Posts Tagged ‘Θεσσαλονίκη’

.
Σα να συζητούν, λέει, η Γώγου με τη Γενιά του Χάους στο σαλόνι, με ανοιχτή την τηλεόραση να παίζει thundercats… Και θραύσματα ήχων και σκόρπιων λέξεων να σφηνώνουν στα παιδικα μυαλά που λαγοκοιμούνται στο διπλανό δωμάτιο… Και να που οι μικροί διάολοι μεγαλώσαν και πιάσαν κιθάρες και ανάλογες συζητήσεις για την κοινωνική επανάσταση και συνέλαβαν επιπλέον την Τραγωδία που λέγεται Άνθρωπος… Και, εδώ που τα λέμε, κάθε αναφορά σε πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι προϊόν μυθοπλασίας. Αλλά και κάθε κατασταλαγμένη σκέψη για την Ουτοπία μας προχωρά και ένα βήμα παραπάνω. Και εδώ σε θέλω δικί@ μου: έστω και νικήσαμε, όπως με σιγουριά μας υπόσχοναι οι Mummrah. Και οι Καλύτερες Μέρες είναι προ των πυλών και “οι εχθροί μας ζητάνε συγχώρεση / με δάκρυα στα μάτια, μα δίχως ντροπή / για την φρίκη που σπείραν / κι εμείς, πώς θα πράξουμε; / Με οίκτο ή με μίσος;” Τhat is the question -για τους Στίχους του Μήνα..!
.

.

ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ

Θα’ρθουνε μέρες που οι εχθροί μας
θα ζητάνε συγχώρεση
με δάκρυα στα μάτια, μα δίχως ντροπή
για την φρίκη που σπείραν

κι εμείς, πώς θα πράξουμε;
με οίκτο ή με μίσος;

Θα’ρθουνε μέρες που οι γροθιές μας
θα υψώσουν περήφανα
μαύρες σημαίες θανάτου γι αυτούς
μας ζωής για εμάς

Νικητές, επιτέλους!
σε μια μάχη δίχως αύριο

Θα’ρθουνε μέρες που οι ορδές
όσων ζήσαν τον θάνατο
θα σπάσουν με βία τις αλυσίδες
που αιώνες φορούσαν

κι εμείς, πως θα πράξουμε;
νικητές, επιτέλους!

Καλύτερες μέρες στο υπόσχομαι θα’ρθουνε
Καλύτερες μέρες στο υπόσχομαι θα’ρθουνε
.

Advertisements

.
Μήπως, αγαπητέ αναγνώστη, ότι εξυψώνει τον Άνθρωπο καταργεί θεούς και δαίμονες; Εντάξει, δεν ανακαλύψαμε και τον Διαφωτισμό, ούτε εμείς σήμερα – ούτε οι Διχασμένες Αλήθειες τον Απρίλη του 2003 που κυκλοφόρησαν το άλμπουμ “Εγώ ειμί το Φως”. Η πίστη στα Θεία μοιάζει σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα ποτισμένο με αίμα. Η αιρετικότητα και η αντιστροφή του Θείου λόγου, ειδικά στο ρεφρέν του ομώνυμου τραγουδιού, μας ωθεί στο να το συμπεριλάβουμε στ’ αγαπημένα μας -και στους Στίχους του Μήνα φυσικά..!
.

.
Εγώ είμαι ένας ξένος που ακούει τις φωνές σας
το μαύρο αίμα γλύφω που κυλάει απ’ τις πληγές σας
βλέπω μες τα μάτια σας το μίσος, τη φοβία
και είμαι πάντα δίπλα σας στα πορφυρά σφαγεία
σε αυτόχειρες φαντάρους και σε παιδιά του δρόμου
το πιστόλι εκπυσοκρότησε με το δάκτυλο του νόμου
εγώ στεκόμουν πλάι τους και κοιτούσα απ΄τη γωνία
να οργιάζουν οι ψυχές από αρρωστημένη βία

Εγώ ειμί το φως σε μια στημένη απάτη
αυτό που οι υποκριτές ονομάσανε αγάπη
με σύριγγες στο δέρμα και μπουκάλια δηλητήριο
σε ιδρύματα θανάτου, σ’ ένα φρικτό βασανιστήριο
Εγώ ειμί το φως σε μπαρ της αμαρτίας
σε φλέβες με ξυράφι στα ρητά της αδικίας
σε καπνούς από τσιγάρα σε ροκ επαναστάσεις
που πεθάναν στη σκηνή με χαμηλές εντάσεις

Δεν γνωρίζω αν είμαι ο γιος του Διαβόλου
δε γνωρίζω αν είμαι ο γιος του Θεού
ζω στο γυάλινο κλουβί της λογικής σας
σαν δραπέτης ενός κόσμου μοχθηρού
δεν γνωρίζω αν σας φέρνω σωτηρία
και αν μοιάζω στη μορφή καταστροφής
ήρθα να φέρω μια αλήθεια διχασμένη
και ‘σεις θα με σταυρώσετε στο δρόμο της φυγής

Εγώ ειμί το φως το αληθινό..!
.

*  *  *  *  *

Υ.Γ.

Για ελεύθερη ακρόαση ή και κατέβασμα, ολόκληρος ο δίσκος: εδώ!

 

 

… η Μακεδονία ανήκει στους λαούς της

.

-αναδημοσίευση προκήρυξης της Αντιφασιστικής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης στο Stress ‘Zine, τεύχος Νο8 –Απρίλης 1993:

.

StressNo8-p24_webStressNo8-p25_web

Το προσφυγικό ζήτημα μας αφορά άμεσα ως κοινωνία και δυστυχώς θα συνεχίσει να μας απασχολεί και για πολύ καιρό ακόμα… Μας έχει απασχολήσει ήδη μια φορά και στους “στίχους του μήνα“, πριν ένα χρόνο -και μάλιστα υπήρξε και η ουσιαστική αφορμή για την μονιμοποίηση της στήλης..! Δυστυχώς αν κάτι έχει αλλάξει από τότε αυτό είναι προς το χειρότερο, κυρίως από τις πολιτικές σκοπιμότητες επάνω στις πλάτες αυτών των δύσμοιρων ανθρώπων… Το μόνο ίσως διαφορετικό είναι ότι η αριστερή μας κυβέρνηση –σε αγαστή συνεργασία με τον “σκανδαλιάρη” Ερυθρό Σταυρό και την χουνταναθρεμμένη Εκκλησία– έδειξε το αληθινό της πρόσωπο: το βλοσυρό πρόσωπο της -κάθε- Εξουσίας. Εκτός βέβαια από τις πρόσφατες βίαιες εκκενώσεις καταλήψεων στην Αθήνα, είχαν προηγηθεί αυτές της Θεσσαλονίκης, ευλόγησον..!

Επιστρέφοντας στους στίχους για τους οποίους ξεκινήσαμε να λέμε, σε αυτούς τους στίχους που απεικονίζουν την πραγματικότητα και μάλιστα μέσα από ένα αλληλέγγυο πρίσμα, αυτή τη φορά με χαρά καλωσορίζουμε τους Burnt Cross*και το Refugees of War. Δικό σας:

Μόνιμα στις ακτές / πρόσφυγες του πολέμου /
αναζητώντας έναν τόπο ασυλίας /
κανείς δεν ξέρει το όνομα τους / ή από που καταφθάνουν /
γυρεύοντας μια χείρα ανθρωπιάς και βοηθείας /
σε έρημους και αδιέξοδους δρόμους /
ταξιδεύουν μέσα από εμπόλεμες ζώνες /
προσπαθώντας να ξεφύγουν του εφιάλτη /
η παρουσία τους εγείρει φόβο / δεν είναι παράνομοι /
τα σύνορα τούς κάνουν τέτοιους και τους διαχωρίζουν /
κόσμος αφήνεται να πεθαίνει και κανείς δεν ρωτά “γιατί;” /
αδιαφορία για την κόλαση που αυτοί οι άνθρωποι ζουν /
σε έρημους και αδιέξοδους δρόμους / ταξίδι μέσα σε εμπόλεμες ζώνες /
σύννεφα μαζεύονται βαριά / δεν υπάρχει τέλος στον πόνο και τη δυστυχία /
σύννεφα μαζεύονται βαριά / χίλια μίλια μακριά απ’ το σπίτι /
μόνιμα στις ακτές / πρόσφυγες του πολέμου /
γυρεύοντας μια χείρα ανθρωπιάς και βοηθείας /
σαν πουλί στο μάτι του κυκλώνα /
που πασχίζει να κρατηθεί στα εύθραυστα φτερά του /
δεν υπάρχει ασφαλές καταφύγιο / πρόσφυγες του πολέμου /
περιπλανώμενοι στην γη του πουθενά / ταξίδι μέσα στην κινούμενη άμμο /
κορμιά που δεν μπορούν ούτε όρθια να σταθούν / πρόσφυγες του πολέμου /
και αν ακόμη και τα σώματα φθαρούν / η βιβλική έξοδος δεν θα σταματήσει ποτέ /
τα ονόματα αυτών που έχουμε ξεχάσει : οι πρόσφυγες του πολέμου

.

.

Standing on the shores, refugees of war
Searching for a land of sanctuary
No-one knows their name, or from where they came
Reaching for hands of humanity
On to roads that lead nowhere Travel the war torn
Fleeing from their nightmare
Stoking up the fear, no illegal’s here
Borders that create and separate
People left to die and no-one asking why?
Indifference to the hell these people take.
On the roads that lead nowhere Travel the war torn.
Storm clouds gathering, no end to the pain and suffering
Storm clouds gathering, a thousand miles from home
Standing on the shores, refugees of war,
Reaching for hands of humanity
Like a bird upon the wind, plagued with fragile wings
No sanctuary to settle in, refugees of war
Wander into no man’s land, Journey through the Shifting sands
Bodies that can’t even stand, refugees of war
And even as the bodies rot, the exodus won’t ever stop
The names of those that we forgot, refugees of war

.

RWdiyMM_w

sarkovoro arnı II

Οι Σαλονικείς “Γκούλαγκ” υπήρξαν ένα από τα πιο άρτια συγκροτήματα, και αν όχι και ένα βήμα πιο μπροστά, απολύτως συγχρονισμένοι με την εποχή τους..! Άκμασαν για μια δεκαετία (1986-1996) καταφέρνοντας με την μουσική και τα λόγια τους να εκφράσουν ένα μεγάλο κομμάτι της “άγριας νεολαίας” της εποχής. Από το μιλένιουμ και μετά, με κάποιες αλλαγές στη σύνθεση τους και χωρίς καινούριο υλικό, επανεμφανίζονται σποραδικά σε “μεγάλα” φεστιβάλ… Αυτή η δεύτερη περίοδος τους, όπως και γενικότερα οι επανενώσεις που αναμασούν το παρελθόν τους, δεν μας αγγίζουν – δεν μας αφορούν..! Για τους “στίχους του μήνα” γυρνάμε στο 1986 και στο πυρηνικό ατύχημα του Τσέρνομπιλ. Την ίδια χρονιά οι Γκούλαγκ γράφουν για το συγκεκριμένο γεγονός το “Σαρκοβόρο Αρνί“, τραγούδι που συμπεριλαμβάνεται στον πρώτο τους δίσκο “Είσοδος Κινδύνου 0° C” (πρωτοχρονιά 1987). Με πολύ άμεσο και ανατριχιατικό τρόπο μας προετοιμάζουν για τη θανάσιμη δυστοπία των πυρηνικών. Και μας θυμίζουν παράλληλα με το (Ρώσικο) Chernobyl και το (Αμερικάνικο) ατύχημα του Three mile Island! Υπενθυμίζουμε ότι την εποχή εκείνη ναι μεν η ΕΣΣΔ παρακμάζει αλλά ο ψυχροπολεμικός ανταγωνισμός καλά κρατεί… Σήμερα, η Φουκοσίμα και τα πυρηνικά όπλα εξακολουθούν να κρατούν ζωντανό τον εφιάλτη που τόσο εύστοχα περιγράφουν οι στίχοι από το “Σαρκοβόρο Αρνί”, καλή περίσκεψη..!

Πού Θα πάτε; Πού Θα πας;
Το νέφος κανέναν δεν ξεχνά
Πού Θα πάτε; πού Θα πας; Δεν έχει σημασία πια..!
Το νούμερο των νεκρών: δεν έχει σημασία πια..!

Chernobyl! Three mile Island!

Η αδιαφορία των τρελών, δεν έχει σημασία πια!
Τα σύνορα των κρατών, δεν έχουν σημασία πια!
Η ιστορία των λαών, δεν έχει σημασία πια!
Τα όνειρα του μέλλοντος, δεν έχουν σημασία πια!

Chernobyl! Three mile Island!

Τα παιχνίδια των παιδιών, δεν έχουν σημασία πια!
Ο έρωτας των τυφλών, δεν έχει σημασία πια!
Οι ανέσεις των αστών, δεν έχουν σημασία πια!
Η μιζέρια των φτωχών, δεν έχει σημασία πια!

Chernobyl! Three mile Island!

Οι εκτελέσεις των ποινών, δεν έχουν σημασία πια!
Οι ταραχές των εποχών, δεν έχουν σημασία πια!
Οι πόλεμοι των εθνών, δεν έχουν σημασία πια!
Το ξύπνημα των μαζών, δεν έχει σημασία πια!

Chernobyl! Three mile Island!

 

Gkoulagk1Gkoulagk2Gkoulagk3

ΓΚΟΥΛΑΓΚ-ΕΙΣΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ 0° C (FULL VINYL 12” ALBUM_1987)

 

PissaKaiPoupoula_flyer

Πίσσα και πούπουλα στον βασιλιά / Πίσσα και πούπουλα στα αφεντικά /

Πίσσα και πούπουλα στους υπουργούς / Πίσσα και πούπουλα στους αρχηγούς /

Πίσσα και πούπουλα σε υπουργεία / Πίσσα και πούπουλα σε  δημαρχεία /

Πίσσα και πούπουλα στο στρατό / Πίσσα και πούπουλα στον καπιταλισμό … …

ΠΙΣΣΑ ΚΑΙ ΠΟΥΠΟΥΛΑ: ομώνυμο κομμάτι, ηχογράφηση για 7′ ιντσο που τελικά δεν κυκλοφόρισε ποτέ, Αγροτικόν Studio

 

GkoulagK-Stress3-4_Tour90a

GkoulagK-Stress3-4_Tour90b

GkoulagK-Stress3-4_Tour90c

GkoulagK-Stress3-4_Tour90d

* Δημοσιεύτηκε στο φανζίν Stress (διπλό τεύχος 3/4) το καλοκαίρι του 1990

και συνοδεύεται με δυο μοναδικά ηχητικά αποσπάσματα από την εμφάνιση

του συγκροτήματος στην κατάληψη Störtebeker του Αμβούργου,

στις 11 Γενάρη του 1990.

Τα τραγούδια μοιράστηκε μαζί μου

– πριν από είκοσι πέντε χρόνια (!) –

ο κιθαρίστας της μπάντας Κώστας Α.

*

Γκούλαγκ – Χρώματα Θαμπά

Γκούλαγκ – Στοργή

 

Οι MsRatter  είναι ένα μουσικό σχήμα που δημιουργήθηκε στη θεσσαλονίκη από ανθρώπους που είχαν ήδη πολιτικές και δημιουργικές σχέσεις. Αφορμή ήταν η ποιητική συλλογή της  Serratia S. Marcescens: eleven poems for extraordinary girls and one for an incredibly ordinary one ( http://serratiam.blogspot.gr/ ) και σκοπός του σχήματος η μελοποίηση των στίχων.

Τα μέλη του θεωρούμε ότι ο κοινωνικός ανταγωνισμός δε μπορεί παρά να μας αφορά, πάντα από την πλευρά των εξουσιαζόμενων, και ότι ακόμη παραπάνω,  οι MsRatter ήταν ένα ιδανικό όχημα για να επικοινωνήσουμε και να εκφράσουμε αυτά που νιώθουμε και μας βασανίζουν. Για αυτούς τους λόγους και πιστεύοντας ότι η τέχνη και η δημιουργία αποτελούν ευνοϊκό πεδίο επαφής, τοποθετούμε τους εαυτούς τους  και το συγκρότημα απέναντι και ενάντια στο θέαμα και το εμπόρευμα, αλλά δίπλα σε οποιαδήποτε κίνηση μηχανεύεται το ξήλωμα αυτού του σάπιου κόσμου που ζούμε. Έτσι στη σύντομη ζωή του σχήματος επιλέξαμε να παρουσιάσουμε το έργο μας σε αυτοοργανωμένους και αντιεξουσιαστικούς κοινωνικούς χώρους, προσπαθώντας να καταθέσουμε μια διαφορετική πρόταση για το τι μπορεί να σημαίνει μια συναυλία.

 Οι πρόβες πραγματοποιούνταν στο χώρο της ομάδας ΜΗΧΑΝΗ (http://mhxanh.org/) όπου έγινε και η ηχογράφηση. Για διάφορους λόγους καταλήξαμε να μη εκδόσουμε cd και τα τραγούδια να μοιραστούν μέσω διαδικτύου, αναγνωρίζοντας τα ελλείμματα της επιλογής αυτής.
Καλή ακρόαση: https://msratter.wordpress.com/
.

ratter vs DL

Ms Ratter VS David Lynch (click to watch video)

.

Κι ίσως να πάψω πια να νιώθω τόσο μόνη

αν μου γεμίσει το κενό η σιλικόνη

στα κοριτσίστικα φρου φρου και τις δαντέλες

σώματα άκαμπτα σφιγμένα με μπανέλες

πνίγονται, θάβονται, τρασφυούν

ασβεστωμένα με κραγιόνια και με πούδρες

πρόσωπα απρόσωπα  κρύβουν ελπίδες φρούδες

να τα προσέξουν, να τα θαυμάσουν, ν΄ αγαπηθούν

κι ίσως να πάψω πια να νιώθω τόσο μόνη

αν μου γεμίσει το κενό η σιλικόνη,

τα κύτταρα μου αν με μόσχευμα αλλαχτούν

Σαχλό-γλυκές αγαπησιάρικες φωνούλες

γέλια ναζιάρικα, φιλάκια και καρδούλες

κρύβουν   έν’ άδικο,   τρέμουν μην προδοθούν

και ΄γω μια απ’ αυτές  του σωρού τις κούκλες

μια Bi Bi Bo με μαύρους κύκλους και σακούλες

μ’ αγωνιώδη τικ  καλύπτω  ατέλειες

κι ίσως να πάψω πια να νιώθω τόσο μόνη

αν μου γεμίσει το κενό η σιλικόνη,

τα κύτταρα μου αν με μόσχευμα αλλαχτούν

ίσως να πάψω πια να νιώθω μόνη