Εκτός και αν… … …

.

.

Υ.Γ

Η παλαιολιθική μας κάμερα δεν κατάφερε να καταγράψει καθαρά το τραγούδι, χθες σε συναυλία αλληλεγγύης “για τα δικά μας παιδιά πίσω απο τα κάγκελα” στην κατάληψη Παπουτσάδικο στο Χαϊδάρι… Κατάφερε όμως ν’ αποτυπώσει -έστω και στο ελάχιστό- την όμορφη ατμόσφαιρα και το συναίσθημα κατά την παρουσίαση του -δώστε βάση ειδικά προς το τέλος του βίντεο και του κομματιού… 😉

.

SperaKK011218x560

.

Άλλαξαν οι καιροί, αλλάξανε τα χρώματα
μετράμε τις ουλές μας κάτω απ’ τα αναχώματα
αλλάξανε οι λέξεις και ο τρόπος σκέψης
τεράστια ρολόγια υπενθυμίζουν πώς να τρέξεις
κλειστές οι πόρτες, κλειστά και τα παράθυρα
κλειστοφοβία, υψοφοβία μες στη παράνοια
θέλεις ανάσα, τα όνειρά σου πίσω
σε χρόνια δύσκολα να πεις «θέλω να ζήσω»

Και τώρα που ‘ναι
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
γκρεμίζουμε όνειρα να σωθούμε
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
τώρα που ‘ναι
Και τώρα ντου
τώρα μας ποτίζουν χημικά από παντού
τώρα μας χτυπάνε όχι στα πόδια αλλά στο νου
είμαστε τροφή για την κατάντια του καιρού
και τώρα πως
σκλήρυνε σου λέω έτσι απότομα ο καιρός
τι θυσίες κάνεις για να μη βλέπεις το φως
γίναμε όλοι πιόνια στη σκακιέρα του ενός
και υπακούμε

Σκληρές εικόνες, σφιχτά τα δόντια
συναισθηματικά σφιγμένη δε με νιώθεις όπως πρώτα
σφιχτή μπουνιά, βαριά τα χνώτα
κάνε με να ‘ρθω πιο κοντά σου, μη φεύγεις χώρια
σε μια εποχή που ανατέλλει και είναι αμείλικτη
ζούμε με εξαιρέσεις, παραμένουμε αμίλητοι
τρέφουμε ορέξεις που κοιτάνε να μας πνίξουν
να μας πλήξουν και να μας επικηρύξουν

Όλα θα αλλάξουν μαζί με την αλλαγή σου
έχεις τη δύναμη, υπάρχει στο κορμί σου
και στο μυαλό η ενεργοποίησή σου
να γίνει πράξη που ζητάει η ψυχή σου
χρόνια παρέα με την αναζήτησή σου
βρίσκεις χαμένες λέξεις στην αφήγησή σου
όλο και πιο κοντά στην ανακάλυψή σου
διψάς για την αλήθεια της λύτρωσής σου
και κραυγάζεις
μα δε σ’ ακούνε
χέρια, πόδια
δεν υπακούνε
κι οι πληγές σου
αιμορραγούμε
και τώρα που’ ναι και τώρα που ‘ναι

Και τώρα που ‘ναι
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
γκρεμίζουμε όνειρα να σωθούμε
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
τώρα που ‘ναι
Και τώρα ντου
τώρα μας ποτίζουν χημικά από παντού
τώρα μας χτυπάνε όχι στα πόδια αλλά στο νου
είμαστε τροφή για την κατάντια του καιρού
και τώρα πως
σκλήρυνε σου λέω έτσι απότομα ο καιρός
τι θυσίες κάνεις για να μη βλέπεις το φως
γίναμε όλοι πιόνια στη σκακιέρα του ενός
και υπακούμε
.

.

Στίχοι/παρουσίαση: Nikolein & ΚΚ Παραγωγή: ΚΚ Ηχοληψία: Fogge d. & Γιώργος Παυλίδης Μίξη: Γιώργος Παυλίδης Mastering: Σταμάτης Φουσέκης Σκίτσα: Δημήτρης κορδαλής Video: Teitan

.

.

Παλιό και αγαπημένο -της νιότης μου- τραγούδι..! Συνδεδεμένο -μεταφυσικά σχεδόν- στο μυαλό μου με την κοινωνική επανάταση του 1936-39 στην Ισπανία. Γιατί, ποιοι άλλοι πλην των επαναστατημένων του ’36 συνέδεσαν τις μεγαλειώδεις πράξεις τους με το σύνθημα “Θάνατος στο Θάνατο”..? Αργότερα βέβαια ήρθαν και οι Ζαπατίστας στο προσκήνιο, συμπληρώνοντας “Ζήτω η Ζωή – Θάνατος στο Θάνατο” -ακόμα και γι’ αυτό υπάρχει -αγαπημένο επίσης- τραγούδι..! Αλλά -μετά από τόσα χρόνια- σκέφτομαι, μήπως απλά ορμώμενη από “την επανάσταση της καθημερινής ζωής” γενικώς -και όχι από την Ισπανική ή τη Ζαπατιστική συγκεκριμένα- η Πειραματική Ορχήστρα Ασυμφωνίας συνέθεσε αυτόν τον ύμνο..? Τα συμπεράσματα δικά σας, ιδού οι στίχοι – ιδού και το δίλημμα! Στους ατάκτως ερριμμένους και παραμελημένους “στίχους του μήνα“..!

Όσο για το συγκρότημα, ένα πέπλο μυστηρίου καλύπτει την ιστορία του και διάφορα σενάρια κυκλοφορούν σε υπόγειους κύκλους για την ύπαρξη του… Αναλογιζόμενος την ομοιότητα της φωνής (και όχι μόνο) αλλά και μια ανάμνηση διασκευής από λάηβ τους σε τριήμερο του Θερσίτη, θα προσθέσω κι εγώ ένα ακόμα σενάριο στα τόσα: Σμέρνα;

.

.

Για ελάχιστα δευτερόλεπτα,
για ελάχιστα δευτερόλεπτα, για ελάχιστα δευτερόλεπτα…

γιορτάζουν τη ζωή για την οποία δεν υπάρχει θάνατος

περιφρονώντας το θάνατο μιας ζωής που δε ζήσανε
άνθρωποι φορτισμένοι σε παραλήρημα
σε μικρή ηλικία μεταμφιεσμένοι
καταργώντας την ακινησία των περιγραφών
ήλιους πλαστικούς ξεχασμένων πόλεων
δρόμους ταξιδευτών,
αναστρεφόμενους δρόμους
μαθαίνοντας αποφεύγουνε αντίρροπες εισόδους
δέσμιους ονείρων, ανισόρροπες γνώσεις
χρόνος κουρασμένος μεταμφιέζεται σε φόβο
λόγος κενός μεταμφιέζεται σε μουσική
σ’ αναλαμπές της νύχτας,
σε υπόγεια περάσματα γιορτάζουν,
για ακούστε, γιορτάζουν τη ζωή
για την οποία δεν υπάρχει θάνατος

γιορτάζουν τη ζωή για την οποία δεν υπάρχει θάνατος…

.

Paris1871bax100.jpg

[ η όπερα στις φλόγες – ζωντανή κριτική στην κατεστημένη τέχνη, Παρισινή Κομμούνα 1871 ]

.

Της Λευτεριάς

 

είδα στα μάτια τις ζωές
γαζίες φλογογένες
που έχουν στους κλώνους τους φωλιές
συνείδησης φτερά

της νύχτας πορφυρά μαλλιά
στης πόλης την αντάρα
καίνε τις λεωφόρους της
τυλίγουν τα στενά

πήρα απ’ τα χείλη της πνοή
της λευτεριάς λαχτάρα
που ‘χει ριζώσει μέσα μου
της ύπαρξης καρδιά

λεπίδα είδα στο διάβα της
του πάθους της το αίμα
να ‘χει ποτίσει χαραυγές
τη μνήμη με φωτιά

καρτερικά μαστίγια
και ακονισμένοι δήμιοι
στης ιστορίας τις γωνιές
κομμάτια κάγκελα

.

*

Ολόκληρο το live για free download, εδώ!

.

Δεν είναι εύθυμος κλώνος, μία να μη δίνεις
δεν είναι Ευθύμης και δεν στερείται ευθύνης
πλάνητας περιδινίζεται στη ρωγμή του χρόνου
και είναι ένθυμος γόνος από το “Π” του Πόνου,
πολεμικός ανταποκριτής στα μύχια της ψυχής
μοίχος, μη ήχος, δίχως μη και μυς, μίσχος οργής
με κοφτερά αγκάθια και μίσος για την Εξουσία,
της ανατροπής βλαστός μοσχοβολά ελευθερία

Δεν είναι εύθυμος κλώνος, γελωτοποιός δεν είναι
της ουσίας μετα-ποιητής και όχι για το θεαθήναι
αστείρευτη πηγή αυτενέργειας, άλλη σου λέω φάση
με άποψη και: θέση – αντίθεση – beat – και σύνθεση!
Μέλαινας χολής υιός, μαύρης μελάνης ιππότης
ή πότης λεξοτανίλ, λεξομανής και λεξιπλάστης
έλλογος πολέμιος όλων όσων τη Λογική αγνοούν
οριζόντια Πένθυμος από θυμό και κάθετος Κλόουν

.

.

.
Μήπως, αγαπητέ αναγνώστη, ότι εξυψώνει τον Άνθρωπο καταργεί θεούς και δαίμονες; Εντάξει, δεν ανακαλύψαμε και τον Διαφωτισμό, ούτε εμείς σήμερα – ούτε οι Διχασμένες Αλήθειες τον Απρίλη του 2003 που κυκλοφόρησαν το άλμπουμ “Εγώ ειμί το Φως”. Η πίστη στα Θεία μοιάζει σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα ποτισμένο με αίμα. Η αιρετικότητα και η αντιστροφή του Θείου λόγου, ειδικά στο ρεφρέν του ομώνυμου τραγουδιού, μας ωθεί στο να το συμπεριλάβουμε στ’ αγαπημένα μας -και στους Στίχους του Μήνα φυσικά..!
.

.
Εγώ είμαι ένας ξένος που ακούει τις φωνές σας
το μαύρο αίμα γλύφω που κυλάει απ’ τις πληγές σας
βλέπω μες τα μάτια σας το μίσος, τη φοβία
και είμαι πάντα δίπλα σας στα πορφυρά σφαγεία
σε αυτόχειρες φαντάρους και σε παιδιά του δρόμου
το πιστόλι εκπυσοκρότησε με το δάκτυλο του νόμου
εγώ στεκόμουν πλάι τους και κοιτούσα απ΄τη γωνία
να οργιάζουν οι ψυχές από αρρωστημένη βία

Εγώ ειμί το φως σε μια στημένη απάτη
αυτό που οι υποκριτές ονομάσανε αγάπη
με σύριγγες στο δέρμα και μπουκάλια δηλητήριο
σε ιδρύματα θανάτου, σ’ ένα φρικτό βασανιστήριο
Εγώ ειμί το φως σε μπαρ της αμαρτίας
σε φλέβες με ξυράφι στα ρητά της αδικίας
σε καπνούς από τσιγάρα σε ροκ επαναστάσεις
που πεθάναν στη σκηνή με χαμηλές εντάσεις

Δεν γνωρίζω αν είμαι ο γιος του Διαβόλου
δε γνωρίζω αν είμαι ο γιος του Θεού
ζω στο γυάλινο κλουβί της λογικής σας
σαν δραπέτης ενός κόσμου μοχθηρού
δεν γνωρίζω αν σας φέρνω σωτηρία
και αν μοιάζω στη μορφή καταστροφής
ήρθα να φέρω μια αλήθεια διχασμένη
και ‘σεις θα με σταυρώσετε στο δρόμο της φυγής

Εγώ ειμί το φως το αληθινό..!
.

*  *  *  *  *

Υ.Γ.

Για ελεύθερη ακρόαση ή και κατέβασμα, ολόκληρος ο δίσκος: εδώ!

 

 

.

– Τι ακριβώς είπαμε πως καλούμαστε να γιορτάσουμε σήμερις; Την κακοποίηση της; Τους βιασμούς της; Ή τις δολοφονίες της;

–  Ο πολιτισμός που σε κατατεμάχισε και σε κατέφαγε σήμερα γιορτάζει, τη μνήμη σου Γυναίκα..!

.

*temp*.

Το Σαράκι για το συγκεκριμένο ζήτημα ξανατρύπωσε το προηγούμενο Σάββατο αλλά όπως είναι φυσικό μας τρώει χρόνια τώρα… Ο-ξύνοντας τις κοινωνικές πληγές μας θα πνίξουμε τον πόνο και τη στιχορραγία μας στη μετάφραση, από τα Καστεγιάνικα:

.

Def Con Dos – Ellas Denunciaron

[ …συνθήματα…”ζήτω ο αγώνας των γυναικών”…συνθήματα… ]

Πόσες γυναίκες τον χρόνο;
Και πόσες γυναίκες;
Πόσες και πόσες γυναίκες κάθε χρόνο
γνωρίζουν και έχουν τις μέρες τους μετρημένες;

Εκείνη δεν θυμάται ακόμα και να ήθελε
δεν μπορεί να θυμάται το λάθος
που ξεκίνησε δείχνοντας εμπιστοσύνη
σ’ αυτόν τον άθλιο και δειλό τύπο

Σύζυγος εκτελεστής
ο χειρότερος σου εφιάλτης
Εκείνη είναι νεκρή και αυτός κυκλοφορεί στον δρόμο
“Τη σκότωσα γιατί ήταν δική μου!

Δική μου, δική μου, δική μου, μόνο δική μου…
Δική μου, δική μου, δική μου, μόνο δική μου…”

Ποιός τολμά και προσβάλλει το κυρίαρχο αρσενικό;
Ποιος τόλμησε να τον καταγγείλει,
ξεσκεπάζοντας την κρυφή πλευρά ενός καθωσπρέπει γείτονα;
Ποιος κατηγορεί τον άθλιο νταή;
Ποιος χτυπά τη γυναίκα του μέχρι να σωπάσει για πάντα;
“Την προειδοποίησα ανάμεσα στις μπουνιές”
“Αν ξαναπαραπονεθείς θα σε σκοτώσω”

Γαμημένη χώρα, αχρεία χώρα,
οι επιθέσεις κατά των γυναικών δεν ενδιαφέρουν κανένα,
κακοποίηση και τρομοκρατία
για τον νόμο είναι οικογενειακές υποθέσεις,
μην περιμένεις βοήθεια,
δεν υπάρχει έγκλημα χωρίς πτώμα
μόνο όταν είναι ήδη νεκρές
ανακαλύπτουν ότι οι απειλές ήταν αληθινές

Και πόσες γυναίκες τον χρόνο;
Πόσες γυναίκες;
Πόσες και πόσες γυναίκες κάθε χρόνο
γνωρίζουν και έχουν τις μέρες τους μετρημένες;

Εκείνες δεν θυμούνται τι τους συνέβη, τι τράβηξαν,
γιατί είναι ήδη νεκρές και κάθε άψυχο κορμί
μπορεί αν θέλει τίποτα να μην θυμάται.
Και μην λυπάστε γι’ αυτά που έγιναν,
όχι γιατί πέρασαν αλλά γιατί δεν διαμαρτύρονται οι νεκροί
και αντί να ουρλιάζουν πρέπει να το βουλώνουν και να σιωπούν

Δική μου, δική μου, δική μου, μόνο δική μου…
Δική μου, δική μου, δική μου, μόνο δική μου…”

Κατήγγειλαν, δεν ακούστηκαν
Εκείνες πέθαναν, οι δικαστές συναίνεσαν

Πόσες γυναίκες τον χρόνο;
Και πόσες γυναίκες;
Πόσες και πόσες γυναίκες κάθε χρόνο
γνωρίζουν και έχουν τις μέρες τους μετρημένες;

.

.

Υ.Γ:  Κάποιες μετρημένες απαντήσεις στα ερωτηματικά του τραγουδιού, για την Ισπανική επικράτεια:

Έτος 2007: 71 γυναίκες. /// Έτος 2008: 84 γυναίκες δολοφονήθηκαν /// Έτος 2009: 68 γυναίκες δολοφονήθηκαν /// Έτος 2010: 85 γυναίκες δολοφονήθηκαν /// Έτος 2011: 67 γυναίκες δολοφονήθηκαν /// Έτος 2012: 57 γυναίκες δολοφονήθηκαν /// Έτος 2013 : 57 γυναίκες που δολοφονήθηκαν /// Έτος 2014: 59 γυναίκες δολοφονήθηκαν //// Έτος 2015: 64 γυναίκες δολοφονήθηκαν //// Έτος 2016: 53 γυναίκες δολοφονήθηκαν //// Έτος 2017: 55 γυναίκες δολοφονήθηκαν

.

.
Τόσος πλούτος στον πλανήτη Γη
και το ένα τοις εκατό να τον διοικεί
θα ζούσαμε πιο δίκαια και αρμονικά
αν όλοι μοιραζόμασταν όλα τα αγαθά

Σύνορα και κράτη ματώνουνε τη γη,
έθνη και θρησκείες την ανθρώπινη φυλή
διαίρει και βασίλευε σε κάθε κοινωνία
κόμματα, θεάματα, στρατοί και ιεραρχία

Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή…
Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή…

Καταδικασμένοι σε θάνατο αργό
εισπνέουμε εκμετάλλευση και καταναγκασμό
το συμβόλαιο σκλαβιάς έχει ήδη υπογρφεί
πολύ πριν προλάβει κανείς να γεννηθεί

Από παιδιά εκπαίδευση στην παραγωγή
βαθιά να εμπεδώσουμε το δούναι και λαβείν
ολόκληρη η ζωή σε προγραμματισμό
στυμμένη λεμονόκουπα στα εξήντα οκτώ

Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή…
Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή…

Το σύστημα μπούκωσε και δεν λειτουργεί
παράγει μόνο τρόμο, φασισμό, καταστολή
κατέρρευσαν τα ψέματα της ευημερίας
άγρια επιβίωση στη σκιά της ανεργίας

νόμος της ζούγκλας και μαύρη εργασία
ναρκωτικά, πορνεία, τζόγος και μαφία
οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί
ακόμα πιο φτωχοί, να συσσωρεύουμε οργή

οργή… οργή… οργή… οργή… οργή…
που έστω και την ύστατη στιγμή…
οργή… οργή… οργή… οργή… οργή…
θα ξεσπάσει και θα επιφέρει την…

Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή…
στο σύστημα αυτό που γεννά το θάνατο
Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή…
θάνατο στο θάνατο και τον καπιταλισμό
Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή…
για έναν κόσμο αλληλοβοήθειας και ισοτιμίας
Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή
ως την πρώτη πνοή ατόφιας ελευθερίας

¡ Viva la Revolución Social, Cabrones !

.

esxati poini bground

.

[ αφιερωμένο εξ-αιρετικά στον Στ’ από ΑΙΣΠΟΙ που μισεί την ποίηση ]

.

 

atermonas-konter

.

Είναι κάποιες εποχές που οι μέρες κυλάνε ατέρμονα ίδια,
μηχανικά, χωρίς καμία απόκλιση,
χωρίς καμία εναλλαγή:

καφέ – κακά – ντουζ – δουλειά – σπίτι – φαϊ – σιέστα – καφέ – φαϊ – ύπνος – καφέ – φτου κακά..!
Και πάλι απ΄την αρχή, ξανά και ξανά

Που να χωρέσει η ποίηση μεσ΄ τα σκατά;
Μόνο σα μύγα, ίσως, που τα περιτριγυρνά!

Κι όμως,
ένα ξεχαρβαλωμένο κοντέρ και μια επίσκεψη στο συνεργείο
μπορούν να φέρουν την ανατροπή:

– “Ο ατέρμονας φταίει, πρέπει να τον αλλάξουμε…”
– “Ποιος φταίει;”
– “Ο ατέρμονας! Έχει φθαρεί, θέλεις αλλαγή…”

Μέγας φιλόσοφος και ποιητής ο μηχανικός,
διάγνωση ακριβείας..!

.

.