Archive for the ‘Solidarity’ Category

To ευφυέστατο λογοπαίγνιο του τίτλου “Bullet points” που χάνεται στα ελληνικά σοκάρει τον αναγνώστη με το αμφίσημο σημασιολογικό φορτίο του: “Bullet” είναι η σφαίρα αλλά και το τυπογραφικό σημείο που εισάγει σε μία λίστα. Μπορεί να φανταστεί κανείς τις σφαίρες που καρφώνονται στα κρανία μαύρων όπως αυτών του ποιήματος σαν μαύρες κουκίδες στο λευκό φόντο της προνομιούχας Αμερικής. Οι σφαίρες που εκτοξεύει ο ρατσισμός σχηματίζουν «σημεία» που δεν μπορεί άλλο πια να παραβλέπει ένα ολόκληρο έθνος. Το ρίγος του ποιήματος προσπαθεί να διαπεράσει τη ραχοκοκαλιά της αμερικανικής κοινωνίας, ανατέμνοντας το κακό, τις απ-αξίες και τις κραυγαλέες κοινωνικές ανισότητες, χρησιμοποιώντας μερικούς ανατριχιαστικούς παραλληλισμούς: τα σκουλήκια ξέρουν να κάνουν καλύτερα τη «δουλειά» που είναι προορισμένα να κάνουν από τους αστυνομικούς που όχι μόνο έχουν χάσει και την παραμικρή ανθρωπιά αλλά δεν κάνουν καν το καθήκον που έχουν επιφορτιστεί ενώ το ανθρώπινο σώμα ενός αφροαμερικανού για το κράτος αξίζει πολύ λιγότερο και από την αποζημίωση με την οποία το αποτιμά, προκειμένου να απαλλαγεί από τις διεκδικήσεις των συγγενών του. Το “Bullet Points” είναι η συγκλονιστική μεταθανάτια φωνή ενός αφροαμερικανού που υπήρξε θύμα του συστημικού ρατσισμού και που σίγουρα «δεν αυτοπυροβολήθηκε»:

«Αν μάθεις πως πέθανα κι ήταν κάπου κοντά / ένας μπάτσος, τότε να ξέρεις ότι ο μπάτσος αυτός μ’ έφαγε».

Bullet Points
[Το πολύκροτο ποίημα του Τζέρικο Μπράουν]

.

.

Δεν θα αυτοπυροβοληθώ

Στο κεφάλι, και δεν θα αυτοπυροβοληθώ

Πισώπλατα, και δεν θα κρεμαστώ

Με σακούλα σκουπιδιών, κι αν το κάνω,

Να ξέρεις πως δεν θα το κάνω

Μέσα σε περιπολικό, φορώντας χειροπέδες,

Ή στο κρατητήριο μιας πόλης

Που γνωρίζω το όνομά της, μόνο

Επειδή περνάω από κει οδηγώντας

Για να φτάσω σπίτι μου. Ναι, ίσως κινδυνεύω

Αλλά να ξέρεις, πιο σίγουρος είμαι ότι τα σκουλήκια

που ζουν κάτω απ’ τις σανίδες του δαπέδου μου

θα κάνουν αυτό που κάνουν πάντα

σε κάθε κουφάρι

Παρά ότι ένας εκπρόσωπος του νόμου θα μου κλείσει τα μάτια

όπως ένας εκπρόσωπος του Θεού ή ότι θα με σκεπάσει

με σεντόνι τόσο καθαρό που θα με σκέπαζε μ’ αυτό

Και η μάνα μου πριν κοιμηθώ.

Όταν θα σκοτωθώ, θα το κάνω

Όπως οι περισσότεροι Αμερικανοί,

Να το ξέρεις: με το κάπνισμα

Ή με μια μπουκιά κρέας που θα μου κάτσει στο λαιμό

Η επειδή θα’ χω μείνει ταπί και θα ξυλιάσω

Έναν χειμώνα απ’ αυτούς που αποκαλούμε

ο χειρότερος όλων των εποχών’.

Αν μάθεις πως πέθανα κι ήταν κάπου κοντά

ένας μπάτσος, τότε να ξέρεις ότι ο μπάτσος αυτός μ’ έφαγε.

Με πήρε από μας κι άφησε πίσω το σώμα μου, το οποίο,

Ξέχνα όσα μας δίδαξαν,

είναι πιο ακριβό από την αποζημίωση

Που δίνει το κράτος σε μια μάνα για να μην κλαίει πια,

Και πολύ πιο όμορφο από την καινούρια σφαίρα

Που θα ξεσφηνώσουν απ’ τις πτυχώσεις του εγκεφάλου μου.

.

Tζέρικο Μπράουν
μτφρ: Τόνια Κοβαλένκο

.

Al son del Punk / Kuidado ke muerden,

[ Βιβλίο Φωτογραφίας + DVD ]

ASDP-titled-100

Στα τουριστικά ή και επαναστατικά στερεότυπα που κουβαλάμε στο κεφάλι μας για την Κούβα μάλλον δεν χωράνε φρικιά και αναρχοπάνκς, ακρωτηριασμένοι και σανατόρια του AIDS, κοινόβια και άτυπες καταλήψεις, μειοψηφίες και υποκουλτούρες…

Το φωτογραφικό άλμπουμ “Al son del Punk / Kuidado ke Muerden”, όπως μας προϊδεάζει και ο τίτλος του, παίζει με τον φακό σε δυο επίπεδα: “στον ρυθμό του πανκ” και στον “αποκλεισμό των ΄δαγκωμένων΄”.

Al Son del Punk cubanpunks120

Από την μια η προσωπική ματιά του Βάσκου φωτογράφου Josu Trueba Leiva αποτυπώνει πτυχές της καθημερινής ζωής της πρώτης πανκ γενιάς, τη ζωή και τον θάνατο του Wiliam Fabian Álvarez (τραγουδιστή και ψυχή της πιο θρυλικής κουβανικής πανκ ομάδας: Los Eskoria της Santa Clara). Και τέλος, συσχετίζει τη ζωή του Γκέρσον και της Γιοχάνδρα: ένα ζευγάρι που ζει στο παλιό σανατόριο για ασθενείς με AIDS, στο Pinar del Rio.

ASDP-titled-2x100

Και στο δεύτερο επίπεδο, το “συμμετοχικό εργαστήριο” Leiva και RUIDO Photo συνεργάζεται με την κοινότητα παρέχοντας της τα εργαλεία για να αποθανατίσει και να παρουσιάσει τόσο τον εαυτό της όσο και την οπτική της. Έτσι, οι Ron, Trova, Puros, Marcos, Alberto, Urraka, Anne, Jakelin, Taquechi, Ivalu, Oliver και Didie, μέλη της κοινότητας “πανκ” και “Φρίκς” του νησιού, μας δείχνουν μια διαφορετική πραγματικότητα της χώρας.

KUIDADO KE MUERDEN: Taller de fotografía participativa del proyecto documental sobre La escena punk en Cuba._sub_eus from Bostok Photo on Vimeo.

Παλαιότερη έκδοση του 2013, συνεργατική δουλειά και αποτέλεσμα 4 ταξιδιών στην Αβάνα, το Πινάρ δελ Ρίο και τις κεντρικές επαρχίες του νησιού, μεταξύ 2008 και 2010. Έστω και καθυστερημένα, αξίζει τον κόπο της αναζήτησης της.

Υ.Γ.

Εδώ το λινκ του εκδοτικού οίκου (Banizu Nizuke)…

εκεί περισσότερες θορυβώδεις φωτογραφίες (Ruido Photo)…

και παραπέρα το άλμπουμ “Al fin por fin” των Eskoria (Punk con Punk)

Καλή απόλαυση!

.

20200503_105039-1

.

Ρώτησα την δημιουργό του πίνακα “γιατί αυτός ο τίτλος;” Και η απάντηση ήταν κατατοπιστικότατη:

“Γιατί την Δευτέρα γίνονται υποχρεωτικές οι μάσκες… Δεν αντιστέκεται και δεν μιλάει κανείς. Και τον Μάιο μας αρέσουν τα λουλούδια… Και ένα διαφανές προσωπείο με μάσκα… Χωρίς σκέψη, χωρίς βλέμμα, δίχως όσφρηση για ζωή…”

.

.

*

Fanziniasis IIIx120pxl

*

ArtCore / ΔΕ ΓΟΥΟΑΝΑΜΠΙ ΖΙΝ / ΕΝΤΡΟΠΙΑ / BUT / ΟΧΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΧΙ / ROLLnCOMIX / ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΚ / MYSTERY IN ISTANBUL / ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΚΟΣΤΑΡΙΚΑ / ντελίριο / EXHALING SCREAM / TIEFER INS TRANCE / LOCOtrip / για μένα / International list of causes of death / Εμβοές / CRUCIAL ZINE / λεβάντα / ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ / κλάξον / PUKE ΣΟΥΠ / άλεξ / Κύκλωμα / Το κάστρο ήταν νησί / Κάρτ ποστάλ / κάνε τον ήλιο να κλάψει / ΕΤΕΡΟΝ ΕΚΑΤΕΡΟΝ /PUNKHURST MUTANTS SHOW / Μικρές ιστορίες ενός άλλου δρόμου / ΓΙΑΧ ΜΙΑΣΜΑΤΑ! / IT’S NEVER 2L8 / τα κρουασανάκια δεν είναι τα ίδια / ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ / μαγισσούλα / DISCOLLECTIV / Ρωγμές / Athens is Balkans

*

*

Fanziniasis No1

*

Fanziniasis No2

*

Fanziniasis No2 (part 2)

*

Fanziniasis (original): La Bogotá sin Asco

*

Αλλά και μετά την “καραντίνα”, όπως και πριν δηλαδή, πάλι AntiMob θέλει να ‘ναι!

Επειδή όμως το “μετά” και αργεί πολύ ακόμα αλλά και η δυστοπία που θα το ακολουθήσει χτίζεται αργά αλλά σταθερά από τις κυβερνήσεις, χρήσιμο είναι να διαβάσουμε και το Κλάξον που μας κορνάρει ταξικά και προειδοποιητικά..!

Klaxon-16

Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν: Και στην απομόνωση η φάση είναι AntiMob (Γεύμα με Κανίβαλους) και Κλάξον (Μυτιλήνη)..! Το νου σας ρεμάλια, ο κορονοϊός χτυπάει τα πνευμόνια, όχι το μυαλό! Τα αυτιά μας ανοιχτά και τα μάτια ορθάνοιχτα!

Covid-19: Σημειώσεις για την υπεράσπιση της κοινής λογικής

*

*

Antimob – II (Full Album)

*

Και πάλι αυτοδικαίως , όπως και η προηγουμένη έτσι και αυτή η κομματάρα δεν θα ‘πρεπε να καταχωρηθεί στους “στίχους του μήνα“..?!

.

.

Xenofovios

.

.

*

Anarcha is one of the three named women experimented on by J. Marion Sims, known as the father of modern gynecology, in the 1880s.

*

.

Three names in place of all the ones that weren’t allowed to speak
Thirty times they faced the wall while men practiced their new techniques
It’s not black and white, but it is
Because the only records are his we can’t drown in his ink
Don’t forget these stories are linked

I wish these monuments were built with these important men inside them
Case in bronze and stone while they still breathe
At least when we see all these smug looks on their frozen faces
We’d know they were rotting underneath
Not doomed to repeat

Three years of exploitation, “that’s just how it was those days”
Three statues celebrating all the bodies, all their pain
Forced to hold each other down, drugged to muffle screaming sounds
Not knowing who’d be next
Progress, but at whose expense?

I wish these monuments were built with these important men inside them
Case in bronze and stone while they still breathe
At least when we see all these smug looks on their frozen faces
We’d know they were rotting underneath
Please, it can’t repeat

How long must we wait before these pillars of men crumble and fall?

Yeah, we rope them up to drag them down
To desecrate their public graves
Yeah, we lifted you up instead of your mothers
And your daughters, these women
Your wives, your maids, your servants, and your slaves

We’re tired of waiting
The bigger the guilt, the harder they fall

.

20882655_1228318030605963_1308630198109144644_n

.

provo.gr-Dr Sims ο πατέρας της γυναικολογίας που πειραματιζόταν σε σκλάβες χωρίς αναισθησία

.

V_Collage-Naftia-CoverX72

Ε Υ Ρ Ω Π Α ϊ Κ Η   Α Π Ο Σ Υ Ν Θ Ε Σ Η :

THE REPRESS kINkY HοRRοr ShοW,

ΑNAPXΟ / PUNK ιστορίες & συλλογισμοί

– με αφορμή την επανέκδοση των δίσκων της Ναυτίας –

Ακολουθώντας αντίστροφα, από μέσα προς τα έξω, τα αυλάκια ενός δίσκου που έγραψε ιστορία. Παράλληλα με μια προσωπική ιστορία που γράφονταν ακόμα, μέσα σε ένα κίνημα όπου –μεταξύ όλων των άλλων- αποκρυστάλλωνε και τα προτάγματα του. Ατομικές και κινηματικές απελευθερωτικές διαδρομές, γεγονότα και ντοκουμέντα από το παρελθόν του D.I.Y και της Αυτοοργάνωσης, της υπόγειας τέχνης και της ανατρεπτικής δημιουργίας. Εν ολίγοις, ιστορίες πανκ, έρωτα και αναρχίας στη δεκαετία του ‘90. Επικοινωνία, λόγος και επιχειρήματα από μια δια-συλλογική συζήτηση που άνοιξε τότε -και που δυστυχώς σήμερα έχει ατονίσει. Τροφή για σκέψη και λάδι στη φωτιά των αντιεμπορευματικών και αντιθεαματικών αναζητήσεων. Κριτική στις “ανεξάρτητες” εταιρίες και στους “εμποροσυλλέκτες”, από κινηματική σκοπιά. Μαζί με κάποιες προτάσεις για το μέλλον.

Και κάμποσο αρχειακό υλικό, όπου εκτός απ’ την αναβίωση μιας επαναστατημένης εποχής παρουσιάζει και πρωτότυπες πηγές. Όπως είναι π.χ τα κείμενα του Τριημέρου της Ουτοπίας, του 1996. Άπειρα έργα της Μαρίας-Ηλέκτρας (όπου μεταξύ πολλών άλλων φιλοτέχνησε και τους δίσκους της Ναυτίας), η ανασκόπηση του Τύπου της εποχής και ο συντροφικός αποχαιρετισμός της από “Τα Κουρέλια”. Και τέλος αυτούσια τα απολογιστικά κείμενα της επανέκδοσης.

Γιατί το Πολιτικό είναι Προσωπικό και -αντιγράφοντας από τον πρόλογο της έκδοσης: “Όπως όλα συνδέονται στο Σύμπαν – χωροχρονικά / βαρυτικά / ατομικά / χημικά / βιολογικά – έτσι και όλα συνδέονται μεταξύ τους στον μικρόκοσμο που εξετάζουμε: συγκυρίες / γεγονότα / δράσεις / επιλογές / σχέσεις. Και αν όντως θέλει να δει κανείς συνολικά την ιστορία ενός έργου οφείλει να μην το αποκόψει από την εποχή του και από τις συνδέσεις του μαζί της.”

V_Collage-Naftia-PrX120

Εξήντα σελίδες λοιπόν αναζητούν τυπογραφείο. Όχι γιατί βαρέθηκαν τις φωτοτυπίες αλλά για χάρη του εικαστικού και αρχειακού υλικού που περιέχουν. Όπως πάντα, κυκλοφορούν και ψηφιακά (κλικ, εδώ). Με την γνωστή Βαλεριάνικη συνταγή: download-στικάκι-φωτοτυπάδικο, μπορεί το κάθε αδέλφι να συνεχίσει αυτή την D.I.Y διαδικασία, να δώσει υλική μορφή στο έντυπο και ν΄ αποκτήσει την κόπια του.

Στο μεταξύ, αναμένοντας τις μαζικές εκτυπώσεις αλλά και κάποια πιθανή εκδήλωση, να τονίσουμε πως: “η παρούσα έκδοση, αν και πρωτοβουλιακή, γίνεται με την υποστήριξη του Πληρώματος της Βαλεριάνας. Θα μπορούσε έτσι να θεωρηθεί (άτυπα) και ως το τρίτο της τεύχος..! Αργότερα ωστόσο, μπορεί και να επανεκδοθεί με την μορφή βιβλίου ή μπροσούρας, μαζί με rippαρισμένο ηχητικό υλικό..! Αλλιώς, όταν μεγαλώσει θα γίνει αστροναύτης και διαγαλαξιακός ταξιδευτής! Ότι είναι να γίνει, θα γίνει: Αυτοοργανωμένα και Αντιεμπορευματικά, Χωρίς Αντίτιμο και με Ελεύθερη Συνεισφορά. ”

.

Καλό Ταξίδι και Καλή Αντάμωση,

Γιάννης Μ. Λιβαδειάς,

Αθήνα, Φλεβάρης 2020

.

Υ.Γ(1): Σχετικό ποστ, μαζί με βίντεο-ντοκουμέντα από τις συναυλίες:

Ιούνιος 1996: Τριήμερο Ουτοπίας, Πάρκο Νέας Παραλίας, Θεσσαλονίκη: Ναυτία και Ωχρά Σπειροχαίτη, νεαροί καταληψίες και παππούδες αναρχικοί, συναυλίες και συζητήσεις, αντιεμπορευματικά και άλλα τινά..!

Υ.Γ(2): Σύντομα θα αναρτηθεί και ξεχωριστός φάκελος με όλο το αρχειακό υλικό που χρησιμοποιήθηκε (αλλά και με αυτό που δεν χώρεσε λόγω περιορισμού του χώρου).

.

AntiTurismo-6962462

.

Η Πάλη των Τάξεων λέγεται πως τέλειωσε

είμαστε πλέον όλοι ταξιδιώτες εσαεί’

πρόσφυγες ή τουρίστες;

.

Πουλάς ζωή / Αγοράζεις μέρες

Εισιτήριο στο πουθενά / Χωρίς επιστροφή

Businesses Class or Tourist Class?

.

Απαγόρευση μόνιμης διαμονής / Απαγόρευση εξόδου

Πόλη των απαγορεύσεων ή απαγορευμένη πόλη;

That’s the question!

.

Είπανε πως αλλοιώνουν τον κοινωνικό ιστό

αλλά δεν λένε ποια μαζική υστερία κατέλαβε την Πόλη

και γιατί τους φταίνε οι Καταλήψεις;

.

Άνθρωποι ή Ποντίκια; Tourists or Refugees?

To be a human being or not to be?

Fight the Power – F*ck Airbnb!

.

FCK_RBNBx100

.

.

.
Δεν σκέφτηκε ποτέ να φύγει, Δεν σκέφτηκε ποτέ ότι αυτό θα είναι το τέλος, Ένα χτύπημα είναι μόνο η αρχή, και, Αυτό δεν έχει επιστροφή…

…Είναι η μέρα χωρίς αγάπη, Είναι η νύχτα των σπασμένων οστών, Είναι η νύχτα του τρόμου, Κόκκινες κηλίδες στο ημερολόγιο, Βγαλμένες στο φως, Κάθε απόγευμα στις ειδήσεις, Θυμήσου ότι κάποια πεθαίνει, Τόσο αληθινά όσο η ίδια η ζωή, Σταμάτησέ το..!

.

.

Tan real como la vida misma, STOP!

.

.

Αρνούμαστε τους φτιαχτούς διαχωρισμούς μεταξύ των ανθρώπων, που τους αποκλείουν και τους περιθωριοποιούν με βάση την προέλευση, το φύλο, τις -κάθε είδους- προτιμήσεις κλπ.

Ζούμε σε γειτονιές, στις οποίες -όχι τυχαία- οι σχέσεις των ανθρώπων δε βρίσκουν γόνιμο έδαφος.
Βιώνουμε πολλές από τις σχέσεις γύρω μας ως όλο και περισσότερο ψυχρές και κλειστοφοβικές, ως όλο και περισσότερο «ορθές» (άρα και καταπιεσμένες), ως όλο και περισσότερο φανατισμένες και εγωκεντρικές, ως όλο και περισσότερο χαζεμένες μέσα στο ευρύτερο αποβλακωμένο περιβάλλον στο οποίο δημιουργούνται (απ’ το οποίο επηρεάζονται και αντιδρούν αρνητικά).
Και ξέρουμε ότι μία πιθανή λογική συνέχεια της αποβλάκωσης είναι η χυδαιότητα και η αποκτήνωση.

Ζούμε σε γειτονιές όπου σχεδόν οτιδήποτε είναι προγραμματισμένο να συμβεί σε δημόσιο χώρο, πριμοδοτείται απ’ το δήμο, χορηγείται απ’ το Νιάρχο ή τον Ωνάση, εγκρίνεται απ’ την περιγέρεια αττικής και επιτρέπεται απ’ την αστυνομία.
Θέλουμε να ξαναχρησιμοποιήσουμε τους χώρους αυτών των γειτονιών, να τους φανταστούμε και κυρίως να τους ζήσουμε ως απελευθερωμένους απ’ τις ευλογίες του κάθε «φορεα πολιτισμού», να αλληλεπιδράσουμε με τους ανθρώπους εκείνους που επιλέγουν να έχουν ανοιχτά αυτιά, μάτια και μυαλά, να ενωθούμε με αυτούς που η αφετηρία της σκέψης τους είναι ένα «άντε γαμηθείτε» σε ό,τι καταπιέζει, επιβάλει και επιβάλλεται.

Όσο για αυτούς τους αμετανόητους κοκορόμυαλους που επιλέγουν να παραμένουν συνώνυμοι της διάχυτης σαπίλας και γενικώς επαγγελματίες ή ερασιτέχνες σκατόψυχοι θέλουμε οι μουσικές, οι φωνές και οι γιορτές μας να γίνονται μια ακόμα μικρή αφορμή για να δουν τα πράματα διαφορετικά, ή αλλιώς μια μικρή αφορμή για να κλειστούν στις «φωλίτσες» τους. Για πάντα.

.

61985390_2283637688392069_2716345842947588096_n

.

Φινάλε της σαιζόν με αυτοοργανωμένο φεστιβάλ της ομάδας Πείραμα στο Πάρκο Δρακόπουλου, Πατησίων 358.


Από τις 19.00: DIY Φάνζιν, DIY Ντίστρο, Έκθεση ζωγραφικής, Χορτοφαγική κουζίνα.

Στις 21.00: Μουσική με Zebu, Corpses, I want the moon, Never-Trust, Ήλιος Θανάτου, Ενδορφίνες.

.