Archive for the ‘non punk’ Category

.

Δεν είναι εύθυμος κλώνος, μία να μη δίνεις
δεν είναι Ευθύμης και δεν στερείται ευθύνης
πλάνητας περιδινίζεται στη ρωγμή του χρόνου
και είναι ένθυμος γόνος από το “Π” του Πόνου,
πολεμικός ανταποκριτής στα μύχια της ψυχής
μοίχος, μη ήχος, δίχως μη και μυς, μίσχος οργής
με κοφτερά αγκάθια και μίσος για την Εξουσία,
της ανατροπής βλαστός μοσχοβολά ελευθερία

Δεν είναι εύθυμος κλώνος, γελωτοποιός δεν είναι
της ουσίας μετα-ποιητής και όχι για το θεαθήναι
αστείρευτη πηγή αυτενέργειας, άλλη σου λέω φάση
με άποψη και: θέση – αντίθεση – beat – και σύνθεση!
Μέλαινας χολής υιός, μαύρης μελάνης ιππότης
ή πότης λεξοτανίλ, λεξομανής και λεξιπλάστης
έλλογος πολέμιος όλων όσων τη Λογική αγνοούν
οριζόντια Πένθυμος από θυμό και κάθετος Κλόουν

.

.

Advertisements

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

.

Η Sara και τα συντρόφια της, μας αποστόμωσαν με τις δημιουργίες του -ψηφιακού μέχρι προχθές- άλμπουμ “ΑντίΣύλληψη“. Και επιπλέον μας τράταραν μια όμορφη και συντροφική βραδιά παρουσίασης της υλικής μορφής του, στην πολυαγαπημένη μας Υπόγα της οδού Καλλιδρομίου. Μακάρι όλες οι συναυλιακές εκδηλώσεις να έχουν έναν αλληλέγγυο και συνεργατικό χαρακτήρα και μια αύρα γιορτινής επικοινωνίας, σαν κι αυτές που γευτήκαμε χτες ως …καλεσμένοι. Για τα “τι” και τα “πως” της διοργάνωσης δώστε βάση στο κειμενάκι των αναμνηστικών -“κλικ” στη φώτο για μεγένθυση. Όσο για το τραγούδι που αγαπήσαμε περισσότερο, δώστε προσοχή στα λόγια και στο βίντεο που ακολουθούν:

.

.

Sara: Είμαι κοπέλα, μεγάλωσα σε μια αιγυπτιακή μουσουλμανική οικογένεια, η μητέρα μου ήταν χριστιανή και αυτό ήταν πρόβλημα, ο πατέρας μου με δίδαξε να προσεύχομαι και να νυστεύω και να ζω σύμφωνα με τα λόγια του προφήτη Μωάμεθ Ο Θεός είπε ότι η γυναίκα πρέπει να φοράει το Χιτζαμπ να μην συναναστρέφεται και να μην συνάπτει σχέσεις με άντρες . E; είναι ντροπή, πρέπει να είναι υπάκουη στον πατέρα της στον αδερφό της και στον άντρα της και να ζει λες και είναι δούλα για τους άντρες της οικογένειας, Ποιός είναι αυτός ο Θεός σας που ζητάει την ταπεινοφροσύνη μου; όταν όλα του τα λόγια καταστρέφουνε τον άνθρωπο, βασανίζοντας, βιάζοντας και σκοτώνοντας τις γυναίκες. Κόσμε ξύπνα γιατί εσύ θα πληρώσεις το τίμημα, το τίμημα μιας κοινωνίας χτισμένης στο λόγο του άντρα και στη θρησκεία που ρουφάει το αίμα όλων των ανθρώπων, η θρησκεία υπάρχει για να εξυπηρετεί την κάθε εξουσία, αλλά θα έρθει η μέρα που η γυναίκα θα επαναστατήσει.

(Refrain:) Στέκω γυναίκα κόντρα σ’ ό,τι με θέλει υποταγμένη από τη γέννα Είμαι γυναίκα που έφαγε στο Πακιστάν την πέτρα Είμαι γυναίκα που πληρώνεις για να γαμηθείς Είμαι η γυναίκα που βίασαν κι αυτοκτονεί Στέκω γυναίκα κόντρα σ’ ό,τι με θέλει υποταγμένη από τη γέννα Γυναίκα που ‘πιασε τώρα την πέτρα Γυναίκα που πλέον δε συγχωρεί Για κάθε καταπιεστή είμαι απειλή.

Ηρω-ίνη: Ραπάρω για αυτές για τις γυναίκες που δεν μπορούν να κοιτάξουν ουρανό για τις μάνες που χάσανε παιδιά εξαιτίας του πολέμου ραπάρω για αυτές για όσες πωλούν τα σώματα τους φθηνά και για όσες οι τζιχαντιστές βιάζουν καθημερινά ραπάρω για όσες αγαπιούνται (μεταξύ τους)και για μένα που δεν έχω φτερά με αποτέλεσμα να μένουμε θεατές ραπάρω για μας είμαστε παντού Ελλάδα Γαλλία Αίγυπτο όλες οι γυναίκες μια ομάδα ραπάρω παντού

(Refrain)

Sara & Ηρω-ίνη: Κι όλη αυτή η κατρακύλα αφορά κάθε θρησκεία Κάθε γυναίκας παίρνει μέρος η δική της ανοχή Κι έτσι δεν ανέχομαι να ‘μαι δούλα ούτε κυρία Αλλάζω κοινωνία χτίζοντας δική μου εκδοχή Αφού γεννήθηκα,τότε θ’ αντέξω Αφού γεννήθηκα στον κόσμο σας κερδίζω τη ζωή Κρατώντας στάση εχθρική σ’ ό,τι μ’ αφήνει στην απ’ έξω σε κάθε κομπλεξικό,ομοφοβικό και σεξιστή Και σε σένα που θαρρείς πως είμαι υποχείριό σου Και το χέρι σου σηκώνεις και τη βλέπεις ο νταής Έμαθα να δίνω μάχη έναντι του ανδρισμού σου στερεότυπο οικτρό που έμαθες να συντηρείς Στην κουλτούρα του βιασμού απαντάμε “Ni una menos” “Ni una menos,Ni una menos” Η οργή μας μας ν’ ακουστεί απ’ το νότο ως το βορρά σαν κάθε “Μαύρη Δευτέρα” που ταράζει τα νερά

(Refrain)

.

sara-stand as a woman

.

Υ.Γ(1): Στη Saraκηνή πειρατή και στο τσούρμο της εκ βαθέων να ευχηθούμε καλά ραπίσματα και καλοτάξιδο το νέο σκαρί της. Για περισσότερες πληροφορίες και τα συναφή:

Facebook
E-mail
Youtube

Υ.Γ(2): Χρειάζεται επισκεφτρόνια της βλοκόσφαιρας μου να επισημάνω πως το “Στέκω Γυναίκα” θα συμπεριληφιεί αυτοδικαίως στους (παραμελημένους τον τελευταίο καιρό) “Στίχους του Μήνα“..?

.

Όχι μόνο γιατί επηρέασε τη νιότη μας αλλά και γιατί -αν το καλοσκεφτούμε- η πρώτη κασσέτα των Μουσικών Ταξιαρχιών παίζει να ‘ναι και η πρώτη DiY κυκλοφορία στα μέρη μας..! Και όσο και αν άλλαξαν οι εποχές, το “ένα τραγούδι για τον χειμώνα” παραμένει αξεπέραστο για την ευαισθήσια του, ειδικά για την εποχή μέσα στην οποία γράφτηκε.

.

TzIMIS ENEKEN-web

.

Όχι δεν φταίει η μαμά μου
ούτε όπως λένε οι γιατροί
και όπως θέλει να πιστεύει ο μπαμπάς μου
μια ορμονική διαταραχή

Όχι δεν φταίει η ομορφιά μου
κι οι τρόποι μου οι κουνιστοί
ούτε κι ο παιδικός μου φίλος ο Γιωργάκης
που χαϊδευόμαστε μικροί

Μοναχογιός μικρoμεσαίων
με καθωσπρέπει ανατροφή
όμως με δείχναν και γέλαγαν στο σχολείο
και με φωνάζαν αδερφή

Γιατί δεν πήρα το ρολάκι
που μου πασάραν οι πολλοί
να παίζω το γαλάζιο αγοράκι
με την βαρβάτη την ψωλή

Έχω ένα τσίρκο στην καρδιά μου
με πήρε μπάλα η αλλαγή
έβαλα σιλικόνη στα βυζιά μου
κι έφτιαξα ψεύτικο μουνί

Καταναλώνομαι τις νύχτες
με την δικιά τους συνταγή
εγώ πουλάω τα όνειρά μου στους ξενύχτες
κι αυτοί γαμάνε μια πληγή

Ξενοδοχείο η αγκαλιά μου
για καμικάζι εραστές
κι έχει φρικάρει η σπιτονοικοκυρά μου
μ’ εμένα και τους εμπρηστές

Έχω ένα πόνο στην κοιλιά μου
τη νιώθω να εγκυμονεί
θ’ απλώσω στην ταράτσα τ’ άντερά μου
με μανταλάκια χιαστί
και θα κρεμάσω τα ερμαφρόδιτα μωρά μου
η πρώτη μάνα τραβεστί

.

.

 

.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

.

Κάπου στα βάθη της αποθήκης του νου και του σπιτιού υπάρχουν και άλλες θαμμένες …Κατακόμβες! Ποιητικό / κοινωνικό φανζίν από τις εποχές της ξηρασίας και το βορειοανατολικό άκρο του Δυτικού άξονα. Σημαντική προσωπική αναφορά από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 έως και το 2005, “πρόχειρη ντελικάτη απεριοδική έκδοση” που αρίθμισε 15 συνολικά τεύχη, χωρίς αντίτιμο. Απέφυγε συνειδητά τους Ακαδημαϊσμούς και Εναλλακτισμούς και συλλογικοποιήθηκε κινηματικά, κλείνοντας σπίτια και ανοίγοντας περάσματα..!

.

.

— περιληπτικό απόσπασμα του
“La Catalogne dans le moment populiste”
από το carbureblog.com
σε μτφ massilia21 —

* * *

…Το καταλανικό ζήτημα θέτει το ερώτημα των σχέσεων μεταξύ του Κράτους και του κεφαλαίου. Σ’ αυτή τη σύγκρουση, η ιδεολογική έκφραση των σχέσεων μεταξύ του Κράτους, του «λαού» και της οικονομίας γίνεται ένα συγκεκριμένο διακύβευμα στο πλαίσιο των πολύ πραγματικών ταξικών σχέσεων…

…Ο λαϊκισμός θέτει το ζήτημα της κοινωνίας των πολιτών, αλλά με ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο, παρουσιάζοντας την ταυτόχρονα και σαν μια ουσιαστική κοινότητα – ο «λαός» – είτε με πολιτικούς όρους (η συμμετοχή στη Δημοκρατία) είτε με εθνοτικούς (η γλώσσα, οι ενδυμασίες, η καταγωγή) και σαν μια υλική κοινότητα, που διοικείται από το Κράτος και υφίσταται στο πλαίσιο των κατηγοριών του καπιταλισμού. Η ουσιαστική κοινότητα είναι για τον λαϊκισμό αυτή που νομιμοποιεί το Κράτος, και είναι επίσης και το προνομιακό μέσο με το οποίο φετιχοποιούνται οι καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις, ή μάλλον η γλώσσα στην οποία εκφράζεται αυτή η φετιχοποίηση.

Αλλά αυτή η ουσιαστική κοινότητα δεν αποτελείται από τίποτε άλλο πέρα από καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις, βαμμένες στα υποτίθεται αδελφοποιητικά χρώματα της εθνικής σημαίας. Μεταξύ του Καταλανού εργοδότη και του Καταλανού εργάτη του, η γλώσσα είναι η ίδια. Αλλά η σχέση εκμετάλλευσης που εξακολουθεί να υφίσταται δεν έχει ούτε γλώσσα ούτε σημαία, και η υπεραξία που αποσπάται θα πάει να συναντήσει τα άλλα κεφάλαια στην παγκόσμια αγορά πριν επιστρέψει στα μούτρα των προλετάριων με τη μορφή συμφωνιών βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας, που θα έχουν ψηφίσει όμως Καταλανοί…

…Η άποψη για τις μάζες που χειραγωγούνται από την εθνικιστική αστική τάξη υποκρύπτει μια βαθιά περιφρόνηση για τις αποκαλούμενες «μάζες»: οι «άνθρωποι» – γιατί στην περίπτωση του λαϊκισμού αυτή η αφηρημένη κατηγορία έχει υπόσταση – δεν είναι ηλίθιοι που ρίχνονται στα τυφλά στην πρώτη ταυτότητα που συναντάνε. Και πράγματι, η διεκδίκηση της ανεξαρτησίας είναι επίσης μια αντίδραση στα μέτρα λιτότητας που πήρε η ίδια η καταλανική κυβέρνηση, ένας τρόπος να την προκαλέσουν στο παιχνίδι της, εν ολίγοις να της αντιπαρατεθούν.

Η στιγμή του λαϊκισμού στην Καταλονία είναι η στιγμή της μετα-κρίσης του 2008, που γονάτισε την Ισπανία, που είδε τα ποσοστά ανεργίας να εκτινάσσονται και δρακόντεια μέτρα λιτότητας να επιβάλλονται. Με την ανάκαμψη στα μέσα της δεκαετίας του 2010, και τη συγκυριακή βοήθεια της πτώσης της τιμής του πετρελαίου που σε συνδυασμό με το χαμηλό κόστος της τοπικής εργατικής δύναμης έδωσε ένα σημαντικό χέρι βοήθειας σε ότι αφορά τη διεθνή ανταγωνιστικότητά της, η Καταλονία κατάφερε να ρεφάρει, εφαρμόζοντας και αυτές τις πολιτικές λιτότητας που καταγγέλλει…

…Μέσα σ’ αυτό το πολιτικό πλαίσιο, η οργάνωση του δημοψηφίσματος της 1ης Οκτωβρίου είναι επίσης για τον κυβερνητικό συνασπισμό και ειδικά για τη δεξιά πτέρυγά του, ένας τρόπος να δαμάσει την τίγρη της δυσαρέσκειας των μαζών πριν αυτή στραφεί εναντίον του. Κατονομάζοντας τη Μαδρίτη σαν την πηγή όλων των κακών απαλλάσσει την κυβέρνηση της Ζενεραλιτάτ από τις κατηγορίες που δέχεται και της επιτρέπει να επαναφέρει ένα προσωπείο ενότητας χωρίς το οποίο κανένα Κράτος δεν μπορεί να κυβερνηθεί. Ο λαϊκισμός παρουσιάζει έτσι το διπλό χαρακτήρα ενός «λαϊκού» κινήματος κι ενός κινήματος του Κράτους, δηλ, της κυρίαρχης τάξης, κάτι που μπορεί να δημιουργήσει μια ρευστή κατάσταση, με διαρκώς επανακαθοριζόμενο περίγραμμα….

…Με τον λαϊκισμό, βλέπουμε πώς η εκ προοιμίου ενοποίηση, η ενότητα των τάξεων που διακηρύσσουν και υπερασπίζονται αυτοί για τους οποίους η «σύγκλιση των αγώνων» καθορίζει την επιτυχία τους, είναι στην πραγματικότητα μια ξεκάθαρη επανεπιβεβαίωση της καθεστηκυίας τάξης. Αυτό που συγκλίνει στους διαταξικούς αγώνες, είναι πάντα τα τμήματα του προλεταριάτου τα συμφέροντα των οποίων συναντιόνται με αυτά της μεσαίας τάξης. Και είναι αυτή η διασταύρωση που συνιστά την «κοινωνία των πολιτών» ως αντικείμενο διεκδίκησης, και από τη στιγμή που η κοινωνία των πολιτών είναι το πρόβλημα, οι καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις γίνονται αδιαμφισβήτητες, δεδομένου ότι θεωρούνται δεδομένες. Από τη στιγμή αυτή υφίσταται μόνο ένα πρόβλημα αναδιανομής του πλούτου», χωρίς να γνωρίζουμε για ποιον «πλούτο» πρόκειται και από πού προέρχεται…

…Αν και ο λαϊκισμός μας είναι ήδη ελάχιστα συμπαθητικός , η «κλασσική» αντίδραση του Κράτους απέναντι σ’ αυτό που για το ίδιο είναι μια αμφισβήτηση της ήδη ευαίσθητης καπιταλιστικής τάξης κινδυνεύει να είναι καινούργια μέτρα καταστολής και ασφάλειας. Και παντού, εθνικιστικά κινήματα με λαϊκιστικές αλλά ελάχιστα «κοινωνικές» συνιστώσες σε σχέση με τους οπαδούς της καταλανικής ανεξαρτησίας βλέπουν το φως της ημέρας – ή βρίσκονται ήδη στα πράγματα, όπως στην Πολωνία και την Ουγγαρία.

Επιπλέον, τα διάφορα αποσχιστικά κινήματα που συμμετέχουν με τον τρόπο τους στο κίνημα επαναπροσδιορισμού του Κράτος υποδεικνύουν επίσης ότι σε παγκόσμια κλίμακα ο κατακερματισμός του κοινωνικού και γεωγραφικού χώρου που είχε ξεκινήσει πριν από την κρίση του 2008 συνεχώς ενισχύεται. Αν και δεν έχει ακόμα τεθεί παρά μόνο σαν υποθετικό σενάριο για τις κεντρικές ζώνες του καπιταλισμού, η εκ παραλλήλου δημιουργία ζωνών-χωματερών που θα κατοικούνται από υπεράριθμους ανθρώπους χωρίς μέσα πάλης και πιο πλούσιες ζώνες που θα στηρίζονται στα υποτιθέμενα προνόμιά τους, που θα τα εγγυάται μια πολιτιστική, εθνοτική ή εθνική κοινότητα δεν είναι μια χαρούμενη προοπτική για το μέλλον.

* * *

Ολόκληρη η μετάφραση του επτασέλιδου άρθρου -σε μορφή PDF: εδώ!

Το πρωτότυπο κείμενο, στα γαλλικά: εκεί!

.

ούτε μια ώρα στο στρατό..!

*

KESN-1

*

In.Flammen – War Starts Here

*

Camp „war start here – let’s stop it here“: http://www.war-starts-here.camp

In.Flammen: https://www.facebook.com/InFlammen-16…

Download song: http://www.war-starts-here.camp/wp-co…

.

.

…με αυτά που διαβάζω:

«Υπάρχει μια γενιά παιδιών που μεγάλωσε με τα τραγούδια μου, η μουσική μου άλλαξε τη ζωή πολλών ανθρώπων, αγάπησαν τα τραγούδια μου κι εμένα, με έχει σημαδέψει σαν άνθρωπο… Υπάρχουν άνθρωποι που επηρεάζονται από τα τραγούδια μου, το βλέπω ως λειτούργημα, με ευλόγησε ο Θεός να το κάνω… Βρίσκομαι σε πολύ καλή κατάσταση εγκεφαλικά…»

Υπερφίαλες κενές φιάλες γκλαμουριάς, με ημερομηνία λήξης και προδιαγεγραμμένη μοίρα: στους κάδους ανακύκλωσης του Θεάματος. Σαχλοτράγουδα μιας χρήσης, τσιχλόφουσκες για κλαρινογαμπρούς και νυφοπάζαρα, στίχοι κενού περιεχόμενου, μουσικό χαλί κατανάλωσης και καταστροφής εγκεφαλικών κυττάρων…

Πως ν’ αντέξεις την κενότητα σου λοιπόν; Με το στανιό πρέπει να πιστείς πρώτα απ’ όλα εσύ ο ίδιος (για να μπορέσεις να συνεχίσεις να υπάρχεις) πως δήθεν κάτι είσαι, κάτι κάνεις, κάτι έχεις να πεις. Στο κενό αέρος της φούσκας που επέλεξες να ζεις, μπορείς να καβαλήσεις το καλάμι και να πας όπου γουστάρεις. Δεν θα ‘σαι άλλωστε και ο πρώτος, το σύστημα τροφοδοτεί με άφθονο αέρα τα μυαλά των δικών του παιδιών.

Και αν τώρα ο φελός φαντασιώνεται ότι εμπνέει και άλλους φελούς, ας τον αφήσουμε να το κάνει: είτε ισχύει είτε όχι, αναλώσιμος είναι και αναλώσιμος θα παραμείνει. Η χωματερή της βιομηχανίας του Θεάματος έχει χώρο για όλους τους επίδοξους εμπνευστές της νεολαίας.

Δεν είναι θέμα -υποκειμενικού- γούστου ούτε είναι θέμα υπεράσπισης κάποιας άλλης μουσικής υποκατηγορίας (και η εντεχνίλα άλλωστε ζέχνει): το πρόβλημα με την κυρίαρχη -mainstream- κουλτούρα είναι πολιτισμικό και αξιακό. Που και που μερικοί διάττοντες αστέρες της, όπως ο Σταν, απλά μας δίνουν με τις δηλώσεις τους αφορμές για αποσημειολόγηση της όλης κατάστασης.

Σε κάποιους άλλους, όπως στον τρελο-Τσαχ, μπορεί να δίνουν και πατήματα για σάτιρα, όπως πολύ πετυχημένα (και προφητικά) κάνει με το βίντεο του “ο γύπας”:

. . .

. . .

Υ.Γ Άσχετο με το παραπάνω, αλλά και πάλι ένα διαμάντι αποσημειολόγησης απ’ τον Tsach: Θέλει ο φασίστας να κρυφτεί κι η φωτιά δεν τον αφήνει

. . .

 

CLICK HERE TO DOWNLOAD IT!

.

Από την εκδήλωση του ΡΕΣΑΛΤΟ ενάντια στην ανάπλαση, στην πλ. Λαού στο Κερατσίνι, τον Ιούνιο του 2008

.

MA_Keratsini08

 

εις μνήμην ωδές στον Βύρωνα .Λεοντάρη
[ από Φ@νζñν & μαυρΑκόρντα ]

.

{Α’)   Μ ε σ ο υ ρ α ν ί ς
.

“Είμαστε μεσοπόλεμος σου λέω, ανίατα μεσοπόλεμος…
Ας πάμε λοιπόν κι απόψε, ας πάμε πάλι κάπου να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε…”

.
Μια ζωή στους ηττημένους
περήφανοι
μετά τον εμφύλιο
οι δρόμοι τους θεωρητικά χωρίζουν
άλλος στην ποίηση
και άλλος στην πολιτική φιλοσοφία

Αίμα και ιδανικά αλησμόνητα
αυτοεξόριστοι πλέον
σε έναν κόσμο
που κυοφορεί νέους κόσμους
και ολοένα αποβάλλει

Απομονωμένοι επιμένουν
ήττα στην ήττα
λέξη στη λέξη
στίχο στο στίχο
μέχρι την τελική νίκη

Χωρίς σχεδόν ποτέ να περιλαμβάνονται
στα πλάνα όσων περιλαμβάνουν
κουστουμαρισμένα πολιτικά μνημόσυνα
και ιδιοτελείς επικήδειοι επιπέδου
ασφαλής μετά θάνατον αναγνώριση
σε ζωές συστηματικά περιθωριοποιημένες

Έχουν γνώση οι φύλακες
και με ακριβή ρυθμό μας εγκαταλείπουν
άγνωστο πόσοι μας απέμειναν
να θυμίζουν έστω την αρχή
μιας γενικευμένης πτώσης

Και ούτε καν μια ειλικρινής ωδή
στη νικημένη γενιά του Μεσοπολέμου
τέτοια αχαριστία

.

7278241648767_VL

.

 

 

 

 

.

 

 

.

.)

(Β)

μαυρΑκόρντα (Κερατσίνι 2008) – Τα Φονικά Ακόντια (σε στίχους Β. Λεοντάρη)

.

MavrAkornta_Fonika_Akontia

.

[ Προδημοσίευση Δισκοπαρουσίασης ]

Επιθετικό / political / antifa / hardcore / underground / Balkan / Rap κατ’ ευθείαν από τον γυφτομαχαλά της Ζρένιανιν (Zrenjanin) και τη Βοϊβοντίνα! Ναι ρε κωλό-μπαλαμοί! “Ja Nisam Mc”: δεν είμαι Mc << δεν είναι Rap αφρό-αμερικανάκι, είναι επαναστάτης Γύφτος και στο μικρόφωνο τα χώνει..! >> Απόλυτος σεβασμός! Και ακόμα μεγαλύτερος όταν έχεις επιζήσει από ένα γενοκτονικό καθεστώς (βλ. Μιλόσεβιτς) όπου προπολεμικά αριθμούσε επίσημα 10% τσιγγάνους πολίτες και μεταπολεμικά …κανέναν! Respect bros and sister!

gipsymafia

Δέκα χρόνια σχήμα μέσα σε απολύτα εχθρικές και αντίξοες συνθήκες φτώχειας, μισαλλοδοξίας και ρατσισμού. Και φέτος κυκλοφορεί (με την συμπαράσταση antifaδων φίλων του από το το Κίελο της Γερμανίας) αυτό το special, ηχογραφημένο με φυσικά όργανα, mini CD album. Kαι μάλιστα το διακινεί free και χέρι με χέρι στις lıve εμφανίσεις του. Δυο 30χρονα -σήμερα- αδέρφια και μια μικρότερη αδερφική τους φίλη, που αγκαλιάζει στην πορεία την φάση, σχηματίζουν μια περήφανη …familia! Τόσο που το “O.G.” που χρησιμοποιεί ως tag ένας εκ των μελών (παρ)ερμηνεύεται για καιρό σαν “Original Gangster” ενώ στην πραγματικότητα σημαίνει “Original Gipsy”. Εξού λοιπόν και το όνομα “Gipsy Mafia”..! Ιδιαίτερη και άκρως αυθεντική λοιπόν περίπτωση. Το ίδιο και αυτό εδώ το υλικό τους: πέντε φουλ σκληροπυρηνικά και πολιτικοποιημένα rapάσματα (αντί -συστημικά / -μπατσικά / -ρατσιστικά / -καπιταλιστικά), στην γλώσσα τους και την αργκό της, έντονο punk feeling, συνοδεία ηλεκτρικών κιθάρων και garage ύφους στα πλήκτρα. Yψωμένη γροθιά, Jump’n’Pogo: Straight Outta Mahala..!

  • για free download -και όχι μόνο: [ κλικ! ]
  • για εικονική κοινωνικότητα -και όχι μόνο: [ κλικ! ] 
  • για την Ρομά Αντιφά -ιδρυτικά μέλη της οποίας είναι και η μπάντα: [ κλικ! ]

 

Προς στιγμήν, στερέψαν τα λόγια… Έχει όμως φυλάξει ο Killah P για ‘μας… Και ‘μείς με τη σειρά μας έχουμε δυο χιλιάδες δεκατρείς λόγους για να ανταπαντήσουμε τις μαχαιριές στον ίδιο τον ναζιισμό και τις θρασύδειλες ορδές του… Στη μνήμη του Παύλου λοιπόν με την πελώρια καρδιά και το ανοιχτό μυαλό… Στην αδικοχαμένη αυτή, αδάμαστη και βλάσφημη, ψυχή… Που σε πείσμα των δολοφόνων του συνεχίζει να εμπνέει και να εμπλουτίζει τα αντιφασιστικά οδοφράγματα της καθημερινής ζωής.. Με μαύρα ηχοχρώματα και ρέγγε ρυθμούς (που μας θυμίζουν επίσης την τελευταία τυχαία συνάντηση μας) συνυπογράφουμε και σιγοτραγουδάμε μεζί του, τους στίχους του μήνα:

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά, ναι,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά.
μ’ αυτή η καρδιά γουστάρει ν’ αγαπά συχνά και δυνατά
ν’ αγαπάει τη φύση και τον ήλιο συνάμα,
ν’ αγαπάει τη γυναίκα, ν’ αγαπάει και τη μάνα

Έχω μια καρδιά που πονάει και κλαίει συχνά
βλέποντας την εκμετάλλευση επάνω σε παιδιά,
ξύλο διακοπή στη δουλειά και πείνα
πάψε να τους προσφέρεις κι άλλο ματωμένο χρήμα

Έχω μια καρδιά που μπορεί να γίνει
σκληρή σαν πέτρα αν την πειράξεις και να σε μισήσει
δεν της φαίνεται πολύ μα ποτέ της δεν ξεχνά
έχω απλά μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά

έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
φευγάτη, ταξιδιάρα κι αλήτισσα μαζί,
μια ψυχή που δεν την κλείνεις ποτέ σ’ ασπρους τοίχους
μια ψυχή που δεν γουστάρει ποτέ τους γκρίζους τύπους

μια ψυχή που δεν έχει σύνορα και χρώμα
και το μόνο που θέλει είναι παιδί να μείνει ακόμα
μια ψυχή που τη φωνάζω πάντα “πειρατή”,
μια ψυχή που δεν γουστάρει τη φυλακή

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

kp4_bolognia

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά, ναι,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
τον κόσμο τον δικό μου θα τον βρεις μόνο στα όνειρα
εκεί που δεν υπάρχει αυτό που λες “λογική”
εκεί που δεν υπάρχει πόνος, θλίψη, πείνα κι ανοχή

Έχω ένα μυαλό που δεν μένει στην αλήθεια
που μοστράρεις πάντα σε καιρό εκπτώσεων στη βιτρίνα,
που πιστεύει τα πάντα και δεν πιστεύει τίποτα,
που τα βλέπει όλα αθώα και ταυτόχρονα καχύποπτα

Έχω ένα μυαλό που δεν μασάει από θρησκείες,
πολιτικές ιδεολογίες, εθνικές ανησυχίες,
σύγχρονες φιλοσοφίες, παροδόξως όμως πάλι
κοίτα που ανήκω κι εγώ στους αντιρρησίες

Έχω ένα μυαλό που ψάχνει ακόμα να βρει ρόλο,
φαντασιόπληκτο εννίοτε κι ονειροπόλο,
ένα μυαλό που γελάει πάντα με τα τραγικά,
ένα μυαλό που δεν θυμάται μα ποτέ του δεν ξεχνά

Έχω ένα μυαλό, μια ψυχή και μια καρδιά
τόσο ίδια όσο και διαφορετικά
μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούν να ζήσουν
λυπάμαι τόσο που θα χρειαστεί κάποτε να χωρίσουν

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά, ναι,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

OLYMPUS DIGITAL CAMERA