… θα βρουν τον τρόπο να ταξιδέψουν πάλι “

.

SeptembrisDSC00616x100.

Η ποιητική συλλογή ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ | ΝΕΑ ΕΠΑΦΗ αποτελεί την επιτακτική κατάληξη μιας πορείας που ακολούθησε με αμηχανία, αλλά και επιμονή, τη διαρκή συντριβή όλων όσων συντρίμμια δεν θα γίνουν ποτέ.

Η αναπόφευκτη σύντομη σχέση της με τον κόσμο του Εμπορεύματος διεκόπη οριστικά τη στιγμή που παραλήφθηκε από το τυπογραφείο. Ως εκ τούτου, αδήριτη και αδιαπραγμάτευτη επιθυμία είναι η διακίνηση αυτού του βιβλίου να παραμείνει απαλλαγμένη από κάθε είδους κυρίαρχη διαμεσολάβηση, χρηματική ή άλλη.

Η φροντίδα των ποιημάτων, όπως και της διακίνησής τους, επαφίεται πια σε όσες και όσους αναγνωρίσουν στην έκδοση αυτή μια ακόμη απόπειρα διαστολής των ρηγματώσεων πάνω στο φαινομενικό συνεχές της θεαματικής κοινωνίας, που οργανώνει την ανθρώπινη δραστηριότητα στη βάση του γενικευμένου διαχωρισμού, αποσυνδέοντας την Δημιουργία από το σύνολο της κοινωνικής ζωής και υποβιβάζοντας το άτομο σε μια παθητική κατάσταση διαδοχικών επιτελέσεων ρόλων και συμπεριφορών, υπαγορευμένων από επίπλαστα διαιρετικά μοντέλα, όπως αυτό του καλλιτέχνη και μη.

Η συλλογή αφιερώνεται στο παρελθόν, που πάντα θα κουβαλάει υπομονετικά το βαρύ χρέος του μέλλοντος.

Γ. Δ. Σέρμυντ

Advertisements

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

.
Αντιστρέφοντας τον όρο “youth project” (πρόγραμμα νεολαίας) και βαφτίζοντας ως Project Youth το συγκρότημα τους, οι τέσσερις άγριοι νεολαίοι από την Ιστανμπούλ και σαρκάζουν και δηλώνουν απερίφραστα πως η νεολαία κατασκευάζεται. Εκπαιδεύεται και προγραμματίζεται σ’ ένα φαύλο κύκλο εκμετάλλευσης και κατανάλωσης -μέχρι θανάτου: “Work all day more than sleep at night / Are you happy Project Child? Project Child / PROJECT YOUTH / Die!”

Το Middle East (2017) είναι ο πρώτος δίσκος αυτής της πολιτικοποιημένης πανκ-ροκ μπάντας, ένας από τους πιο μεστούς και πιο αγαπημένους των τελευταίων ετών. Αξιομνημόνευτη είναι επίσης και η δομή / θεματολογία των στίχων του άλμπουμ.      Τόσο, που πραγματικά ήταν δύσκολη η επιλογή ένος μόνο, για τους στίχους του μήνα.    Που τελικά λόγω της αντιμιλιταριστικής διάθεσης του συγκεκριμένου μήνα (βλ. στρατοδικεία αρνητών στράτευσης) επιλέχθηκε το ομώνυμο τραγούδι “Μέση Ανατολή”.

Που είναι επίσης ενδεικτικό του πως με πολύ απλά λόγια μπορεί κανείς να εκφραστεί λυρικά πάνω στα πιο μεγάλα ζητήματα. Και νομίζω ότι οι Project Youth κατάφεραν να πουν σε λίγες γραμμές ότι δεν έχουν καταφέρει τόνοι μελετών και αρθρογρφίας τόσο πάνω στο Μεσανατολικό γενικά, όσο και για τα παιδιά-στρατιώτες συγκεκριμένα:

.

.

Middle East
Μέση Ανατολή
You will die for your nation
Θα πεθάνεις για το έθνος σου
Middle East
Μέση Ανατολή
Parents choose your religion
Οι γονείς σού διαλέγουν θρησκεία
Middle East
Μέση Ανατολή
There is only one gender
Εδώ υπάρχει μόνο ένα φύλο
Middle East
Μέση Ανατολή
Blood smells like global power
Το αίμα μυρίζει όπως η παγκόσμια εξουσία

Guns are toys
Τα όπλα είναι παιχνίδια
Brave little boys
Γενναία μικρά αγόρια
Born to be a soldier
Γεννιούνται στρατιώτες

Middle East
Μέση Ανατολή
I can’t hear a melody
Δεν ακούω καμία μελωδία σου
Middle East
Μέση Ανατολή
I forgot the rainbow’s meaning
Ξέχασα το νόημα του ουράνιου τόξου
Middle East
Μέση Ανατολή
Killings are happenin’ clearly
Οι σκοτωμοί συμβαίνουν’ πραγματικά
Middle East
Μέση Ανατολή
Western world is playing
Ο δυτικός κόσμος παίζει μαζί σου

Guns are toys
Τα όπλα είναι παιχνίδια
Brave little boys
Γενναία μικρά αγόρια
Born to be a soldier
Γεννιούνται στρατιώτες

*

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

*
ΥΓ(1):
Περισσότερες δημιουργίες από τους Project Youth, εδώ.

*

ΥΓ(2):
Και μια παλιότερη συνέντευξη τους, εκεί.

.

 

Από το συλλογικό κείμενο των 3 διωκόμενων ολικών αρνητών στράτευσης
εν όψει των στρατοδικείων 6 & 18 Φεβρουαρίου 2019:

( … )

Η στρατιωτική μηχανή είναι μια μηχανή παραγωγής βίας. Η τρέχουσα αστική ρητορεία θέλει τους στρατούς «αναγκαίο κακό», τον πόλεμο «ύστατο καταφύγιο» ή αποτέλεσμα κάποιου ιστορικού ατυχήματος, εμμονή «τρελών» ηγεμόνων. Κι όμως ο πόλεμος κινεί την ιστορία των εξουσιών…

Κάθε εθνικός στρατός υφαίνει για τον εαυτό του έναν μανδύα ηρωισμού (για να μην μιλήσει για τις ήττες του) και αναγκαιότητας (για να δικαιολογήσει τις αιματηρές του εσωτερικές και εξωτερικές επεμβάσεις)…

Μέσα σε αυτό το κλίμα, από την μία «εθνικών οραμάτων» για να «σηκώσουμε ξανά την χώρα εκεί που της αξίζει» και του ξεπλύματος του ρόλου του στρατού, και από την άλλη ενός εθνικιστικού παροξυσμού που οργανώνεται από τα κατακάθια του εθνικού κορμού και συμπαρασύρει το υπερπλεόνασμα πατριδόπληκτου συντηρητισμού μεγάλης μερίδας του πληθυσμού, αυτοί που θα αρνηθούν να καταπιούν αμάσητες τις εθνικές κορώνες και τους χακί εκβιασμούς, βρίσκονται στο στόχαστρο μιας εντεινόμενης καταστολής…

Insumiion-img7777χ100

Η επιλογή μας να αρνηθούμε το στρατό δεν οφείλεται απλά σε μια αλλεργία για μητέρες πατρίδες, αυτή την ιστορική απάτη με μόλις 2,5 αιώνες ζωής, που έχει καταφέρει στο όνομα μιας ψευδούς κοινότητας καταπιεστών-καταπιεσμένων να σπείρει εκατομμύρια νεκρούς σε πολεμικά χαρακώματα για τα συμφέροντα αυτών που δυναστεύουν την ζωή μας. Πάει ακόμα πιο πέρα, αναγνωρίζοντας τις κοινές ταξικές και κοινωνικές καταπιέσεις όλων αυτών που πάνω τους πατάνε οι εξουσίες, αλλά και τον κοινό μας ορίζοντα πέρα από σύνορα και πατρίδες. Για αυτό η άρνησή μας εκκινεί από τον ελληνικό στρατό αλλά δεν αφορά μόνο σε αυτόν ούτε και περιορίζεται στο ζήτημα της όποιας θητείας, όπως αυτή διαμορφώνεται ανάλογα των αναγκών των κυρίαρχων σε κάθε κράτος.

Η επιλογή μας να αρνηθούμε τον στρατό δεν οφείλεται μόνο σε μια δυσανεξία στην διαταγή και την υποταγή. Αυτή είναι μια καλή υπαρξιακή μαγιά για να ξεκινήσεις να καταλαβαίνεις σε ποια πλευρά είσαι. Δεν μισούμε απλά τον πόλεμο. Άλλο τόσο μισούμε την ειρήνη των κυρίαρχων. Την κανονικότητα της καθημερινής εκμετάλλευσης, του εκβιασμού της εργασίας, της λεηλασίας του περιβάλλοντος και της πραγμοποίησης των ζώων, των επιστημών και των τεχνολογιών που οργανώνουν τον κόσμο και μας μαθαίνουν να τον αναγνωρίζουμε ως μια αποικία ελέγχου, ταξινόμησης και ιεραρχίας, της καθημερινότητας του φόβου και της μοναξιάς, της συναισθηματικής αποστέρησης και των εμπορευματικών υποκατάστατων…

Ο στρατός και η θητεία είναι μια εκπαίδευση στην πατριαρχία, τον ανταγωνισμό, την ετεροκανονικότητα, τα αντρικά προνόμια. Μέσα σε όλα αυτά δηλαδή που κοινωνικοποιηθήκαμε σαν καλά αγοράκια και τώρα προσπαθούμε να πετάξουμε από πάνω μας γιατί μας έχουν γίνει τόσο «φυσικά», σαν να είναι το δεύτερο δέρμα μας. Ο μιλιταρισμός -και κάθε του δομή- είναι το προνομιακό πεδίο των αρρενωποτήτων, αφού οργανώνεται πάνω στον ανταγωνισμό, τη δύναμη και την επιβολή, και οι γλώσσες όλων αυτών ηχούν οικείες στις ανδρικές κοινωνίες μαχητών-πολεμιστών. Η άρνηση να υπηρετήσει κάποιος αυτόν τον μηχανισμό, να υποστεί και να αναπαραγάγει τις γλώσσες του, είναι κομμάτι μιας χειραφετητικής διαδικασίας που βάζει στο τραπέζι και την κατάργηση των αντρικών προνομίων και τις έμφυλες ιεραρχήσεις.

 

 

.

Ο στρατός και η θητεία είναι μια εκπαίδευση στην βαρβαρότητα, τον μιλιταρισμό και την ιεραρχία. Δεν αγαπήσαμε την βία, δεν μπορούμε να αρνηθούμε όμως το υλικό-ιστορικό της πλαίσιο. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε πως οφείλουμε να αντιγυρίζουμε με σφοδρότητα την καθημερινή βία που δεχόμαστε από τους κυρίαρχους. Ο κόσμος δεν άλλαξε με «δημόσια διαβούλευση», γιατί κανείς προνομιούχος δεν θα παραδώσει αμαχητί τα προνόμιά του. Τα μέσα μας παρ’ όλ’ αυτά δεν μπορούν πάρα να είναι προεικόνιση των σκοπών και του ορίζοντά μας. Η αναπαραγωγή μηχανιστικών αντιλήψεων και στερεοτύπων της κοινωνικής-ταξικής αντιπαράθεσης, ως μοντέλα πολεμικής μάχης, δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να θεμελιώνει έναν άλλου είδους μιλιταρισμό που βαπτιζόμενος «επαναστατικός» οργανώνει τελικά την αναγκαιότητα ύπαρξης ρόλων, δομών και εξουσιών ως εργαλεία του κοινωνικού μετασχηματισμού. Αν δεχτούμε ότι η «βία είναι η μαμή της ιστορίας» αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να αφήσουμε τον αυθόρμητο και χειραφετητικό χαρακτήρα της βίας των καταπιεσμένων -καθώς γκρεμίζουν τον κόσμο των εξουσιών- να μεταμορφωθεί σε ένα «παραγωγικό» μοντέλο, συστηματοποιημένο και ιεραρχικό που εν κατακλείδι θα προεικονίζει νέες εξουσιαστικές/κρατικές μορφές. Οι «νικηφόροι προλεταριακοί στρατοί» υπάρχουν μόνο ως τέτοιοι στις ιστορικές αφηγήσεις-αφαιρέσεις των νικητών-στρατηγών των επαναστάσεων. Αυτών δηλαδή που οργάνωσαν την εσωτερική συντριβή κάθε επανάστασης. Οι «προλεταριακοί στρατοί» εντέλει μία πυροβολάνε τον εχθρό, μία πυροβολάνε και τα πόδια τους.

Ο στρατός είναι το κρησφύγετο των νικητών (και των μελλοθανάτων) και εμείς ανήκουμε στις άγριες ορδές των «ηττημένων» της ιστορίας του Άλλοτε και του Τώρα..

 

ΠΙΣΩ ΚΑΡΑΒΑΝΑΔΕΣ! ΕΜΠΡΟΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΝΗΤΡΙΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΚΡΑΤΗ, ΤΑ ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΡΑΤΟΙ

ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Κωνσταντής Γουνιτσιώτης, Στράτος Μωυσής, Παύλος Χριστόπουλος

Γενάρης 2019

.

* * *

.

Υ.Γ.

Το Μιχαλιό τον πήρανε στρατιώτη:

.

National is the atrocity…

of the state
that manipulates consciousnesses, represses and oppresses those who resist or defined as “redundant”

of the capital
that sacks and sinks our lives into the exploitation of the bosses, their crisis and their development

of the army
that suppresses revolts, embellishes the massacre of the wars which it conducts and spreads militarism into daily life

National are authority’s ideals…
so that inequalities, submission, suppression, exploitation, divisions are perpetuated

so that the common struggles of the oppressed ones that forward solidarity, individual and social emancipation, freedom, beyond borders, nations and religions, are silenced

DOWN WITH THE STATES, THE NATIONS, THE ARMIES
TOTAL ARMY OBJECTION

Solidarity gatherings to total army objectors
Military Court “Rouf”, 9:00 a.m.,

Wednesday, 06.02:
Konstantinos Gounitsiotis & Stratos Moisis

Monday, 18.02:
Pavlos Christopoulos

.

.

Και η συνειδητή ανυποταξία,

βλ. Ολική Άρνηση Στράτευσης, είναι μαραθώνιος: τουλάχιστον 25 χρόνια δρόμος…

.

25roniaOAS

—–> pdf <—-

.

αφιερωμένο εξ_αιρετικά και αλληλέγγυα

στους διωκόμενους ολικούς αρνητές

Κ. Γουνιτσιώτη, Στρ. Μωυσή και Π. Χριστόπουλο

( που δικάζονται στο Στρατοδικείο ΡΟΥΦ,

στις 06/02 και 18/02/2019 )
.

* * *

.

Υ.Γ:

Héctor Arnau / Stress – [ο θάνατος του] ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ [Γκουτιέρες]

.

.

.

.

Antrwpos_8304666.

Μια σχεδόν τυχαία γνωριμία, πριν κάμποσα καλοκαίρια στην Πάρο, με έναν αναρχικό από την Βαρκελώνη που δούλευε εποχκά ως σερβιτόρος, μας έφερε σε επάφη και με το υπέροχο μουσικό και ποιητικό σύμπαν που λέγεται “antrwpos”

Ο Antrwpos είναι ένας ζωντανός οργανισμός τα κύτταρα του οποίου ανατροφοδοτούνται και συνυπάρχουν, διατηρώντας τον σύνθετο μηχανισμό ενός έμβιου όντος σε κίνηση. Κανένα από αυτά τα κύτταρα δεν εμποδίζει την ανάπτυξη των υπολοίπων, αλλά αναζητά την αρμονία στο μεταβολισμό τους. Στόχος του είναι να δημιουργήσει μουσική και να διεγείρει τις αισθήσεις άλλων ζωντανών όντων

Μαύρο, μπλε, κόκκινο, πράσινο… Συνεχίζοντας τόσο τον Όργουελ όσο και την Γώγου, “δεν έχει νόημα να επιβιώνεις, σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος”, μοιραζόμαστε αυτό το τετράχρωμο τραγούδι / μανιφέστο του συγκροτήματος: negro, azul, rojo, verde
.

.

Στο μεταξύ, αναζητούμε τους στίχους για μετάφραση ( κάθε βοήθεια ευπρόσδεκτη! ) και στέλνουμε μια ψηφιακή αγκαλιά στον Τόνι..!

Για να κατεβάσετε όλη τη δουλειά των “άνθρωπος”, κλικ εδώ!

Και για να δείτε μια ζωντανή εμπειρία τους, κλικ εκεί!

*  *  *

.

Τι είναι αυτό που άλλαξε το δέκα+επτά που να μπορεί να κάνει το δέκα+οκτώ καλύτερο;

.

2019-alien_vampires-2019

.

[ δανεική και εμπνευσμένη cart postale από εξώφυλλο των Alien Vampares ]

.

.

 

.

…που αξίζουν και με το παραπάνω’
τόσο τον κόπο της αναζήτησης τους,
όσο και -προ πάντων- αυτόν της ανάγνωσης / ακρόασης τους..!

Τέσσερις από τις πιο καλές στιγμές και δημιουργίες του ’18, από τα κάτω..!

Ποίηση και Επανάσταση, στην καθημερινή ζωή..!

.

BOOK_DISCs_x4-100

.

Riot Propaganda: Agenda Oculta, 54 σελ.(23×22) + CD ( 8 tracks )

.

Θαλερός: Περήφανα Ελατήρια, 44 σελ.(17×24) + CD ( 8 tracks )

.

Νιο.Στε: Εν τω Μεταξύ, 12 σελ. (15×21) + CD ( 5 tracks )

.

Άψινθος: Λάμα στα Στήθια της Μητρόπολης, 114 σελ. (21×29) + 3 CD ( 41 tracks )

.

 

 

.

Αναδημοσίευση από την φανζινίτα . Στο αρχικό άρθρο υπάρχουν και περισσότερες πληροφορίες για τις λαϊκές φιέστες. Υπήρχε και λινκ για το ντέμο του συγκροτήματος, που δυστυχώς είναι νεκρό. Απ’ ότι φαίνεται και οι ίδιοι οι Rock Bastards εγκατέλειψαν το σχήμα, κάπου στα 2013…

.

santfeliurockbastards

.

Συναντήσαμε τους “Ροκ Μπάσταρδους” σχεδόν τυχαία, πριν επτά χρόνια, στις λαϊκές γιορτές και τα πανηγύρια του Σαντ Φελίου Γκιουτσόλς -μιας καταλανικής λουτρόπολης κοντά στη Χιρόνα. Μα τον Άη Φελιό, φαντάζεστε στα πανηγύρια του Άη Λιά αντί για κρασιά και κλαρίνα, μπύρες και πανκ-ροκ; Πολιτισμικό σοκ και δέος, θεσμικό και αντιθεσμικό κουβάρι, βγάλε άκρη και βράσε όριζα! Οι Μπάσταρδοι της Ροκ συμπαθέστατοι αλλά και οτιναναιστές: λίγο αλητεία, λίγο πανκ, άλλο τόσο καταλανιστές, διεθνιστές και ολίγον τι καριερίστες. Αλλά επί σκηνής η ένταση φουλ και τα γκάζια τσίτα. Καλή φάση: περάσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Και αν μη τι άλλο ανταποκρίθηκαν άμεσα και έστειλαν με μέιλ το ντέμο τους, απ’ το οποίο σήμερα μοιραζόμαστε το Sueños Rotos (Σάπια Όνειρα)..! Καλή Ακρόαση!

.

.

Punk, metal, hardcore, Kaos, destrucción,, rebeldia, arrogancia, alcohol, macarrismo… esto es ROCK BASTARDS..!

.

Χωρίς πολλούς προλόγους και φιοριτούρες, για τους “στίχους του μήνα“, ένα από τα καλύτερα άσματα της εποχής μας. Μαζί με κάποιους απ’ τους τους καλύτερους στίχους για την εποχή που διανύουμε ήδη και για την εποχή που ανατέλλει… Γιατί το δυσοίονο μέλλον κρύβεται στο θλιβερό παρόν μας και γιατί η εξέλιξη έρχεται σαν σπείρα
Εκτός και αν… … …

.

.

Υ.Γ

Η παλαιολιθική μας κάμερα δεν κατάφερε να καταγράψει καθαρά το τραγούδι, χθες σε συναυλία αλληλεγγύης “για τα δικά μας παιδιά πίσω απο τα κάγκελα” στην κατάληψη Παπουτσάδικο στο Χαϊδάρι… Κατάφερε όμως ν’ αποτυπώσει -έστω και στο ελάχιστό- την όμορφη ατμόσφαιρα και το συναίσθημα κατά την παρουσίαση του -δώστε βάση ειδικά προς το τέλος του βίντεο και του κομματιού… 😉

.

SperaKK011218x560

.

Άλλαξαν οι καιροί, αλλάξανε τα χρώματα
μετράμε τις ουλές μας κάτω απ’ τα αναχώματα
αλλάξανε οι λέξεις και ο τρόπος σκέψης
τεράστια ρολόγια υπενθυμίζουν πώς να τρέξεις
κλειστές οι πόρτες, κλειστά και τα παράθυρα
κλειστοφοβία, υψοφοβία μες στη παράνοια
θέλεις ανάσα, τα όνειρά σου πίσω
σε χρόνια δύσκολα να πεις «θέλω να ζήσω»

Και τώρα που ‘ναι
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
γκρεμίζουμε όνειρα να σωθούμε
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
τώρα που ‘ναι
Και τώρα ντου
τώρα μας ποτίζουν χημικά από παντού
τώρα μας χτυπάνε όχι στα πόδια αλλά στο νου
είμαστε τροφή για την κατάντια του καιρού
και τώρα πως
σκλήρυνε σου λέω έτσι απότομα ο καιρός
τι θυσίες κάνεις για να μη βλέπεις το φως
γίναμε όλοι πιόνια στη σκακιέρα του ενός
και υπακούμε

Σκληρές εικόνες, σφιχτά τα δόντια
συναισθηματικά σφιγμένη δε με νιώθεις όπως πρώτα
σφιχτή μπουνιά, βαριά τα χνώτα
κάνε με να ‘ρθω πιο κοντά σου, μη φεύγεις χώρια
σε μια εποχή που ανατέλλει και είναι αμείλικτη
ζούμε με εξαιρέσεις, παραμένουμε αμίλητοι
τρέφουμε ορέξεις που κοιτάνε να μας πνίξουν
να μας πλήξουν και να μας επικηρύξουν

Όλα θα αλλάξουν μαζί με την αλλαγή σου
έχεις τη δύναμη, υπάρχει στο κορμί σου
και στο μυαλό η ενεργοποίησή σου
να γίνει πράξη που ζητάει η ψυχή σου
χρόνια παρέα με την αναζήτησή σου
βρίσκεις χαμένες λέξεις στην αφήγησή σου
όλο και πιο κοντά στην ανακάλυψή σου
διψάς για την αλήθεια της λύτρωσής σου
και κραυγάζεις
μα δε σ’ ακούνε
χέρια, πόδια
δεν υπακούνε
κι οι πληγές σου
αιμορραγούμε
και τώρα που’ ναι και τώρα που ‘ναι

Και τώρα που ‘ναι
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
γκρεμίζουμε όνειρα να σωθούμε
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
τώρα που ‘ναι
Και τώρα ντου
τώρα μας ποτίζουν χημικά από παντού
τώρα μας χτυπάνε όχι στα πόδια αλλά στο νου
είμαστε τροφή για την κατάντια του καιρού
και τώρα πως
σκλήρυνε σου λέω έτσι απότομα ο καιρός
τι θυσίες κάνεις για να μη βλέπεις το φως
γίναμε όλοι πιόνια στη σκακιέρα του ενός
και υπακούμε
.

.

Στίχοι/παρουσίαση: Nikolein & ΚΚ Παραγωγή: ΚΚ Ηχοληψία: Fogge d. & Γιώργος Παυλίδης Μίξη: Γιώργος Παυλίδης Mastering: Σταμάτης Φουσέκης Σκίτσα: Δημήτρης κορδαλής Video: Teitan

.

.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

.

Το πεπρωμένο δύναται να αποφευχθεί

Οι κυβερνήσεις πέφτουνε – μα οι Αρνήσεις μένουν

Η ζωή συνεχίζεται – πολεμώντας τους μηχανισμούς του θανάτου

.

.

.

Παλιό και αγαπημένο -της νιότης μου- τραγούδι..! Συνδεδεμένο -μεταφυσικά σχεδόν- στο μυαλό μου με την κοινωνική επανάταση του 1936-39 στην Ισπανία. Γιατί, ποιοι άλλοι πλην των επαναστατημένων του ’36 συνέδεσαν τις μεγαλειώδεις πράξεις τους με το σύνθημα “Θάνατος στο Θάνατο”..? Αργότερα βέβαια ήρθαν και οι Ζαπατίστας στο προσκήνιο, συμπληρώνοντας “Ζήτω η Ζωή – Θάνατος στο Θάνατο” -ακόμα και γι’ αυτό υπάρχει -αγαπημένο επίσης- τραγούδι..! Αλλά -μετά από τόσα χρόνια- σκέφτομαι, μήπως απλά ορμώμενη από “την επανάσταση της καθημερινής ζωής” γενικώς -και όχι από την Ισπανική ή τη Ζαπατιστική συγκεκριμένα- η Πειραματική Ορχήστρα Ασυμφωνίας συνέθεσε αυτόν τον ύμνο..? Τα συμπεράσματα δικά σας, ιδού οι στίχοι – ιδού και το δίλημμα! Στους ατάκτως ερριμμένους και παραμελημένους “στίχους του μήνα“..!

Όσο για το συγκρότημα, ένα πέπλο μυστηρίου καλύπτει την ιστορία του και διάφορα σενάρια κυκλοφορούν σε υπόγειους κύκλους για την ύπαρξη του… Αναλογιζόμενος την ομοιότητα της φωνής (και όχι μόνο) αλλά και μια ανάμνηση διασκευής από λάηβ τους σε τριήμερο του Θερσίτη, θα προσθέσω κι εγώ ένα ακόμα σενάριο στα τόσα: Σμέρνα;

.

.

Για ελάχιστα δευτερόλεπτα,
για ελάχιστα δευτερόλεπτα, για ελάχιστα δευτερόλεπτα…

γιορτάζουν τη ζωή για την οποία δεν υπάρχει θάνατος

περιφρονώντας το θάνατο μιας ζωής που δε ζήσανε
άνθρωποι φορτισμένοι σε παραλήρημα
σε μικρή ηλικία μεταμφιεσμένοι
καταργώντας την ακινησία των περιγραφών
ήλιους πλαστικούς ξεχασμένων πόλεων
δρόμους ταξιδευτών,
αναστρεφόμενους δρόμους
μαθαίνοντας αποφεύγουνε αντίρροπες εισόδους
δέσμιους ονείρων, ανισόρροπες γνώσεις
χρόνος κουρασμένος μεταμφιέζεται σε φόβο
λόγος κενός μεταμφιέζεται σε μουσική
σ’ αναλαμπές της νύχτας,
σε υπόγεια περάσματα γιορτάζουν,
για ακούστε, γιορτάζουν τη ζωή
για την οποία δεν υπάρχει θάνατος

γιορτάζουν τη ζωή για την οποία δεν υπάρχει θάνατος…

.

.
Δρ Δρακατώρ + μαυρΑκόρντα = Δρ Μαυρακόρντ – ¡ Ay Carmela !

Live αυτοσχεδιασμός,
από το το αναρχικό τριήμερο του Θερσίτη,
στον Πευκώνα Αγ. Αναργύρων,
καλοκαίρι του 2004
.

.

Υ.Γ Και για να μην ξεχνιόμαστε, το εμβατήριο του Δρ. Δρακατώρ:

.

.

¡ Viva la revolución social, cabrones !

.