Archive for the ‘non punk’ Category

ούτε μια ώρα στο στρατό..!

*

KESN-1

*

In.Flammen – War Starts Here

*

Camp „war start here – let’s stop it here“: http://www.war-starts-here.camp

In.Flammen: https://www.facebook.com/InFlammen-16…

Download song: http://www.war-starts-here.camp/wp-co…

.

.

Advertisements

…με αυτά που διαβάζω:

«Υπάρχει μια γενιά παιδιών που μεγάλωσε με τα τραγούδια μου, η μουσική μου άλλαξε τη ζωή πολλών ανθρώπων, αγάπησαν τα τραγούδια μου κι εμένα, με έχει σημαδέψει σαν άνθρωπο… Υπάρχουν άνθρωποι που επηρεάζονται από τα τραγούδια μου, το βλέπω ως λειτούργημα, με ευλόγησε ο Θεός να το κάνω… Βρίσκομαι σε πολύ καλή κατάσταση εγκεφαλικά…»

Υπερφίαλες κενές φιάλες γκλαμουριάς, με ημερομηνία λήξης και προδιαγεγραμμένη μοίρα: στους κάδους ανακύκλωσης του Θεάματος. Σαχλοτράγουδα μιας χρήσης, τσιχλόφουσκες για κλαρινογαμπρούς και νυφοπάζαρα, στίχοι κενού περιεχόμενου, μουσικό χαλί κατανάλωσης και καταστροφής εγκεφαλικών κυττάρων…

Πως ν’ αντέξεις την κενότητα σου λοιπόν; Με το στανιό πρέπει να πιστείς πρώτα απ’ όλα εσύ ο ίδιος (για να μπορέσεις να συνεχίσεις να υπάρχεις) πως δήθεν κάτι είσαι, κάτι κάνεις, κάτι έχεις να πεις. Στο κενό αέρος της φούσκας που επέλεξες να ζεις, μπορείς να καβαλήσεις το καλάμι και να πας όπου γουστάρεις. Δεν θα ‘σαι άλλωστε και ο πρώτος, το σύστημα τροφοδοτεί με άφθονο αέρα τα μυαλά των δικών του παιδιών.

Και αν τώρα ο φελός φαντασιώνεται ότι εμπνέει και άλλους φελούς, ας τον αφήσουμε να το κάνει: είτε ισχύει είτε όχι, αναλώσιμος είναι και αναλώσιμος θα παραμείνει. Η χωματερή της βιομηχανίας του Θεάματος έχει χώρο για όλους τους επίδοξους εμπνευστές της νεολαίας.

Δεν είναι θέμα -υποκειμενικού- γούστου ούτε είναι θέμα υπεράσπισης κάποιας άλλης μουσικής υποκατηγορίας (και η εντεχνίλα άλλωστε ζέχνει): το πρόβλημα με την κυρίαρχη -mainstream- κουλτούρα είναι πολιτισμικό και αξιακό. Που και που μερικοί διάττοντες αστέρες της, όπως ο Σταν, απλά μας δίνουν με τις δηλώσεις τους αφορμές για αποσημειολόγηση της όλης κατάστασης.

Σε κάποιους άλλους, όπως στον τρελο-Τσαχ, μπορεί να δίνουν και πατήματα για σάτιρα, όπως πολύ πετυχημένα (και προφητικά) κάνει με το βίντεο του “ο γύπας”:

. . .

. . .

Υ.Γ Άσχετο με το παραπάνω, αλλά και πάλι ένα διαμάντι αποσημειολόγησης απ’ τον Tsach: Θέλει ο φασίστας να κρυφτεί κι η φωτιά δεν τον αφήνει

. . .

 

CLICK HERE TO DOWNLOAD IT!

.

Από την εκδήλωση του ΡΕΣΑΛΤΟ ενάντια στην ανάπλαση, στην πλ. Λαού στο Κερατσίνι, τον Ιούνιο του 2008

.

MA_Keratsini08

 

εις μνήμην ωδές στον Βύρωνα .Λεοντάρη
[ από Φ@νζñν & μαυρΑκόρντα ]

.

{Α’)   Μ ε σ ο υ ρ α ν ί ς
.

“Είμαστε μεσοπόλεμος σου λέω, ανίατα μεσοπόλεμος…
Ας πάμε λοιπόν κι απόψε, ας πάμε πάλι κάπου να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε…”

.
Μια ζωή στους ηττημένους
περήφανοι
μετά τον εμφύλιο
οι δρόμοι τους θεωρητικά χωρίζουν
άλλος στην ποίηση
και άλλος στην πολιτική φιλοσοφία

Αίμα και ιδανικά αλησμόνητα
αυτοεξόριστοι πλέον
σε έναν κόσμο
που κυοφορεί νέους κόσμους
και ολοένα αποβάλλει

Απομονωμένοι επιμένουν
ήττα στην ήττα
λέξη στη λέξη
στίχο στο στίχο
μέχρι την τελική νίκη

Χωρίς σχεδόν ποτέ να περιλαμβάνονται
στα πλάνα όσων περιλαμβάνουν
κουστουμαρισμένα πολιτικά μνημόσυνα
και ιδιοτελείς επικήδειοι επιπέδου
ασφαλής μετά θάνατον αναγνώριση
σε ζωές συστηματικά περιθωριοποιημένες

Έχουν γνώση οι φύλακες
και με ακριβή ρυθμό μας εγκαταλείπουν
άγνωστο πόσοι μας απέμειναν
να θυμίζουν έστω την αρχή
μιας γενικευμένης πτώσης

Και ούτε καν μια ειλικρινής ωδή
στη νικημένη γενιά του Μεσοπολέμου
τέτοια αχαριστία

.

7278241648767_VL

.

 

 

 

 

.

 

 

.

.)

(Β)

μαυρΑκόρντα (Κερατσίνι 2008) – Τα Φονικά Ακόντια (σε στίχους Β. Λεοντάρη)

.

MavrAkornta_Fonika_Akontia

.

[ Προδημοσίευση Δισκοπαρουσίασης ]

Επιθετικό / political / antifa / hardcore / underground / Balkan / Rap κατ’ ευθείαν από τον γυφτομαχαλά της Ζρένιανιν (Zrenjanin) και τη Βοϊβοντίνα! Ναι ρε κωλό-μπαλαμοί! “Ja Nisam Mc”: δεν είμαι Mc << δεν είναι Rap αφρό-αμερικανάκι, είναι επαναστάτης Γύφτος και στο μικρόφωνο τα χώνει..! >> Απόλυτος σεβασμός! Και ακόμα μεγαλύτερος όταν έχεις επιζήσει από ένα γενοκτονικό καθεστώς (βλ. Μιλόσεβιτς) όπου προπολεμικά αριθμούσε επίσημα 10% τσιγγάνους πολίτες και μεταπολεμικά …κανέναν! Respect bros and sister!

gipsymafia

Δέκα χρόνια σχήμα μέσα σε απολύτα εχθρικές και αντίξοες συνθήκες φτώχειας, μισαλλοδοξίας και ρατσισμού. Και φέτος κυκλοφορεί (με την συμπαράσταση antifaδων φίλων του από το το Κίελο της Γερμανίας) αυτό το special, ηχογραφημένο με φυσικά όργανα, mini CD album. Kαι μάλιστα το διακινεί free και χέρι με χέρι στις lıve εμφανίσεις του. Δυο 30χρονα -σήμερα- αδέρφια και μια μικρότερη αδερφική τους φίλη, που αγκαλιάζει στην πορεία την φάση, σχηματίζουν μια περήφανη …familia! Τόσο που το “O.G.” που χρησιμοποιεί ως tag ένας εκ των μελών (παρ)ερμηνεύεται για καιρό σαν “Original Gangster” ενώ στην πραγματικότητα σημαίνει “Original Gipsy”. Εξού λοιπόν και το όνομα “Gipsy Mafia”..! Ιδιαίτερη και άκρως αυθεντική λοιπόν περίπτωση. Το ίδιο και αυτό εδώ το υλικό τους: πέντε φουλ σκληροπυρηνικά και πολιτικοποιημένα rapάσματα (αντί -συστημικά / -μπατσικά / -ρατσιστικά / -καπιταλιστικά), στην γλώσσα τους και την αργκό της, έντονο punk feeling, συνοδεία ηλεκτρικών κιθάρων και garage ύφους στα πλήκτρα. Yψωμένη γροθιά, Jump’n’Pogo: Straight Outta Mahala..!

  • για free download -και όχι μόνο: [ κλικ! ]
  • για εικονική κοινωνικότητα -και όχι μόνο: [ κλικ! ] 
  • για την Ρομά Αντιφά -ιδρυτικά μέλη της οποίας είναι και η μπάντα: [ κλικ! ]

 

Προς στιγμήν, στερέψαν τα λόγια… Έχει όμως φυλάξει ο Killah P για ‘μας… Και ‘μείς με τη σειρά μας έχουμε δυο χιλιάδες δεκατρείς λόγους για να ανταπαντήσουμε τις μαχαιριές στον ίδιο τον ναζιισμό και τις θρασύδειλες ορδές του… Στη μνήμη του Παύλου λοιπόν με την πελώρια καρδιά και το ανοιχτό μυαλό… Στην αδικοχαμένη αυτή, αδάμαστη και βλάσφημη, ψυχή… Που σε πείσμα των δολοφόνων του συνεχίζει να εμπνέει και να εμπλουτίζει τα αντιφασιστικά οδοφράγματα της καθημερινής ζωής.. Με μαύρα ηχοχρώματα και ρέγγε ρυθμούς (που μας θυμίζουν επίσης την τελευταία τυχαία συνάντηση μας) συνυπογράφουμε και σιγοτραγουδάμε μεζί του, τους στίχους του μήνα:

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά, ναι,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά.
μ’ αυτή η καρδιά γουστάρει ν’ αγαπά συχνά και δυνατά
ν’ αγαπάει τη φύση και τον ήλιο συνάμα,
ν’ αγαπάει τη γυναίκα, ν’ αγαπάει και τη μάνα

Έχω μια καρδιά που πονάει και κλαίει συχνά
βλέποντας την εκμετάλλευση επάνω σε παιδιά,
ξύλο διακοπή στη δουλειά και πείνα
πάψε να τους προσφέρεις κι άλλο ματωμένο χρήμα

Έχω μια καρδιά που μπορεί να γίνει
σκληρή σαν πέτρα αν την πειράξεις και να σε μισήσει
δεν της φαίνεται πολύ μα ποτέ της δεν ξεχνά
έχω απλά μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά

έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
φευγάτη, ταξιδιάρα κι αλήτισσα μαζί,
μια ψυχή που δεν την κλείνεις ποτέ σ’ ασπρους τοίχους
μια ψυχή που δεν γουστάρει ποτέ τους γκρίζους τύπους

μια ψυχή που δεν έχει σύνορα και χρώμα
και το μόνο που θέλει είναι παιδί να μείνει ακόμα
μια ψυχή που τη φωνάζω πάντα “πειρατή”,
μια ψυχή που δεν γουστάρει τη φυλακή

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

kp4_bolognia

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά, ναι,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
τον κόσμο τον δικό μου θα τον βρεις μόνο στα όνειρα
εκεί που δεν υπάρχει αυτό που λες “λογική”
εκεί που δεν υπάρχει πόνος, θλίψη, πείνα κι ανοχή

Έχω ένα μυαλό που δεν μένει στην αλήθεια
που μοστράρεις πάντα σε καιρό εκπτώσεων στη βιτρίνα,
που πιστεύει τα πάντα και δεν πιστεύει τίποτα,
που τα βλέπει όλα αθώα και ταυτόχρονα καχύποπτα

Έχω ένα μυαλό που δεν μασάει από θρησκείες,
πολιτικές ιδεολογίες, εθνικές ανησυχίες,
σύγχρονες φιλοσοφίες, παροδόξως όμως πάλι
κοίτα που ανήκω κι εγώ στους αντιρρησίες

Έχω ένα μυαλό που ψάχνει ακόμα να βρει ρόλο,
φαντασιόπληκτο εννίοτε κι ονειροπόλο,
ένα μυαλό που γελάει πάντα με τα τραγικά,
ένα μυαλό που δεν θυμάται μα ποτέ του δεν ξεχνά

Έχω ένα μυαλό, μια ψυχή και μια καρδιά
τόσο ίδια όσο και διαφορετικά
μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούν να ζήσουν
λυπάμαι τόσο που θα χρειαστεί κάποτε να χωρίσουν

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά, ναι,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Το Α2 Γραφείο ΟΑΣ επαγρυπνεί και με την βοήθεια της Antifa Thrash παρουσιάζει: “Το πρωί καραβανάς και το βράδυ underground μεταλλάς”.

hqdefault
Ένα κοινωνικό δράμα που εκτυλίσσεται κοντά στα βόρεια σύνορα της χώρας και αφορά κάθε υποψιασμένο αρνητή του Συστήματος. Αλλά και κάθε αναγνώστη δισκοκριτικών του στυλ: “O δίσκος των Bacchanalia είναι μια αξιοπρόσεκτη DIY underground δουλειά δουλεμένη με μεράκι, από το τρομερό artwork μέχρι την τελευταία ιδρωμένη και ατόφια νότα. Αληταράδες.” Δεν θα μας ενδιέφεραν οι Bacchanalia αν δεν είχαν τον ίδιο τραγουδιστή με την ως άνω στρατιωτική μπάντα..! Και δεν θα σταθούμε στα υποκειμενικά μουσικά γούστα αλλά στην τελευταία φράση της δισκοκριτικής’ Αληταράδες: Πόσο πιο ξεφτιλισμένος μπορεί να είναι κάνεις όταν σαν ακαμάτης και εν δυνάμει πληρωμένος δολοφόνος του κράτους μάς το παίζει DIY και underground? Η συνέχεια επί της οθόνης και με ένα άσμα ενάντια στους πολιτικούς. Ενάντια σε αυτούς που τον μισθοδοτούν και που αύριο θα τον διατάξουν να σκοτώσει και να σκοτωθεί για αυτούς και τα συμφεροντά τους… Ξεφτίλα σκέτη!

TrainoStinPoliNo11

Στις προσωπικές μου διαδρομές “Τραίνο” και “Φωτούλα” ήταν πάντοτε παράλληλοι σταθμοί. Μέσα από τον έναν αντίκρυζα τον άλλο αλλά σχεδόν ποτέ μέχρι πρόφατα δεν κατάφερα να τους επισκεφτώ μαζί…

TrStiPoli

Με το “underground έντυπο της Λεμεσού” ταξίδεψα φανατικά και σε πρωτόγνωρες διαδρομές.Το “τραίνο στην πόλη” ξεχώριζε από τα εναλλακτικά περιοδικά των αρχών των 90’ς όχι μόνο για την πολιτικότητα του αλλά κυρίως για την επίμονη ενασχόληση του με εθνικά και αντιμιλιταριστικά ζητήματα, μέσα από διεθνιστική σκοπιά, σε σκληρούς και εθνικιστικούς καιρούς. Παρόλες τις αντιφάσεις του (και τις προσωπικές μου διαφωνίες σε κάποια από τα αναλυτικά του εργαλεία) δεν μπορώ παρά ν’ αναγνωρίζω, ακόμα και σήμερα, την διαχρονική του σημασία. Ιδιαίτερα στα κείμενα που αφορούν την Κυπριακή Ταυτότητα μέσα από το πρίσμα της Αλληλεγγύης (τουρκοκυπρίων και ελληνοκυπρίων) και της Αυτονομίας/Ανεξαρτησίας. Και παρόλες τις βαθιές και εκτενείς πολιτικές και ιστορικές αναλύσεις, στο “Τραίνο” πάντα υπήρχε χώρος για ποίηση και μουσική, για “εναλλακτική κουλτούρα” γενικότερα…

– Μεσόγειος: το υπόλοιπο κύπρος   * * * *   Καραμπελιάς και Σια –

To marazi tis FwtoulasBΣε κάποια απ΄τις σελίδες του “Τραίνου” πρωτοδιάβασα και για το “Μαράζι της Φωτούλας”..! Το όνομα του συγκροτήματος κατοχυρώθηκε με μιάς στην κορυφή της κρυφής μου λίστας με τα πιο εμπνευσμένα ροκ ονόματα συγκροτημάτων! Μια φευγαλαία ακρόαση σε κάποιο φοιτητικό δωμάτιο έφτανε για να κρατήσει ζωντανό -έστω και παραμορφωμένο- για περισσότερα από είκοσι χρόνια έναν underground μύθο της Ερωνήσου. Έναν ροκ μύθο που περισσότερο διαδίδονταν από στόμα σε στόμα στις μουσικόφιλες σέχτες των Αθηνών και λιγότερο από κασέτα σε κασετά, ως είθιστε τις προ ιστοχώρου εποχές..! Μέχρι που το βινύλιο τους ξεθάφτηκε από κάποιους κύ(π)ριους συλλέκτες, μέχρι που και ο Μίστερ Χάιντ το έφερε στα ψηφιακά μου χέρια, αποκαθιστώντας μια χρόνια αδικία και ένα φθαρμένο από το χρόνο τοπίο ζωντανών αναμνήσεων…

Έτσι κι εγώ με περίσσια χαρά σήμερα μοιράζομαι μαζί σας σκόρπιους ήχους και εικόνες εκείνης της εποχής: καλή μας όρεξη και καλά ταξίδια! Κλικ εδώ για το check in!

 (The Trance Dance Alternatives Vol. 1) – In Trance 95 – LP Album 1990,

it’s ready for sharing!

 OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In Trance 95 – Shamandance (video)

[ el caganer* ]
Σε κάθε φάτνη πρέπει να υπάρχει ένας νεογέννητος Χριστούλης, ο Ιωσήφ, η Μαρία, μια αγελάδα, μια φοράδα και από πάνω τους να κρέμεται ένα αγγελάκι, αλλά πάνω από όλα, πάνω από όλα πρέπει να υπάρχει ένας …χέστης!
Πρέπει να υπάρχουν τριγύρω της δεντράκια και ένα χωριουδάκι, ένα ποταμάκι, βοσκοπούλες και βοσκόπουλα γύρω από μια φωτίτσα, αλλά πάνω απ’ όλα, πάνω από όλα πρέπει να υπάρχει ένας …χέστης!
Σε μια φάτνη πρέπει να υπάρχουν τρεις κοτούλες, ένας σιδεράς, τρεις αδέσποτες κατσίκες, μια γριούλα καστανού και ένας διαβολάκος, αλλά πάνω από όλα, πάνω από όλα πρέπει να υπάρχει ένας …χέστης!
Πάρτε χαρτόνι και κόψτε έναν τεράστιο ουρανό, προσθέστε και αστεράκια και αν δεν έχετε φωτάκια βάλτε αυτοκόλλητα φωσφορικά αστέρια, αλλά πάνω από όλα, πάνω από όλα πρέπει να υπάρχει ένας …χέστης!
Πρέπει επίσης να υπάρχουν οι τρεις μάγοι, καβάλα στις καμήλες τους και να φέρουνε τα δώρα, κι έτσι θα περάσουμε όμορφα, αλλά πάνω από όλα πάνω από όλα πρέπει να υπάρχει ένας …χέστης!
Πρέπει να υπάρχει ένα σκαμνάκι για να κάτσει ο Ιωσήφ, αλλά αν δεν υπάρχει θα κάτσει όρθιος, αλλά μην ξεχνάτε, μην ξεχνάτε ποτέ σε κάθε φάτνη πρέπει πάντα να υπάρχει ένας …χέστης!
*El caganer στα καταλανικά είναι “ο χέστης” με την κυριολεκτική και ουδέτερη του σημασία, όχι ο δειλός ή φοβητσιάρης αλλά, αυτός που απλώς χέζει. Στην αρχέτυπη φιγούρα του ο caganer, που κοσμεί περήφανα κάθε καταλανική φάτνη, αποτυπώνεται ως γραφικός βοσκός. Στη χριστουγεννιάτικη όμως αγορά σήμερα, ανάμεσα στα διάφορα γιορτινά στολίδια, μπορεί κανείς να βρει πιο σύγχρονες και αναγνωρίσιμες μορφές του: από πολιτικούς, ποδοσφαιριστές και αστέρες του θεάματος μέχρι τον πάπα και τον χίτλερ με κατεβασμένα τα βρακιά να κάνουν τα κακά τους! [κλικ!] Ωστόσο η χριστουγεννιάτικη σκατολογία (που έχει τις ρίζες της σε παγανιστικές και βουκολικές παραδόσεις και χρονολογείται από τον 8ο μ.Χ αιώνα) δεν εξαντλείται στα κουκλάκια του χέστη. Επεκτείνεται ακόμα και μέχρι τη ζαχαροπλαστική όπου παραδοσιακά γλυκά σε σχήμα κουράδας συντροφεύουν το γιορτινό τραπέζι και κούκλες που χέζουν καραμέλες και ζαχαρωτά χαρίζονται αυτές τις μέρες στα παιδάκια! Μα τον Τουτάτη, είναι τρελοί αυτοί οι καταλανοί! Μπερδεύουν την εσχατολογία με τη …σκατολογία και άθελα τους σκανδαλίζουν την επίσημη εκκλησία και τον κυρίαρχο καθωσπρεπισμό! Ή μήπως όχι και τόσο “άθελα” αφού από τον μεσαίωνα ακόμα αρέσκονται στο να προκαλούν την κεντρική εξουσία που συμβολίζει γι’ αυτούς η Μαδρίτη..? Σε επόμενη ανάρτηση ίσως ν’ ασχοληθώ και εκτενέστερα με την σκατοφιλία των καταλανών -και όχι μόνο! Αν το καλοσκεφτούμε δεν υπάρχει τίποτα το σιχαμερό στα έθιμα τους: και το χέσιμο μια καθημερινή ανάγκη είναι και μάλιστα όλοι, ασυνείδητα έστω, κλεφτοκοιτάμε τα κακά μας πριν τραβήξουμε το καζανάκι! Προς το παρόν ας απολαύσουμε ξανά αυτά τα αιρετικά κάλαντα “επιφανών -όχι και τόσο underground δηλ.- καλλιτεχνών” και με κατάνυξη ας ευχηθούμε: σκατά στο νέο έτος!
(31/12/11)