Posts Tagged ‘Lyrics’

……….[ JESUS DIED FOR HIS OWN SINS, NOT MINE ]

I am no feeble Christ, not me. He hangs in glib delight upon his cross, above my body. Christ forgive…. FORGIVE? I vomit for you Jesu. Shit forgive. Down now from your cross. Down now from your papal heights, from that churlish suicide, petulant child. Down from those pious heights, royal flag bearer, goat, billy. I vomit for you. Forgive? Shit he forgives! He hangs in crucified delight nailed to the extend of his vision, his cross, his manhood, violence, guilt, sin. He would nail my body upon his cross, suicide visionary, death reveller, rake, rapist, lifefucker, Jesu, earthmover, Christus, gravedigger. You dug the pits of Auschwitz, the soil of Treblinka is your guilt, your sin, master, master of gore, enigma. You carry the standard of your oppression. Enola is your gaiety. The bodies of Hiroshima are your delight …the nails are your only trinity, hold them in your corpsey gracelessness, the image I have had to suffer. The cross is the virgin body of womenhood that you defile. You nail yourself to your own sin. Lamearse Jesus calls me sister, there are no words for my contempt, every woman is a cross in is filthy theology, in his arrogant delight. He turns his back upon me in his fear, he dare not face me. Fearfucker. Share nothing you Christ, sterile, impotent, fucklove prophet of death. You are the ultimate pornography, in your cuntfear, cockfear, manfear, womanfear, unfair, warfare, warfare, warfare, warfare, warfare, warfare, warfare, warfare. JESUS DIED FOR HIS OWN SINS, NOT MINE.

.

Die4ownSins-Crass1979

.

.

Advertisements

.
Σα να συζητούν, λέει, η Γώγου με τη Γενιά του Χάους στο σαλόνι, με ανοιχτή την τηλεόραση να παίζει thundercats… Και θραύσματα ήχων και σκόρπιων λέξεων να σφηνώνουν στα παιδικα μυαλά που λαγοκοιμούνται στο διπλανό δωμάτιο… Και να που οι μικροί διάολοι μεγαλώσαν και πιάσαν κιθάρες και ανάλογες συζητήσεις για την κοινωνική επανάσταση και συνέλαβαν επιπλέον την Τραγωδία που λέγεται Άνθρωπος… Και, εδώ που τα λέμε, κάθε αναφορά σε πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι προϊόν μυθοπλασίας. Αλλά και κάθε κατασταλαγμένη σκέψη για την Ουτοπία μας προχωρά και ένα βήμα παραπάνω. Και εδώ σε θέλω δικί@ μου: έστω και νικήσαμε, όπως με σιγουριά μας υπόσχοναι οι Mummrah. Και οι Καλύτερες Μέρες είναι προ των πυλών και “οι εχθροί μας ζητάνε συγχώρεση / με δάκρυα στα μάτια, μα δίχως ντροπή / για την φρίκη που σπείραν / κι εμείς, πώς θα πράξουμε; / Με οίκτο ή με μίσος;” Τhat is the question -για τους Στίχους του Μήνα..!
.

.

ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ

Θα’ρθουνε μέρες που οι εχθροί μας
θα ζητάνε συγχώρεση
με δάκρυα στα μάτια, μα δίχως ντροπή
για την φρίκη που σπείραν

κι εμείς, πώς θα πράξουμε;
με οίκτο ή με μίσος;

Θα’ρθουνε μέρες που οι γροθιές μας
θα υψώσουν περήφανα
μαύρες σημαίες θανάτου γι αυτούς
μας ζωής για εμάς

Νικητές, επιτέλους!
σε μια μάχη δίχως αύριο

Θα’ρθουνε μέρες που οι ορδές
όσων ζήσαν τον θάνατο
θα σπάσουν με βία τις αλυσίδες
που αιώνες φορούσαν

κι εμείς, πως θα πράξουμε;
νικητές, επιτέλους!

Καλύτερες μέρες στο υπόσχομαι θα’ρθουνε
Καλύτερες μέρες στο υπόσχομαι θα’ρθουνε
.

.
Μήπως, αγαπητέ αναγνώστη, ότι εξυψώνει τον Άνθρωπο καταργεί θεούς και δαίμονες; Εντάξει, δεν ανακαλύψαμε και τον Διαφωτισμό, ούτε εμείς σήμερα – ούτε οι Διχασμένες Αλήθειες τον Απρίλη του 2003 που κυκλοφόρησαν το άλμπουμ “Εγώ ειμί το Φως”. Η πίστη στα Θεία μοιάζει σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα ποτισμένο με αίμα. Η αιρετικότητα και η αντιστροφή του Θείου λόγου, ειδικά στο ρεφρέν του ομώνυμου τραγουδιού, μας ωθεί στο να το συμπεριλάβουμε στ’ αγαπημένα μας -και στους Στίχους του Μήνα φυσικά..!
.

.
Εγώ είμαι ένας ξένος που ακούει τις φωνές σας
το μαύρο αίμα γλύφω που κυλάει απ’ τις πληγές σας
βλέπω μες τα μάτια σας το μίσος, τη φοβία
και είμαι πάντα δίπλα σας στα πορφυρά σφαγεία
σε αυτόχειρες φαντάρους και σε παιδιά του δρόμου
το πιστόλι εκπυσοκρότησε με το δάκτυλο του νόμου
εγώ στεκόμουν πλάι τους και κοιτούσα απ΄τη γωνία
να οργιάζουν οι ψυχές από αρρωστημένη βία

Εγώ ειμί το φως σε μια στημένη απάτη
αυτό που οι υποκριτές ονομάσανε αγάπη
με σύριγγες στο δέρμα και μπουκάλια δηλητήριο
σε ιδρύματα θανάτου, σ’ ένα φρικτό βασανιστήριο
Εγώ ειμί το φως σε μπαρ της αμαρτίας
σε φλέβες με ξυράφι στα ρητά της αδικίας
σε καπνούς από τσιγάρα σε ροκ επαναστάσεις
που πεθάναν στη σκηνή με χαμηλές εντάσεις

Δεν γνωρίζω αν είμαι ο γιος του Διαβόλου
δε γνωρίζω αν είμαι ο γιος του Θεού
ζω στο γυάλινο κλουβί της λογικής σας
σαν δραπέτης ενός κόσμου μοχθηρού
δεν γνωρίζω αν σας φέρνω σωτηρία
και αν μοιάζω στη μορφή καταστροφής
ήρθα να φέρω μια αλήθεια διχασμένη
και ‘σεις θα με σταυρώσετε στο δρόμο της φυγής

Εγώ ειμί το φως το αληθινό..!
.

*  *  *  *  *

Υ.Γ.

Για ελεύθερη ακρόαση ή και κατέβασμα, ολόκληρος ο δίσκος: εδώ!

 

 

.

– Τι ακριβώς είπαμε πως καλούμαστε να γιορτάσουμε σήμερις; Την κακοποίηση της; Τους βιασμούς της; Ή τις δολοφονίες της;

–  Ο πολιτισμός που σε κατατεμάχισε και σε κατέφαγε σήμερα γιορτάζει, τη μνήμη σου Γυναίκα..!

.

*temp*.

Το Σαράκι για το συγκεκριμένο ζήτημα ξανατρύπωσε το προηγούμενο Σάββατο αλλά όπως είναι φυσικό μας τρώει χρόνια τώρα… Ο-ξύνοντας τις κοινωνικές πληγές μας θα πνίξουμε τον πόνο και τη στιχορραγία μας στη μετάφραση, από τα Καστεγιάνικα:

.

Def Con Dos – Ellas Denunciaron

[ …συνθήματα…”ζήτω ο αγώνας των γυναικών”…συνθήματα… ]

Πόσες γυναίκες τον χρόνο;
Και πόσες γυναίκες;
Πόσες και πόσες γυναίκες κάθε χρόνο
γνωρίζουν και έχουν τις μέρες τους μετρημένες;

Εκείνη δεν θυμάται ακόμα και να ήθελε
δεν μπορεί να θυμάται το λάθος
που ξεκίνησε δείχνοντας εμπιστοσύνη
σ’ αυτόν τον άθλιο και δειλό τύπο

Σύζυγος εκτελεστής
ο χειρότερος σου εφιάλτης
Εκείνη είναι νεκρή και αυτός κυκλοφορεί στον δρόμο
“Τη σκότωσα γιατί ήταν δική μου!

Δική μου, δική μου, δική μου, μόνο δική μου…
Δική μου, δική μου, δική μου, μόνο δική μου…”

Ποιός τολμά και προσβάλλει το κυρίαρχο αρσενικό;
Ποιος τόλμησε να τον καταγγείλει,
ξεσκεπάζοντας την κρυφή πλευρά ενός καθωσπρέπει γείτονα;
Ποιος κατηγορεί τον άθλιο νταή;
Ποιος χτυπά τη γυναίκα του μέχρι να σωπάσει για πάντα;
“Την προειδοποίησα ανάμεσα στις μπουνιές”
“Αν ξαναπαραπονεθείς θα σε σκοτώσω”

Γαμημένη χώρα, αχρεία χώρα,
οι επιθέσεις κατά των γυναικών δεν ενδιαφέρουν κανένα,
κακοποίηση και τρομοκρατία
για τον νόμο είναι οικογενειακές υποθέσεις,
μην περιμένεις βοήθεια,
δεν υπάρχει έγκλημα χωρίς πτώμα
μόνο όταν είναι ήδη νεκρές
ανακαλύπτουν ότι οι απειλές ήταν αληθινές

Και πόσες γυναίκες τον χρόνο;
Πόσες γυναίκες;
Πόσες και πόσες γυναίκες κάθε χρόνο
γνωρίζουν και έχουν τις μέρες τους μετρημένες;

Εκείνες δεν θυμούνται τι τους συνέβη, τι τράβηξαν,
γιατί είναι ήδη νεκρές και κάθε άψυχο κορμί
μπορεί αν θέλει τίποτα να μην θυμάται.
Και μην λυπάστε γι’ αυτά που έγιναν,
όχι γιατί πέρασαν αλλά γιατί δεν διαμαρτύρονται οι νεκροί
και αντί να ουρλιάζουν πρέπει να το βουλώνουν και να σιωπούν

Δική μου, δική μου, δική μου, μόνο δική μου…
Δική μου, δική μου, δική μου, μόνο δική μου…”

Κατήγγειλαν, δεν ακούστηκαν
Εκείνες πέθαναν, οι δικαστές συναίνεσαν

Πόσες γυναίκες τον χρόνο;
Και πόσες γυναίκες;
Πόσες και πόσες γυναίκες κάθε χρόνο
γνωρίζουν και έχουν τις μέρες τους μετρημένες;

.

.

Υ.Γ:  Κάποιες μετρημένες απαντήσεις στα ερωτηματικά του τραγουδιού, για την Ισπανική επικράτεια:

Έτος 2007: 71 γυναίκες. /// Έτος 2008: 84 γυναίκες δολοφονήθηκαν /// Έτος 2009: 68 γυναίκες δολοφονήθηκαν /// Έτος 2010: 85 γυναίκες δολοφονήθηκαν /// Έτος 2011: 67 γυναίκες δολοφονήθηκαν /// Έτος 2012: 57 γυναίκες δολοφονήθηκαν /// Έτος 2013 : 57 γυναίκες που δολοφονήθηκαν /// Έτος 2014: 59 γυναίκες δολοφονήθηκαν //// Έτος 2015: 64 γυναίκες δολοφονήθηκαν //// Έτος 2016: 53 γυναίκες δολοφονήθηκαν //// Έτος 2017: 55 γυναίκες δολοφονήθηκαν

.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

.

Η Sara και τα συντρόφια της, μας αποστόμωσαν με τις δημιουργίες του -ψηφιακού μέχρι προχθές- άλμπουμ “ΑντίΣύλληψη“. Και επιπλέον μας τράταραν μια όμορφη και συντροφική βραδιά παρουσίασης της υλικής μορφής του, στην πολυαγαπημένη μας Υπόγα της οδού Καλλιδρομίου. Μακάρι όλες οι συναυλιακές εκδηλώσεις να έχουν έναν αλληλέγγυο και συνεργατικό χαρακτήρα και μια αύρα γιορτινής επικοινωνίας, σαν κι αυτές που γευτήκαμε χτες ως …καλεσμένοι. Για τα “τι” και τα “πως” της διοργάνωσης δώστε βάση στο κειμενάκι των αναμνηστικών -“κλικ” στη φώτο για μεγένθυση. Όσο για το τραγούδι που αγαπήσαμε περισσότερο, δώστε προσοχή στα λόγια και στο βίντεο που ακολουθούν:

.

.

Sara: Είμαι κοπέλα, μεγάλωσα σε μια αιγυπτιακή μουσουλμανική οικογένεια, η μητέρα μου ήταν χριστιανή και αυτό ήταν πρόβλημα, ο πατέρας μου με δίδαξε να προσεύχομαι και να νυστεύω και να ζω σύμφωνα με τα λόγια του προφήτη Μωάμεθ Ο Θεός είπε ότι η γυναίκα πρέπει να φοράει το Χιτζαμπ να μην συναναστρέφεται και να μην συνάπτει σχέσεις με άντρες . E; είναι ντροπή, πρέπει να είναι υπάκουη στον πατέρα της στον αδερφό της και στον άντρα της και να ζει λες και είναι δούλα για τους άντρες της οικογένειας, Ποιός είναι αυτός ο Θεός σας που ζητάει την ταπεινοφροσύνη μου; όταν όλα του τα λόγια καταστρέφουνε τον άνθρωπο, βασανίζοντας, βιάζοντας και σκοτώνοντας τις γυναίκες. Κόσμε ξύπνα γιατί εσύ θα πληρώσεις το τίμημα, το τίμημα μιας κοινωνίας χτισμένης στο λόγο του άντρα και στη θρησκεία που ρουφάει το αίμα όλων των ανθρώπων, η θρησκεία υπάρχει για να εξυπηρετεί την κάθε εξουσία, αλλά θα έρθει η μέρα που η γυναίκα θα επαναστατήσει.

(Refrain:) Στέκω γυναίκα κόντρα σ’ ό,τι με θέλει υποταγμένη από τη γέννα Είμαι γυναίκα που έφαγε στο Πακιστάν την πέτρα Είμαι γυναίκα που πληρώνεις για να γαμηθείς Είμαι η γυναίκα που βίασαν κι αυτοκτονεί Στέκω γυναίκα κόντρα σ’ ό,τι με θέλει υποταγμένη από τη γέννα Γυναίκα που ‘πιασε τώρα την πέτρα Γυναίκα που πλέον δε συγχωρεί Για κάθε καταπιεστή είμαι απειλή.

Ηρω-ίνη: Ραπάρω για αυτές για τις γυναίκες που δεν μπορούν να κοιτάξουν ουρανό για τις μάνες που χάσανε παιδιά εξαιτίας του πολέμου ραπάρω για αυτές για όσες πωλούν τα σώματα τους φθηνά και για όσες οι τζιχαντιστές βιάζουν καθημερινά ραπάρω για όσες αγαπιούνται (μεταξύ τους)και για μένα που δεν έχω φτερά με αποτέλεσμα να μένουμε θεατές ραπάρω για μας είμαστε παντού Ελλάδα Γαλλία Αίγυπτο όλες οι γυναίκες μια ομάδα ραπάρω παντού

(Refrain)

Sara & Ηρω-ίνη: Κι όλη αυτή η κατρακύλα αφορά κάθε θρησκεία Κάθε γυναίκας παίρνει μέρος η δική της ανοχή Κι έτσι δεν ανέχομαι να ‘μαι δούλα ούτε κυρία Αλλάζω κοινωνία χτίζοντας δική μου εκδοχή Αφού γεννήθηκα,τότε θ’ αντέξω Αφού γεννήθηκα στον κόσμο σας κερδίζω τη ζωή Κρατώντας στάση εχθρική σ’ ό,τι μ’ αφήνει στην απ’ έξω σε κάθε κομπλεξικό,ομοφοβικό και σεξιστή Και σε σένα που θαρρείς πως είμαι υποχείριό σου Και το χέρι σου σηκώνεις και τη βλέπεις ο νταής Έμαθα να δίνω μάχη έναντι του ανδρισμού σου στερεότυπο οικτρό που έμαθες να συντηρείς Στην κουλτούρα του βιασμού απαντάμε “Ni una menos” “Ni una menos,Ni una menos” Η οργή μας μας ν’ ακουστεί απ’ το νότο ως το βορρά σαν κάθε “Μαύρη Δευτέρα” που ταράζει τα νερά

(Refrain)

.

sara-stand as a woman

.

Υ.Γ(1): Στη Saraκηνή πειρατή και στο τσούρμο της εκ βαθέων να ευχηθούμε καλά ραπίσματα και καλοτάξιδο το νέο σκαρί της. Για περισσότερες πληροφορίες και τα συναφή:

Facebook
E-mail
Youtube

Υ.Γ(2): Χρειάζεται επισκεφτρόνια της βλοκόσφαιρας μου να επισημάνω πως το “Στέκω Γυναίκα” θα συμπεριληφιεί αυτοδικαίως στους (παραμελημένους τον τελευταίο καιρό) “Στίχους του Μήνα“..?

.

.
Τόσος πλούτος στον πλανήτη Γη
και το ένα τοις εκατό να τον διοικεί
θα ζούσαμε πιο δίκαια και αρμονικά
αν όλοι μοιραζόμασταν όλα τα αγαθά

Σύνορα και κράτη ματώνουνε τη γη,
έθνη και θρησκείες την ανθρώπινη φυλή
διαίρει και βασίλευε σε κάθε κοινωνία
κόμματα, θεάματα, στρατοί και ιεραρχία

Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή…
Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή…

Καταδικασμένοι σε θάνατο αργό
εισπνέουμε εκμετάλλευση και καταναγκασμό
το συμβόλαιο σκλαβιάς έχει ήδη υπογρφεί
πολύ πριν προλάβει κανείς να γεννηθεί

Από παιδιά εκπαίδευση στην παραγωγή
βαθιά να εμπεδώσουμε το δούναι και λαβείν
ολόκληρη η ζωή σε προγραμματισμό
στυμμένη λεμονόκουπα στα εξήντα οκτώ

Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή…
Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή…

Το σύστημα μπούκωσε και δεν λειτουργεί
παράγει μόνο τρόμο, φασισμό, καταστολή
κατέρρευσαν τα ψέματα της ευημερίας
άγρια επιβίωση στη σκιά της ανεργίας

νόμος της ζούγκλας και μαύρη εργασία
ναρκωτικά, πορνεία, τζόγος και μαφία
οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί
ακόμα πιο φτωχοί, να συσσωρεύουμε οργή

οργή… οργή… οργή… οργή… οργή…
που έστω και την ύστατη στιγμή…
οργή… οργή… οργή… οργή… οργή…
θα ξεσπάσει και θα επιφέρει την…

Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή…
στο σύστημα αυτό που γεννά το θάνατο
Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή…
θάνατο στο θάνατο και τον καπιταλισμό
Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή…
για έναν κόσμο αλληλοβοήθειας και ισοτιμίας
Ε Ε Ε Έσχατη Ποινή
ως την πρώτη πνοή ατόφιας ελευθερίας

¡ Viva la Revolución Social, Cabrones !

.

esxati poini bground

.

[ αφιερωμένο εξ-αιρετικά στον Στ’ από ΑΙΣΠΟΙ που μισεί την ποίηση ]

.

 

– στον Καπετάν Θεοδόση –

Τι κάναμε τον Απρίλη -και παραμελήσαμε τους “στίχους του μήνα“..? Μα φαίνεται και απ’ τις προηγούμενες αναρτήσεις, ασχοληθήκαμε εντατικά με την καλλιέργεια -και τα κολάζ της- Βαλεριάνας! Στο μεταξύ βέβαια έπαιξε και μια εκδρομή στην Αίγινα, όπου κάπου πίσω απ’ τις φυστικές και τα λουλουδάδικα, ακολουθώντας μυστι(κιστι)κά μονοπάτια βρίσκει κανείς και το Κρυφό Λιμάνι του νησιού..! Που τελευταία συνδέεται άμεσα με Πορτογαλία μεριά. Στα μεταλλικά του νερά ψάρεψα και τους εκπληκτικούς Miss Cadaver..! Και στην Οργισμένη τους Διαδήλωση (Mänifestvm Raivus) ξεχώρισε μονομιάς ο Αντάρτης της Ασφάλτου -μτφ κατά γράμμα, απ’ την 8η ψηφιακή σφραγίδα του CD..! Απολογίζοντας λοιπόν αυτό το θεωρητικά κενό διάστημα και πιάνοντας ξανά τον στιχουργικό συιρμό, οι Δεσποινίς Πτώμα και ο Αντάρτης του Δρόμου, δικοί σας:

miss-cadaver-271

Όποιος πολεμά την Εξουσία
δεν μπορεί να θέλει να εξουσιάσει,
παλεύει ενάντια στην υποκρισία
-Αγώνας κατά της τυραννίας!

Υψώσε την φωνή σου δυνατά
Αντάρτη του δρόμου!

Όποιος παλεύει ενάντια στην υποταγή
δεν μπορεί να θέλει να γίνει αφεντικό,
καταπολεμά την μισαλλοδοξία
-Αγώνας ενάντια στην άγνοια!

Όποιος παλεύει για την ισότητα
πάντοτε το εννοεί πραγματικά,
αγωνίζεται για ‘σένα και για ‘μένα
-Αγώνας μέχρι τελικής πτώσης!

Υψώσε την φωνή σου δυνατά
Αντάρτη του δρόμου!

Αντάρτης του δρόμου!
Αντάρτης του δρόμου!

Παραμένει στα οδοφράγματα,
σ’ αυτή τη μάχη σώμα με σώμα

Αντάρτης του δρόμου!
Αντάρτης του δρόμου!

Ποιός αγωνίζεται για το μέλλον;
Αντάρτης του δρόμου!

[ #8 track, 15′ : 37″ ]

*

Or

Guerreiro Do Asfalto (listen from bandcamp)

*

Το προσφυγικό ζήτημα μας αφορά άμεσα ως κοινωνία και δυστυχώς θα συνεχίσει να μας απασχολεί και για πολύ καιρό ακόμα… Μας έχει απασχολήσει ήδη μια φορά και στους “στίχους του μήνα“, πριν ένα χρόνο -και μάλιστα υπήρξε και η ουσιαστική αφορμή για την μονιμοποίηση της στήλης..! Δυστυχώς αν κάτι έχει αλλάξει από τότε αυτό είναι προς το χειρότερο, κυρίως από τις πολιτικές σκοπιμότητες επάνω στις πλάτες αυτών των δύσμοιρων ανθρώπων… Το μόνο ίσως διαφορετικό είναι ότι η αριστερή μας κυβέρνηση –σε αγαστή συνεργασία με τον “σκανδαλιάρη” Ερυθρό Σταυρό και την χουνταναθρεμμένη Εκκλησία– έδειξε το αληθινό της πρόσωπο: το βλοσυρό πρόσωπο της -κάθε- Εξουσίας. Εκτός βέβαια από τις πρόσφατες βίαιες εκκενώσεις καταλήψεων στην Αθήνα, είχαν προηγηθεί αυτές της Θεσσαλονίκης, ευλόγησον..!

Επιστρέφοντας στους στίχους για τους οποίους ξεκινήσαμε να λέμε, σε αυτούς τους στίχους που απεικονίζουν την πραγματικότητα και μάλιστα μέσα από ένα αλληλέγγυο πρίσμα, αυτή τη φορά με χαρά καλωσορίζουμε τους Burnt Cross*και το Refugees of War. Δικό σας:

Μόνιμα στις ακτές / πρόσφυγες του πολέμου /
αναζητώντας έναν τόπο ασυλίας /
κανείς δεν ξέρει το όνομα τους / ή από που καταφθάνουν /
γυρεύοντας μια χείρα ανθρωπιάς και βοηθείας /
σε έρημους και αδιέξοδους δρόμους /
ταξιδεύουν μέσα από εμπόλεμες ζώνες /
προσπαθώντας να ξεφύγουν του εφιάλτη /
η παρουσία τους εγείρει φόβο / δεν είναι παράνομοι /
τα σύνορα τούς κάνουν τέτοιους και τους διαχωρίζουν /
κόσμος αφήνεται να πεθαίνει και κανείς δεν ρωτά “γιατί;” /
αδιαφορία για την κόλαση που αυτοί οι άνθρωποι ζουν /
σε έρημους και αδιέξοδους δρόμους / ταξίδι μέσα σε εμπόλεμες ζώνες /
σύννεφα μαζεύονται βαριά / δεν υπάρχει τέλος στον πόνο και τη δυστυχία /
σύννεφα μαζεύονται βαριά / χίλια μίλια μακριά απ’ το σπίτι /
μόνιμα στις ακτές / πρόσφυγες του πολέμου /
γυρεύοντας μια χείρα ανθρωπιάς και βοηθείας /
σαν πουλί στο μάτι του κυκλώνα /
που πασχίζει να κρατηθεί στα εύθραυστα φτερά του /
δεν υπάρχει ασφαλές καταφύγιο / πρόσφυγες του πολέμου /
περιπλανώμενοι στην γη του πουθενά / ταξίδι μέσα στην κινούμενη άμμο /
κορμιά που δεν μπορούν ούτε όρθια να σταθούν / πρόσφυγες του πολέμου /
και αν ακόμη και τα σώματα φθαρούν / η βιβλική έξοδος δεν θα σταματήσει ποτέ /
τα ονόματα αυτών που έχουμε ξεχάσει : οι πρόσφυγες του πολέμου

.

.

Standing on the shores, refugees of war
Searching for a land of sanctuary
No-one knows their name, or from where they came
Reaching for hands of humanity
On to roads that lead nowhere Travel the war torn
Fleeing from their nightmare
Stoking up the fear, no illegal’s here
Borders that create and separate
People left to die and no-one asking why?
Indifference to the hell these people take.
On the roads that lead nowhere Travel the war torn.
Storm clouds gathering, no end to the pain and suffering
Storm clouds gathering, a thousand miles from home
Standing on the shores, refugees of war,
Reaching for hands of humanity
Like a bird upon the wind, plagued with fragile wings
No sanctuary to settle in, refugees of war
Wander into no man’s land, Journey through the Shifting sands
Bodies that can’t even stand, refugees of war
And even as the bodies rot, the exodus won’t ever stop
The names of those that we forgot, refugees of war

.

RWdiyMM_w

Γρήγορα – γρήγορα, να προλάβουμε -έστω και με καθυστέρηση- τον κουτσοφλέβαρο για τους στίχους του μήνα..! Με μια καλή αφορμή και γνωριμία που μας πρόσφερε η 24η μέρα του..! Το “Wasn’t born as a soldier” των Κωνσταντινοπολιτών (και πολυαγαπημένων) Poster-iti, δεν επιλέχθηκε για τον λυρισμό των στίχων του αλλά για το άκρως αντίθετο τους: την αμεσότητα και την ωμότηττα τους! Μια μουσική -σε ύφος Discharge- δήλωση άρνησης στράτευσης, μια κατάθεση ψυχής στην καθομιλουμένη..! Οι καιροί είναι πονηροί, εθνικισμοί και φονταμενταλισμοί στο φόρτε τους, χρειαζόμαστε περισσότερες τέτοιες προσπάθειες -και απ’ τις δυο πλευρές του Αιγαίου:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Η μάνα μου έφερε στον κόσμο ένα αγαθό μωρό
Ποιός αποφασίζει για το τι θα γίνω;
Ποιος καθορίζει τη μοίρα μου;
Οι επιλογές μου είναι περιορισμένες

Δεν γεννήθηκα στρατιώτης
Δεν γεννήθηκα για να σκοτώνω

Γαμημένοι πολιτικοί, ποτέ δε νοιάζονται για την ζωή
Γαμημένες οικογένειες, αναθρέφουν τα παιδιά τους μεσ’ το ψέμα
Ποτέ δεν διάλεξα να σπαταλήσω το χρόνο μου
Αλλά μας εξανάγκασαν να νιώσουμε την ψύχρα του πολυβόλου

Δεν γεννήθηκα στρατιώτης
Δεν γεννήθηκα για να σκοτώνω

ΥΓ: Το συγκεκριμένο τραγούδι προέρχεται από το άλμπουμ “Protest To Be Murdered”, το οποίο και μπορείτε ν’ ακούσετε / κατεβάσετε από εδώ..!

Ο προγραμματισμός για τους “στίχους του μήνα” άλλαξε πραξικοπηματικά. Φυσικό επόμενο μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα στη γείτονα χώρα. Και την επιτυχημένη προεδρική δικτατορία μέσα στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Ο στρατός δεν μπορεί ποτέ να είναι κοινωνική λύση, παρά μόνο πρόβλημα. Το αποδεικνύει και το πρόσφατο παράδειγμα της Αιγύπτου, που ακόμα αιμορραγεί.

Οι στασιαστές γνώριζαν προφανώς τον κυκεώνα.εκκαθαρίσεων που έρχεται και έπαιξαν το τελευταίο και απέλπιδο χαρτί τους. Οι μαύρες λίστες “κοσμικών” και “αντιφρονούντων” δουλεύονταν χρόνια από την κρατική ασφάλεια του καθεστώτος, δεν συπληρώθηκαν μέσα σε δυο νύχτες. Ο σουλτανο-πρόεδρος εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την αποτυχία των στρατηγών, πήρε όλη την εξουσία στα χέρια του, εξαπέλυσε το κυνήγι μαγισσών και αμόλησε τα σκυλιά του.

Είναι πλέον εμφανές ότι το μένος του καθεστώτος και των πιστών οπαδών του στρέφεται ενάντια σε κάθε τι κοσμοπολίτικο και διαφορετικό. Ήδη από τις πρώτες κιόλας μέρες καταγράφηκαν επιθέσεις ερντογανικών και γκρίζων λύκων σε αριστερές και εναλλακτικές γειτονιές της Ιστανμπούλ. Δυστυχώς σήμερα όλα δείχνουν πως το καθεστώς έκτακτης ανάγκης θα όδηγήσει σε ένα ακόμα πιο αυταρχικό μοντέλο κράτους και ισλαμικού νόμου.

Murder King: “Ο εφιάλτης έρχεται, που είναι η δημοκρατία;”

Και ο “Βασιλιάς των Δολοφόνων” αποκτά πρόσωπο, ο εφιάλτης αποκτά σάρκα και οστά. Δεν είναι απλά ένα σχεδόν κοινότυπο όνομα metal συγκροτήματος. Όπου παρεπιτπόντως, την βλασφήμια που συμβολίζει το heavy metal έχει ασπαστεί σε υπερβολικό βαθμό η “άπιστη” νεολαία της Τουρκίας. Και που πλέον κινδυνεύει για τις αισθητικές -και όχι μόνο- επιλογές της. Όπως πλέον κινδυνεύει και το ίδιο το συγκρότημα των Murder King που, απ’ το 2014, μέσα απ΄τους στίχους και τη μουσική του στηλιτεύει τον Δικτάτορα κσι τις πολιτικές του:

Για άλλη μια φορά βία για την καταπολέμιση της βίας
και το φακέλωμα δεν τελειώνει ποτέ
Ορυχεία υπήρξαν, τελετές υπήρξαν, θύματα υπήρξαν,
όμως πραγματικά δεν νοιάστηκε κανείς

Ο λαμπτήρας μας σαν πυροφάνι τραβάει τα ψάρια,
η κεφαλή του σαν κώλος περιστεριού χέζει αντιφάσεις,
ήταν γεμάτος αίμα, όπως τα μάτια δάκρυα,
“ότι έγινε, έγινε” -υποκριτικό το πένθος

Δεν υπάρχουν παρακολουθήσεις, για τους δικούς τους.
Δεν υπάρχουν μαύρες λίστες, για τους ζηλωτές τους.

Άλυτη υπόθεση για τη γραφειοκρατία η δολοφονία,
στο σουλτανάτο καταφθάνει ο Χίτλερ, ψευτοδημοκρατία,
ξεπούλημα των πάντων προς τέρψιν ξένων επενδυτών,
ο εφιάλτης έρχεται, που είναι η δημοκρατία;

Κάποιος είναι αδερφός μουσουλμάνος, κάποιος είναι μαφιόζος,
διαρκώς οικοπεδοποιεί και χτίζει, που και που δωροδοκεί,
ποτέ δεν παραχωρεί, πάντα μαζεύει,
ποτέ δεν ζορίζεται, τα πλούτη δεν του λείπουν ποτέ.

Ο λαμπτήρας μας σαν πυροφάνι τραβάει τα ψάρια,
γέρνει όπου φυσάει ο άνεμος, πότε δεξιά πότε αριστερά,
παράγει μέχρι αηδίας ασυναρτησίες και παραλογισμούς,
βρώμικες μπίζνες, χλιδή και μεγαλομανία

Δεν υπάρχουν παρακολουθήσεις, για τους δικούς τους.
Δεν υπάρχουν μαύρες λίστες, για τους ζηλωτές τους.

Άλυτη υπόθεση για τη γραφειοκρατία η δολοφονία,
στο σουλτανάτο καταφθάνει ο Χίτλερ, ψευτοδημοκρατία,
ξεπούλημα των πάντων προς τέρψιν ξένων επενδυτών,
ο εφιάλτης έρχεται, που είναι η δημοκρατία;

selfie-tourkia-708

Υ.Γ:  Προφανώς και δεν πρόκειται για κατά λέξη μετάφραση αλλά περισσότερο για ερμηνεία, που θέλουμε να πιστεύουμε ωστόσο ότι δεν αλλοιώνει τα πρωτότυπα μηνύματα των στίχων. Όπου αυτό ήταν εφικτό προσεγγίσαμε το τούρκικο κείμενο (ακόμα και με links) γιατί αναμφισβήτητα αντανακλά την εκεί πραγματικότητα. Πολύτιμος όμως βοηθός ήταν ο Burak Ertugru και η αγγλική του μετάφραση στο lyricstranslate, χωρίς αυτήν θα μας ήταν αδύνατη και η απόδοση στα ελληνικά.