Posts Tagged ‘στίχοι’

.

Δεν είναι εύθυμος κλώνος, μία να μη δίνεις
δεν είναι Ευθύμης και δεν στερείται ευθύνης
πλάνητας περιδινίζεται στη ρωγμή του χρόνου
και είναι ένθυμος γόνος από το “Π” του Πόνου,
πολεμικός ανταποκριτής στα μύχια της ψυχής
μοίχος, μη ήχος, δίχως μη και μυς, μίσχος οργής
με κοφτερά αγκάθια και μίσος για την Εξουσία,
της ανατροπής βλαστός μοσχοβολά ελευθερία

Δεν είναι εύθυμος κλώνος, γελωτοποιός δεν είναι
της ουσίας μετα-ποιητής και όχι για το θεαθήναι
αστείρευτη πηγή αυτενέργειας, άλλη σου λέω φάση
με άποψη και: θέση – αντίθεση – beat – και σύνθεση!
Μέλαινας χολής υιός, μαύρης μελάνης ιππότης
ή πότης λεξοτανίλ, λεξομανής και λεξιπλάστης
έλλογος πολέμιος όλων όσων τη Λογική αγνοούν
οριζόντια Πένθυμος από θυμό και κάθετος Κλόουν

.

.

Advertisements

.
Σα να συζητούν, λέει, η Γώγου με τη Γενιά του Χάους στο σαλόνι, με ανοιχτή την τηλεόραση να παίζει thundercats… Και θραύσματα ήχων και σκόρπιων λέξεων να σφηνώνουν στα παιδικα μυαλά που λαγοκοιμούνται στο διπλανό δωμάτιο… Και να που οι μικροί διάολοι μεγαλώσαν και πιάσαν κιθάρες και ανάλογες συζητήσεις για την κοινωνική επανάσταση και συνέλαβαν επιπλέον την Τραγωδία που λέγεται Άνθρωπος… Και, εδώ που τα λέμε, κάθε αναφορά σε πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι προϊόν μυθοπλασίας. Αλλά και κάθε κατασταλαγμένη σκέψη για την Ουτοπία μας προχωρά και ένα βήμα παραπάνω. Και εδώ σε θέλω δικί@ μου: έστω και νικήσαμε, όπως με σιγουριά μας υπόσχοναι οι Mummrah. Και οι Καλύτερες Μέρες είναι προ των πυλών και “οι εχθροί μας ζητάνε συγχώρεση / με δάκρυα στα μάτια, μα δίχως ντροπή / για την φρίκη που σπείραν / κι εμείς, πώς θα πράξουμε; / Με οίκτο ή με μίσος;” Τhat is the question -για τους Στίχους του Μήνα..!
.

.

ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ

Θα’ρθουνε μέρες που οι εχθροί μας
θα ζητάνε συγχώρεση
με δάκρυα στα μάτια, μα δίχως ντροπή
για την φρίκη που σπείραν

κι εμείς, πώς θα πράξουμε;
με οίκτο ή με μίσος;

Θα’ρθουνε μέρες που οι γροθιές μας
θα υψώσουν περήφανα
μαύρες σημαίες θανάτου γι αυτούς
μας ζωής για εμάς

Νικητές, επιτέλους!
σε μια μάχη δίχως αύριο

Θα’ρθουνε μέρες που οι ορδές
όσων ζήσαν τον θάνατο
θα σπάσουν με βία τις αλυσίδες
που αιώνες φορούσαν

κι εμείς, πως θα πράξουμε;
νικητές, επιτέλους!

Καλύτερες μέρες στο υπόσχομαι θα’ρθουνε
Καλύτερες μέρες στο υπόσχομαι θα’ρθουνε
.

.
Μήπως, αγαπητέ αναγνώστη, ότι εξυψώνει τον Άνθρωπο καταργεί θεούς και δαίμονες; Εντάξει, δεν ανακαλύψαμε και τον Διαφωτισμό, ούτε εμείς σήμερα – ούτε οι Διχασμένες Αλήθειες τον Απρίλη του 2003 που κυκλοφόρησαν το άλμπουμ “Εγώ ειμί το Φως”. Η πίστη στα Θεία μοιάζει σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα ποτισμένο με αίμα. Η αιρετικότητα και η αντιστροφή του Θείου λόγου, ειδικά στο ρεφρέν του ομώνυμου τραγουδιού, μας ωθεί στο να το συμπεριλάβουμε στ’ αγαπημένα μας -και στους Στίχους του Μήνα φυσικά..!
.

.
Εγώ είμαι ένας ξένος που ακούει τις φωνές σας
το μαύρο αίμα γλύφω που κυλάει απ’ τις πληγές σας
βλέπω μες τα μάτια σας το μίσος, τη φοβία
και είμαι πάντα δίπλα σας στα πορφυρά σφαγεία
σε αυτόχειρες φαντάρους και σε παιδιά του δρόμου
το πιστόλι εκπυσοκρότησε με το δάκτυλο του νόμου
εγώ στεκόμουν πλάι τους και κοιτούσα απ΄τη γωνία
να οργιάζουν οι ψυχές από αρρωστημένη βία

Εγώ ειμί το φως σε μια στημένη απάτη
αυτό που οι υποκριτές ονομάσανε αγάπη
με σύριγγες στο δέρμα και μπουκάλια δηλητήριο
σε ιδρύματα θανάτου, σ’ ένα φρικτό βασανιστήριο
Εγώ ειμί το φως σε μπαρ της αμαρτίας
σε φλέβες με ξυράφι στα ρητά της αδικίας
σε καπνούς από τσιγάρα σε ροκ επαναστάσεις
που πεθάναν στη σκηνή με χαμηλές εντάσεις

Δεν γνωρίζω αν είμαι ο γιος του Διαβόλου
δε γνωρίζω αν είμαι ο γιος του Θεού
ζω στο γυάλινο κλουβί της λογικής σας
σαν δραπέτης ενός κόσμου μοχθηρού
δεν γνωρίζω αν σας φέρνω σωτηρία
και αν μοιάζω στη μορφή καταστροφής
ήρθα να φέρω μια αλήθεια διχασμένη
και ‘σεις θα με σταυρώσετε στο δρόμο της φυγής

Εγώ ειμί το φως το αληθινό..!
.

*  *  *  *  *

Υ.Γ.

Για ελεύθερη ακρόαση ή και κατέβασμα, ολόκληρος ο δίσκος: εδώ!

 

 

– στον Καπετάν Θεοδόση –

Τι κάναμε τον Απρίλη -και παραμελήσαμε τους “στίχους του μήνα“..? Μα φαίνεται και απ’ τις προηγούμενες αναρτήσεις, ασχοληθήκαμε εντατικά με την καλλιέργεια -και τα κολάζ της- Βαλεριάνας! Στο μεταξύ βέβαια έπαιξε και μια εκδρομή στην Αίγινα, όπου κάπου πίσω απ’ τις φυστικές και τα λουλουδάδικα, ακολουθώντας μυστι(κιστι)κά μονοπάτια βρίσκει κανείς και το Κρυφό Λιμάνι του νησιού..! Που τελευταία συνδέεται άμεσα με Πορτογαλία μεριά. Στα μεταλλικά του νερά ψάρεψα και τους εκπληκτικούς Miss Cadaver..! Και στην Οργισμένη τους Διαδήλωση (Mänifestvm Raivus) ξεχώρισε μονομιάς ο Αντάρτης της Ασφάλτου -μτφ κατά γράμμα, απ’ την 8η ψηφιακή σφραγίδα του CD..! Απολογίζοντας λοιπόν αυτό το θεωρητικά κενό διάστημα και πιάνοντας ξανά τον στιχουργικό συιρμό, οι Δεσποινίς Πτώμα και ο Αντάρτης του Δρόμου, δικοί σας:

miss-cadaver-271

Όποιος πολεμά την Εξουσία
δεν μπορεί να θέλει να εξουσιάσει,
παλεύει ενάντια στην υποκρισία
-Αγώνας κατά της τυραννίας!

Υψώσε την φωνή σου δυνατά
Αντάρτη του δρόμου!

Όποιος παλεύει ενάντια στην υποταγή
δεν μπορεί να θέλει να γίνει αφεντικό,
καταπολεμά την μισαλλοδοξία
-Αγώνας ενάντια στην άγνοια!

Όποιος παλεύει για την ισότητα
πάντοτε το εννοεί πραγματικά,
αγωνίζεται για ‘σένα και για ‘μένα
-Αγώνας μέχρι τελικής πτώσης!

Υψώσε την φωνή σου δυνατά
Αντάρτη του δρόμου!

Αντάρτης του δρόμου!
Αντάρτης του δρόμου!

Παραμένει στα οδοφράγματα,
σ’ αυτή τη μάχη σώμα με σώμα

Αντάρτης του δρόμου!
Αντάρτης του δρόμου!

Ποιός αγωνίζεται για το μέλλον;
Αντάρτης του δρόμου!

[ #8 track, 15′ : 37″ ]

*

Or

Guerreiro Do Asfalto (listen from bandcamp)

*

Το προσφυγικό ζήτημα μας αφορά άμεσα ως κοινωνία και δυστυχώς θα συνεχίσει να μας απασχολεί και για πολύ καιρό ακόμα… Μας έχει απασχολήσει ήδη μια φορά και στους “στίχους του μήνα“, πριν ένα χρόνο -και μάλιστα υπήρξε και η ουσιαστική αφορμή για την μονιμοποίηση της στήλης..! Δυστυχώς αν κάτι έχει αλλάξει από τότε αυτό είναι προς το χειρότερο, κυρίως από τις πολιτικές σκοπιμότητες επάνω στις πλάτες αυτών των δύσμοιρων ανθρώπων… Το μόνο ίσως διαφορετικό είναι ότι η αριστερή μας κυβέρνηση –σε αγαστή συνεργασία με τον “σκανδαλιάρη” Ερυθρό Σταυρό και την χουνταναθρεμμένη Εκκλησία– έδειξε το αληθινό της πρόσωπο: το βλοσυρό πρόσωπο της -κάθε- Εξουσίας. Εκτός βέβαια από τις πρόσφατες βίαιες εκκενώσεις καταλήψεων στην Αθήνα, είχαν προηγηθεί αυτές της Θεσσαλονίκης, ευλόγησον..!

Επιστρέφοντας στους στίχους για τους οποίους ξεκινήσαμε να λέμε, σε αυτούς τους στίχους που απεικονίζουν την πραγματικότητα και μάλιστα μέσα από ένα αλληλέγγυο πρίσμα, αυτή τη φορά με χαρά καλωσορίζουμε τους Burnt Cross*και το Refugees of War. Δικό σας:

Μόνιμα στις ακτές / πρόσφυγες του πολέμου /
αναζητώντας έναν τόπο ασυλίας /
κανείς δεν ξέρει το όνομα τους / ή από που καταφθάνουν /
γυρεύοντας μια χείρα ανθρωπιάς και βοηθείας /
σε έρημους και αδιέξοδους δρόμους /
ταξιδεύουν μέσα από εμπόλεμες ζώνες /
προσπαθώντας να ξεφύγουν του εφιάλτη /
η παρουσία τους εγείρει φόβο / δεν είναι παράνομοι /
τα σύνορα τούς κάνουν τέτοιους και τους διαχωρίζουν /
κόσμος αφήνεται να πεθαίνει και κανείς δεν ρωτά “γιατί;” /
αδιαφορία για την κόλαση που αυτοί οι άνθρωποι ζουν /
σε έρημους και αδιέξοδους δρόμους / ταξίδι μέσα σε εμπόλεμες ζώνες /
σύννεφα μαζεύονται βαριά / δεν υπάρχει τέλος στον πόνο και τη δυστυχία /
σύννεφα μαζεύονται βαριά / χίλια μίλια μακριά απ’ το σπίτι /
μόνιμα στις ακτές / πρόσφυγες του πολέμου /
γυρεύοντας μια χείρα ανθρωπιάς και βοηθείας /
σαν πουλί στο μάτι του κυκλώνα /
που πασχίζει να κρατηθεί στα εύθραυστα φτερά του /
δεν υπάρχει ασφαλές καταφύγιο / πρόσφυγες του πολέμου /
περιπλανώμενοι στην γη του πουθενά / ταξίδι μέσα στην κινούμενη άμμο /
κορμιά που δεν μπορούν ούτε όρθια να σταθούν / πρόσφυγες του πολέμου /
και αν ακόμη και τα σώματα φθαρούν / η βιβλική έξοδος δεν θα σταματήσει ποτέ /
τα ονόματα αυτών που έχουμε ξεχάσει : οι πρόσφυγες του πολέμου

.

.

Standing on the shores, refugees of war
Searching for a land of sanctuary
No-one knows their name, or from where they came
Reaching for hands of humanity
On to roads that lead nowhere Travel the war torn
Fleeing from their nightmare
Stoking up the fear, no illegal’s here
Borders that create and separate
People left to die and no-one asking why?
Indifference to the hell these people take.
On the roads that lead nowhere Travel the war torn.
Storm clouds gathering, no end to the pain and suffering
Storm clouds gathering, a thousand miles from home
Standing on the shores, refugees of war,
Reaching for hands of humanity
Like a bird upon the wind, plagued with fragile wings
No sanctuary to settle in, refugees of war
Wander into no man’s land, Journey through the Shifting sands
Bodies that can’t even stand, refugees of war
And even as the bodies rot, the exodus won’t ever stop
The names of those that we forgot, refugees of war

.

RWdiyMM_w

Προς στιγμήν, στερέψαν τα λόγια… Έχει όμως φυλάξει ο Killah P για ‘μας… Και ‘μείς με τη σειρά μας έχουμε δυο χιλιάδες δεκατρείς λόγους για να ανταπαντήσουμε τις μαχαιριές στον ίδιο τον ναζιισμό και τις θρασύδειλες ορδές του… Στη μνήμη του Παύλου λοιπόν με την πελώρια καρδιά και το ανοιχτό μυαλό… Στην αδικοχαμένη αυτή, αδάμαστη και βλάσφημη, ψυχή… Που σε πείσμα των δολοφόνων του συνεχίζει να εμπνέει και να εμπλουτίζει τα αντιφασιστικά οδοφράγματα της καθημερινής ζωής.. Με μαύρα ηχοχρώματα και ρέγγε ρυθμούς (που μας θυμίζουν επίσης την τελευταία τυχαία συνάντηση μας) συνυπογράφουμε και σιγοτραγουδάμε μεζί του, τους στίχους του μήνα:

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά, ναι,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά.
μ’ αυτή η καρδιά γουστάρει ν’ αγαπά συχνά και δυνατά
ν’ αγαπάει τη φύση και τον ήλιο συνάμα,
ν’ αγαπάει τη γυναίκα, ν’ αγαπάει και τη μάνα

Έχω μια καρδιά που πονάει και κλαίει συχνά
βλέποντας την εκμετάλλευση επάνω σε παιδιά,
ξύλο διακοπή στη δουλειά και πείνα
πάψε να τους προσφέρεις κι άλλο ματωμένο χρήμα

Έχω μια καρδιά που μπορεί να γίνει
σκληρή σαν πέτρα αν την πειράξεις και να σε μισήσει
δεν της φαίνεται πολύ μα ποτέ της δεν ξεχνά
έχω απλά μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά

έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
φευγάτη, ταξιδιάρα κι αλήτισσα μαζί,
μια ψυχή που δεν την κλείνεις ποτέ σ’ ασπρους τοίχους
μια ψυχή που δεν γουστάρει ποτέ τους γκρίζους τύπους

μια ψυχή που δεν έχει σύνορα και χρώμα
και το μόνο που θέλει είναι παιδί να μείνει ακόμα
μια ψυχή που τη φωνάζω πάντα “πειρατή”,
μια ψυχή που δεν γουστάρει τη φυλακή

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

kp4_bolognia

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά, ναι,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
τον κόσμο τον δικό μου θα τον βρεις μόνο στα όνειρα
εκεί που δεν υπάρχει αυτό που λες “λογική”
εκεί που δεν υπάρχει πόνος, θλίψη, πείνα κι ανοχή

Έχω ένα μυαλό που δεν μένει στην αλήθεια
που μοστράρεις πάντα σε καιρό εκπτώσεων στη βιτρίνα,
που πιστεύει τα πάντα και δεν πιστεύει τίποτα,
που τα βλέπει όλα αθώα και ταυτόχρονα καχύποπτα

Έχω ένα μυαλό που δεν μασάει από θρησκείες,
πολιτικές ιδεολογίες, εθνικές ανησυχίες,
σύγχρονες φιλοσοφίες, παροδόξως όμως πάλι
κοίτα που ανήκω κι εγώ στους αντιρρησίες

Έχω ένα μυαλό που ψάχνει ακόμα να βρει ρόλο,
φαντασιόπληκτο εννίοτε κι ονειροπόλο,
ένα μυαλό που γελάει πάντα με τα τραγικά,
ένα μυαλό που δεν θυμάται μα ποτέ του δεν ξεχνά

Έχω ένα μυαλό, μια ψυχή και μια καρδιά
τόσο ίδια όσο και διαφορετικά
μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούν να ζήσουν
λυπάμαι τόσο που θα χρειαστεί κάποτε να χωρίσουν

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά, ναι,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”