Posts Tagged ‘Αυτοοργάνωση’

.

.

Advertisements

.

[ … / όμορφοι χάρτινοι πειραματισμοί / ποιητικές γραφές και εκδόσεις / με την ευθύνη της προσωπικής έκθεσης / σε συλλογικές κίνησεις / και λογικές συγκινήσεις / με σκληρό μουσικό φόντο και υπόγειο υπόβαθρο / … ]

.

TelosEpoxis

.

αράχνη

.

Τι κι αν όλα στρογγυλέψουν
και αρχίσουν να κινούνται παράλληλα
σε σταθερές μεταξύ τους, αποστάσεις ασφαλείας

Τι κι αν οι λέξεις στα βιβλία
γίνουν μια μαύρη συμπαγής μάζα
ανίκανες να διαβαστούν ξανά

Τι κι αν η φωνή της μνήμης ίσα που θα ακούγεται,
αφού δε θα ΄ναι και πολλοί αυτοί που θα της δίνουν σημασία

Τι κι αν τα βλέμματα πάψουν τελείως να διαταυρώνονται
και χρηιμοποιούν ύπουλα πρίσματα, πίσω απ΄ τα οποία
τα μάτια θα στέκονται ξερά και ανέκφραστα σαν κουμπιά

Τι κι αν οι άνθρωποι φορέσουν στα κεφάλια τους
κάγκελα, λουκέτα και συρματοπλέγματα
και βουτήξουν πρόθυμα τα όνειρα τους στα σκοτάδια

.

Ό,τι κι αν ξημερώσει,
το μόνο που έχει απόψε σημασία
είναι αυτή η αράχνη εκειπάνω
που απερίπαστη, δεν παρεκλίνει απ’ τον σκοπό της
και κάθε φορά βρίσκει καταφύγιο στο τώρα

.

Γιατί λέει ψέματα όποιος ονειρεύεται το μετά
χωρίς να φροντίζει το τώρα.
Γιατί το αύριο συμβαίνει τώρα.

.

Υ.Γ:
προς όλας τας κατευθύνσεις αλλά και προς τον δημιουργό
-με όλον μου το σεβασμό και την αγάπη στην ανταλλαγή κουλτούρας:
Ο Κόκκινος Ήλιος Ροκανίζει την Αράχνη

.

.

Αρνούμαστε τους φτιαχτούς διαχωρισμούς μεταξύ των ανθρώπων, που τους αποκλείουν και τους περιθωριοποιούν με βάση την προέλευση, το φύλο, τις -κάθε είδους- προτιμήσεις κλπ.

Ζούμε σε γειτονιές, στις οποίες -όχι τυχαία- οι σχέσεις των ανθρώπων δε βρίσκουν γόνιμο έδαφος.
Βιώνουμε πολλές από τις σχέσεις γύρω μας ως όλο και περισσότερο ψυχρές και κλειστοφοβικές, ως όλο και περισσότερο «ορθές» (άρα και καταπιεσμένες), ως όλο και περισσότερο φανατισμένες και εγωκεντρικές, ως όλο και περισσότερο χαζεμένες μέσα στο ευρύτερο αποβλακωμένο περιβάλλον στο οποίο δημιουργούνται (απ’ το οποίο επηρεάζονται και αντιδρούν αρνητικά).
Και ξέρουμε ότι μία πιθανή λογική συνέχεια της αποβλάκωσης είναι η χυδαιότητα και η αποκτήνωση.

Ζούμε σε γειτονιές όπου σχεδόν οτιδήποτε είναι προγραμματισμένο να συμβεί σε δημόσιο χώρο, πριμοδοτείται απ’ το δήμο, χορηγείται απ’ το Νιάρχο ή τον Ωνάση, εγκρίνεται απ’ την περιγέρεια αττικής και επιτρέπεται απ’ την αστυνομία.
Θέλουμε να ξαναχρησιμοποιήσουμε τους χώρους αυτών των γειτονιών, να τους φανταστούμε και κυρίως να τους ζήσουμε ως απελευθερωμένους απ’ τις ευλογίες του κάθε «φορεα πολιτισμού», να αλληλεπιδράσουμε με τους ανθρώπους εκείνους που επιλέγουν να έχουν ανοιχτά αυτιά, μάτια και μυαλά, να ενωθούμε με αυτούς που η αφετηρία της σκέψης τους είναι ένα «άντε γαμηθείτε» σε ό,τι καταπιέζει, επιβάλει και επιβάλλεται.

Όσο για αυτούς τους αμετανόητους κοκορόμυαλους που επιλέγουν να παραμένουν συνώνυμοι της διάχυτης σαπίλας και γενικώς επαγγελματίες ή ερασιτέχνες σκατόψυχοι θέλουμε οι μουσικές, οι φωνές και οι γιορτές μας να γίνονται μια ακόμα μικρή αφορμή για να δουν τα πράματα διαφορετικά, ή αλλιώς μια μικρή αφορμή για να κλειστούν στις «φωλίτσες» τους. Για πάντα.

.

61985390_2283637688392069_2716345842947588096_n

.

Φινάλε της σαιζόν με αυτοοργανωμένο φεστιβάλ της ομάδας Πείραμα στο Πάρκο Δρακόπουλου, Πατησίων 358.


Από τις 19.00: DIY Φάνζιν, DIY Ντίστρο, Έκθεση ζωγραφικής, Χορτοφαγική κουζίνα.

Στις 21.00: Μουσική με Zebu, Corpses, I want the moon, Never-Trust, Ήλιος Θανάτου, Ενδορφίνες.

.

.

sad clowngirl-Untitled-6Bx100

.

Αυτό που θα μπορούσαμε να αντιληφθούμε και να ορίσουμε ως ελεύθερη έκφραση, αποκτά στην πραγματικότητα διαφορετική μορφή σε μια εξοντωτική καθημερινότητα, η οποία λειτουργεί μέσω μηχανισμών καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Ανάλογα με την εποχή και με το τι αυτή θεωρεί επιτυχημένο και επικερδές, ανακυκλώνει τους δημιουργούς, αναπαράγει τα σάπια είδωλα και το lifestyle, καλουπώνεται σύμφωνα με τα καπιταλιστικά δεδομένα, επηρεάζει το εναλλακτικό κοινό και διαμορφώνεται βάσει του προκαθορισμένου βιομηχανοποιημένου προϊόντος.

Ακολουθώντας λοιπόν την συγκεκριμένη πορεία και η hip hop κουλτούρα, ξεκίνησε ως μία μουσική από τα κάτω και κατέληξε να είναι άλλη μια μορφή τυποποιημένης έκφρασης μέσω εμπορευματικών σχέσεων. Αγνοώντας το μέχρι τότε αντιρατσιστικό του στοιχείο, ακολούθησε μία στάση κάπως απολιτίκ, ακίνδυνη και καιροσκοπική, σε αρκετές περιπτώσεις σεξιστική αναπαράγοντας πατριαρχικά κατάλοιπα, θέλοντας τον MC να διαχωρίζεται από τον ακροατή μέσω του διδακτισμού του και αναπαράγοντας ολοένα και περισσότερο το σταριλίκι και την αυτοπροβολή. Η μαχητικότητα που κατείχε στο παρελθόν, πήρε μια μορφή θεάματος και καθαρής εκμετάλλευσης από μαγαζάτορες που κέρδισαν χρήματα, προβάλλοντας με ασφαλή τρόπο τη ζωή στο δρόμο και αντλώντας υπεραξία από τα προσωπικά βιώματα των ‘’καλλιτεχνών’’. Από την άλλη, ο εκφραστής της συγκεκριμένης κουλτούρας που κρατούσε το μικρόφωνο, απέκτησε ένα πιο mainstream ύφος, με σκοπό να προσεγγίσει, να επηρεάσει και να κατευθύνει το κοινό του. Το hip hop όμως έχει βαθιές πολιτικές ρίζες και παίρνει έμπρακτα μέρος στον πόλεμο, διατηρώντας την ταξική του θέση.

Έχοντας κάνει λοιπόν την αυτοκριτική μου ως μέλος της hip hop κοινότητας και ενεργώντας πολιτικά σε κινηματικές διαδικασίες, εστιάζω στο να μπορούμε να δρούμε σε συλλογικό επίπεδο ανταγωνιστικά προς το υπάρχον, μέσω της αυτοοργάνωσης και την αλληλεπίδραση της σε πλατείες, αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και καταλήψεις. Ενάντια σε κάθε μορφή εξουσιαστικής και φασίζουσας συμπεριφοράς, ενισχύοντας κινηματικά εγχειρήματα και υπενθυμίζοντας από πού προέρχεται το hip hop και που παρατηρούμε ότι κατευθύνεται.

Θεωρώ ότι πλέον είναι χρέος μας, η τέχνη μας να αποκτήσει μια πιο μαχητική μορφή και λόγο επάνω στα γεγονότα. Από την καθημερινότητα μας, την εργατική μας δύναμη, τις προσωπικές μας σχέσεις, τις επιλογές μας, μέχρι και την ίδια μας την έκφραση, ο καπιταλισμός έχει ριζώσει βαθιά μέσα τους και απορροφά με την πρώτη ευκαιρία όση περισσότερη ενέργεια μπορεί. Αυτό που σίγουρα μας έχει απομείνει, είναι να αντισταθούμε μέχρι τέλους και όσο περνάει από το χέρι μας να μην του το επιτρέψουμε. Σίγουρα ο δρόμος του diy είναι αρκετά δύσκολος, εφόσον πολλοί από εμάς παλεύουν με τον δικό τους κόπο και δυνάμεις (από την αγορά του κατάλληλου εξοπλισμού, τις ατέλειωτες ώρες μέσα σε στούντιο για ηχογραφήσεις, μίξεις, mastering και πρόβες, καθώς και τα χρήματα που δίνονται στην κοπή και το τύπωμα των δίσκων), συνεπώς, θεωρώ πως και ο κόσμος που στηρίζει τις αυτοοργανωμένες διαδικασίες θα πρέπει να συνειδητοποιήσει και να σεβαστεί όσο περισσότερο μπορεί τον προσωπικό μας αγώνα, εάν επιθυμούμε ο χώρος του diy να πάρει τα πάνω του. Δεν χρειαζόμαστε εταιρείες, διοργανωτές, χορηγούς, κρατικούς φορείς, μεσολαβητές, μαγαζάτορες και managers προκειμένου να αυτοοργανωθούμε, αλλά ούτε και μουσικούς καριερίστες που επιδιώκουν να σφετεριστούν τις προσωπικές μας αξίες.

Όλοι εμείς λοιπόν, που κάνουμε ραπ με απωθημένα, σηματοδοτούμε ταυτόχρονα και την ίδια την βία, την οποία δεχόμαστε σε καθημερινή βάση από κάθε πλευρά.

Πένθιμος / Clown

https://www.youtube.com/user/penthimos

.

.

.

Υπάρχει πιο γελοία ευχή απ’ την “καλή σαρακοστή”..? Σίγουρα θα υπάρχει εξίσου γελοία, αλλά αυτή ήταν στα trends των ημερών μετά την Καθαροδευτέρα και ο απόηχος της μας εκνευρίζει ακόμα..! Όλο το σκηνικό είναι σκέτος κλαυσίγελος, όπως η γιορτή κρεατοφαγίας της Τσικνοπέμπτης από ένα έθνος καννίβαλων. Σε συνδυασμό μάλιστα με τις παγανιστικές Απόκριες και την προσμονή της Καθαράς Δευτέρας, του εξαγνισμού και της προσευχής των χριστιανών εν όψει των θανατερών παθών του κυρίου τους..! Σκέτος παραλογισμός, με διπλά μηνύματα και πολλαπλές διαγνώσεις! Και χιλιάδες χιλιάδων σέλφις στα κοινωνικά δίκτυα! Λείπει ο Μάρτης απ’ τη σαρακοστή – λείπει η σέλφι απ’ τη γιορτή..?

Και να μου το θυμηθείτε: οι selfies θα είναι οι μόνες που θα επιβιώσουν μιας πυρηνικής καταστροφής -οι κατσαρίδες μπορεί και όχι! Γι’ αυτό κι εμείς, μες την παράνοια της εποχής μας, ας ψάλλουμε με κατάνυξη:

Σέλφις ανέστη εκ νεκρών
θανάτω θάνατον απαθανατίσας
και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν
αυτοβαυκαλιζάμενους

Προφητική η φάρσα «selfitis» του 2014, προφητικό και το χειροποίητο κολάζ / οπισθόφυλλο του φανζίν Valeriana’s Collage #2 του 2017. Και ναι, η σελφίτιδα είναι η ψυχική νόσος της εποχής μας!

.

VC2BackCoverX120.

——————————————————————— -Υ.Γ.- ———————————————————————

Όπως έγραφε και στο newsletter της (Ιούνιος 2018):
“Είναι, ρε φιλενάδα, τόσο άδικη η ίδια η ζωή που είναι κρίμα δηλαδή να μην προσπαθούμε να είμαστε πιο δίκαιοι στις καθημερινές μας σχέσεις, που είναι ακόμα χειρότερο το να μην διεκδικούμε τουλάχιστον έναν πιο δίκαιο κόσμο..! Και φυσικά δεν κάνουμε θέμα τις προσωπικές μας κατραπακιές (που το 2018 μας έριξε μπόλικες, η αλήθεια είναι) και ακόμα φυσικότερα το να πέσουμε δεν είναι ζήτημα, το να ξανασηκωθούμε είναι..!
Και θα ξανασηκωθούμε, και θα ξανατυπωθούμε και θα επιστρέψουμε με νέο τεύχος -καλό χειμώνα..! Και μη νομίζεις, εμάς μας έλειψε πολύ περισσότερο η ενασχόληση με τα “κολάζ της Βαλεριάνας”, μας στοίχιζει η απουσία του 3ο τεύχους από το θέρος που ΄ρχεται..”

Κόντρα στις αντιξοότητες λοιπόν, το φανζίν συνεχίζει να υπάρχει σαν τρόπος και σαν ιδέα. Έστω και χωρίς καινούριο τεύχος, συνδιαμορφώνει και συνδιαμορφώνεται τις Τετάρτες του Μάρτη στην πολυαγαπημένη του Υπόγα Κ94. Και μάλιστα την τελευταία από αυτές (27/3) καλεί σε φανζινοσυζήτηση με θέμα:

.

«Από το “μια φορά και έναν καιρό” στο “εδώ και τώρα”

και από την “αυτοέκφραση” στην “αντικουλτούρα”»

 

Φανζινάριοι Όλων των Χώρων Ενωθείτε!

.

.

…που αξίζουν και με το παραπάνω’
τόσο τον κόπο της αναζήτησης τους,
όσο και -προ πάντων- αυτόν της ανάγνωσης / ακρόασης τους..!

Τέσσερις από τις πιο καλές στιγμές και δημιουργίες του ’18, από τα κάτω..!

Ποίηση και Επανάσταση, στην καθημερινή ζωή..!

.

BOOK_DISCs_x4-100

.

Riot Propaganda: Agenda Oculta, 54 σελ.(23×22) + CD ( 8 tracks )

.

Θαλερός: Περήφανα Ελατήρια, 44 σελ.(17×24) + CD ( 8 tracks )

.

Νιο.Στε: Εν τω Μεταξύ, 12 σελ. (15×21) + CD ( 5 tracks )

.

Άψινθος: Λάμα στα Στήθια της Μητρόπολης, 114 σελ. (21×29) + 3 CD ( 41 tracks )

.

 

 

.

Χωρίς πολλούς προλόγους και φιοριτούρες, για τους “στίχους του μήνα“, ένα από τα καλύτερα άσματα της εποχής μας. Μαζί με κάποιους απ’ τους τους καλύτερους στίχους για την εποχή που διανύουμε ήδη και για την εποχή που ανατέλλει… Γιατί το δυσοίονο μέλλον κρύβεται στο θλιβερό παρόν μας και γιατί η εξέλιξη έρχεται σαν σπείρα
Εκτός και αν… … …

.

.

Υ.Γ

Η παλαιολιθική μας κάμερα δεν κατάφερε να καταγράψει καθαρά το τραγούδι, χθες σε συναυλία αλληλεγγύης “για τα δικά μας παιδιά πίσω απο τα κάγκελα” στην κατάληψη Παπουτσάδικο στο Χαϊδάρι… Κατάφερε όμως ν’ αποτυπώσει -έστω και στο ελάχιστό- την όμορφη ατμόσφαιρα και το συναίσθημα κατά την παρουσίαση του -δώστε βάση ειδικά προς το τέλος του βίντεο και του κομματιού… 😉

.

SperaKK011218x560

.

Άλλαξαν οι καιροί, αλλάξανε τα χρώματα
μετράμε τις ουλές μας κάτω απ’ τα αναχώματα
αλλάξανε οι λέξεις και ο τρόπος σκέψης
τεράστια ρολόγια υπενθυμίζουν πώς να τρέξεις
κλειστές οι πόρτες, κλειστά και τα παράθυρα
κλειστοφοβία, υψοφοβία μες στη παράνοια
θέλεις ανάσα, τα όνειρά σου πίσω
σε χρόνια δύσκολα να πεις «θέλω να ζήσω»

Και τώρα που ‘ναι
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
γκρεμίζουμε όνειρα να σωθούμε
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
τώρα που ‘ναι
Και τώρα ντου
τώρα μας ποτίζουν χημικά από παντού
τώρα μας χτυπάνε όχι στα πόδια αλλά στο νου
είμαστε τροφή για την κατάντια του καιρού
και τώρα πως
σκλήρυνε σου λέω έτσι απότομα ο καιρός
τι θυσίες κάνεις για να μη βλέπεις το φως
γίναμε όλοι πιόνια στη σκακιέρα του ενός
και υπακούμε

Σκληρές εικόνες, σφιχτά τα δόντια
συναισθηματικά σφιγμένη δε με νιώθεις όπως πρώτα
σφιχτή μπουνιά, βαριά τα χνώτα
κάνε με να ‘ρθω πιο κοντά σου, μη φεύγεις χώρια
σε μια εποχή που ανατέλλει και είναι αμείλικτη
ζούμε με εξαιρέσεις, παραμένουμε αμίλητοι
τρέφουμε ορέξεις που κοιτάνε να μας πνίξουν
να μας πλήξουν και να μας επικηρύξουν

Όλα θα αλλάξουν μαζί με την αλλαγή σου
έχεις τη δύναμη, υπάρχει στο κορμί σου
και στο μυαλό η ενεργοποίησή σου
να γίνει πράξη που ζητάει η ψυχή σου
χρόνια παρέα με την αναζήτησή σου
βρίσκεις χαμένες λέξεις στην αφήγησή σου
όλο και πιο κοντά στην ανακάλυψή σου
διψάς για την αλήθεια της λύτρωσής σου
και κραυγάζεις
μα δε σ’ ακούνε
χέρια, πόδια
δεν υπακούνε
κι οι πληγές σου
αιμορραγούμε
και τώρα που’ ναι και τώρα που ‘ναι

Και τώρα που ‘ναι
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
γκρεμίζουμε όνειρα να σωθούμε
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
τώρα που ‘ναι
Και τώρα ντου
τώρα μας ποτίζουν χημικά από παντού
τώρα μας χτυπάνε όχι στα πόδια αλλά στο νου
είμαστε τροφή για την κατάντια του καιρού
και τώρα πως
σκλήρυνε σου λέω έτσι απότομα ο καιρός
τι θυσίες κάνεις για να μη βλέπεις το φως
γίναμε όλοι πιόνια στη σκακιέρα του ενός
και υπακούμε
.

.

Στίχοι/παρουσίαση: Nikolein & ΚΚ Παραγωγή: ΚΚ Ηχοληψία: Fogge d. & Γιώργος Παυλίδης Μίξη: Γιώργος Παυλίδης Mastering: Σταμάτης Φουσέκης Σκίτσα: Δημήτρης κορδαλής Video: Teitan

.

.
Δρ Δρακατώρ + μαυρΑκόρντα = Δρ Μαυρακόρντ – ¡ Ay Carmela !

Live αυτοσχεδιασμός,
από το το αναρχικό τριήμερο του Θερσίτη,
στον Πευκώνα Αγ. Αναργύρων,
καλοκαίρι του 2004
.

.

Υ.Γ Και για να μην ξεχνιόμαστε, το εμβατήριο του Δρ. Δρακατώρ:

.

.

¡ Viva la revolución social, cabrones !

.

Paris1871bax100.jpg

[ η όπερα στις φλόγες – ζωντανή κριτική στην κατεστημένη τέχνη, Παρισινή Κομμούνα 1871 ]

.

Της Λευτεριάς

 

είδα στα μάτια τις ζωές
γαζίες φλογογένες
που έχουν στους κλώνους τους φωλιές
συνείδησης φτερά

της νύχτας πορφυρά μαλλιά
στης πόλης την αντάρα
καίνε τις λεωφόρους της
τυλίγουν τα στενά

πήρα απ’ τα χείλη της πνοή
της λευτεριάς λαχτάρα
που ‘χει ριζώσει μέσα μου
της ύπαρξης καρδιά

λεπίδα είδα στο διάβα της
του πάθους της το αίμα
να ‘χει ποτίσει χαραυγές
τη μνήμη με φωτιά

καρτερικά μαστίγια
και ακονισμένοι δήμιοι
στης ιστορίας τις γωνιές
κομμάτια κάγκελα

.

*

Ολόκληρο το live για free download, εδώ!

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

.

Η Sara και τα συντρόφια της, μας αποστόμωσαν με τις δημιουργίες του -ψηφιακού μέχρι προχθές- άλμπουμ “ΑντίΣύλληψη“. Και επιπλέον μας τράταραν μια όμορφη και συντροφική βραδιά παρουσίασης της υλικής μορφής του, στην πολυαγαπημένη μας Υπόγα της οδού Καλλιδρομίου. Μακάρι όλες οι συναυλιακές εκδηλώσεις να έχουν έναν αλληλέγγυο και συνεργατικό χαρακτήρα και μια αύρα γιορτινής επικοινωνίας, σαν κι αυτές που γευτήκαμε χτες ως …καλεσμένοι. Για τα “τι” και τα “πως” της διοργάνωσης δώστε βάση στο κειμενάκι των αναμνηστικών -“κλικ” στη φώτο για μεγένθυση. Όσο για το τραγούδι που αγαπήσαμε περισσότερο, δώστε προσοχή στα λόγια και στο βίντεο που ακολουθούν:

.

.

Sara: Είμαι κοπέλα, μεγάλωσα σε μια αιγυπτιακή μουσουλμανική οικογένεια, η μητέρα μου ήταν χριστιανή και αυτό ήταν πρόβλημα, ο πατέρας μου με δίδαξε να προσεύχομαι και να νυστεύω και να ζω σύμφωνα με τα λόγια του προφήτη Μωάμεθ Ο Θεός είπε ότι η γυναίκα πρέπει να φοράει το Χιτζαμπ να μην συναναστρέφεται και να μην συνάπτει σχέσεις με άντρες . E; είναι ντροπή, πρέπει να είναι υπάκουη στον πατέρα της στον αδερφό της και στον άντρα της και να ζει λες και είναι δούλα για τους άντρες της οικογένειας, Ποιός είναι αυτός ο Θεός σας που ζητάει την ταπεινοφροσύνη μου; όταν όλα του τα λόγια καταστρέφουνε τον άνθρωπο, βασανίζοντας, βιάζοντας και σκοτώνοντας τις γυναίκες. Κόσμε ξύπνα γιατί εσύ θα πληρώσεις το τίμημα, το τίμημα μιας κοινωνίας χτισμένης στο λόγο του άντρα και στη θρησκεία που ρουφάει το αίμα όλων των ανθρώπων, η θρησκεία υπάρχει για να εξυπηρετεί την κάθε εξουσία, αλλά θα έρθει η μέρα που η γυναίκα θα επαναστατήσει.

(Refrain:) Στέκω γυναίκα κόντρα σ’ ό,τι με θέλει υποταγμένη από τη γέννα Είμαι γυναίκα που έφαγε στο Πακιστάν την πέτρα Είμαι γυναίκα που πληρώνεις για να γαμηθείς Είμαι η γυναίκα που βίασαν κι αυτοκτονεί Στέκω γυναίκα κόντρα σ’ ό,τι με θέλει υποταγμένη από τη γέννα Γυναίκα που ‘πιασε τώρα την πέτρα Γυναίκα που πλέον δε συγχωρεί Για κάθε καταπιεστή είμαι απειλή.

Ηρω-ίνη: Ραπάρω για αυτές για τις γυναίκες που δεν μπορούν να κοιτάξουν ουρανό για τις μάνες που χάσανε παιδιά εξαιτίας του πολέμου ραπάρω για αυτές για όσες πωλούν τα σώματα τους φθηνά και για όσες οι τζιχαντιστές βιάζουν καθημερινά ραπάρω για όσες αγαπιούνται (μεταξύ τους)και για μένα που δεν έχω φτερά με αποτέλεσμα να μένουμε θεατές ραπάρω για μας είμαστε παντού Ελλάδα Γαλλία Αίγυπτο όλες οι γυναίκες μια ομάδα ραπάρω παντού

(Refrain)

Sara & Ηρω-ίνη: Κι όλη αυτή η κατρακύλα αφορά κάθε θρησκεία Κάθε γυναίκας παίρνει μέρος η δική της ανοχή Κι έτσι δεν ανέχομαι να ‘μαι δούλα ούτε κυρία Αλλάζω κοινωνία χτίζοντας δική μου εκδοχή Αφού γεννήθηκα,τότε θ’ αντέξω Αφού γεννήθηκα στον κόσμο σας κερδίζω τη ζωή Κρατώντας στάση εχθρική σ’ ό,τι μ’ αφήνει στην απ’ έξω σε κάθε κομπλεξικό,ομοφοβικό και σεξιστή Και σε σένα που θαρρείς πως είμαι υποχείριό σου Και το χέρι σου σηκώνεις και τη βλέπεις ο νταής Έμαθα να δίνω μάχη έναντι του ανδρισμού σου στερεότυπο οικτρό που έμαθες να συντηρείς Στην κουλτούρα του βιασμού απαντάμε “Ni una menos” “Ni una menos,Ni una menos” Η οργή μας μας ν’ ακουστεί απ’ το νότο ως το βορρά σαν κάθε “Μαύρη Δευτέρα” που ταράζει τα νερά

(Refrain)

.

sara-stand as a woman

.

Υ.Γ(1): Στη Saraκηνή πειρατή και στο τσούρμο της εκ βαθέων να ευχηθούμε καλά ραπίσματα και καλοτάξιδο το νέο σκαρί της. Για περισσότερες πληροφορίες και τα συναφή:

Facebook
E-mail
Youtube

Υ.Γ(2): Χρειάζεται επισκεφτρόνια της βλοκόσφαιρας μου να επισημάνω πως το “Στέκω Γυναίκα” θα συμπεριληφιεί αυτοδικαίως στους (παραμελημένους τον τελευταίο καιρό) “Στίχους του Μήνα“..?

.

Ύστερα από επαφές του κιθαρωδού της μπάντας με τον Αλέξανδρο Βουτσινά, στις ψυχιατρικές φυλακές Κορυδαλλού, έφτασαν στα χέρια των μαυρΑκόρντων και οι ιδιαίτεροι στίχοι του εγκλείστου. Από αυτούς, πάλι με πρωτοβουλία του πρώτου, επιλέχθηκαν εκείνοι του “χτυπάω πόρτες” προς μελοποίηση και συλλογικό -μουσικό- κανιβαλισμό. Αυτό έμελλε να είναι και το “κύκνειο άσμα” των μαυρΑκόρντων, η τελευταία τους ολοκληρωμένη δημιουργία πριν βαρέσουν σιωπητήριο διαρκείας κάπου στις αρχές του 2010.
*
Το παρακάτω βίντεο αποτελεί και τη μοναδική καταγραφή του συγκεκριμένου τραγουδιού. Από το αναρχικό τριήμερο του Θερσίτη στο Πάρκο Τρίτση (Ιούνιος 2009). Από τη συναυλία των εκδηλώσεων, Σάββατο 27/6, μαζί με τα συγκροτήματα των Timetrap και Incognita Sperans.

.

* Το βίντεο: μαυρΑκόρντα – Χτυπάω Πόρτες (Ίλιον 2009)

.

MA_xtypaw_portes_06-2009_web

.

ΧΤΥΠΑΩ ΠΟΡΤΕΣ

Σαν ένας σπόρος λουλουδιού
μες την κοιλιά ενός πουλιού
απ’ τον βοριά ως το νοτιά
γυρνάει η ψυχή μου
και στο ρεφρέν του τραγουδιού
στη φάλτσα νότα ενός βιολιού
από το θύμα ως το φονιά
η αντοχή μου

Και μια σκέψη άδειου νου
ο ίδιος φόβος του κενού
στης θάλασσας την αντηλιά
με παρασέρνει
σ’ ένα ταξίδι αλλουνού
ο ίδιος φόβος του κενού
σαν μια μάνα που πονά
γλυκά με δέρνει

Χτυπάω πόρτες για δυο νότες
κι ας είναι δανεικές
και όλα τα καίω όσο κι αν φταίω
σε δυο φωτιές
σκοπούς ζητάω να τους σφυράω
σ’ ένα παιδί
που κρύβω μέσα, λέσα για λέσα
να κοιμηθεί

.

Αλέξανδρος Βουτσινάς
Ψ. Φ. Κ.

.

*

Υ.Γ(1): η αφίσα του τριημέρου

Υ.Γ(2): ο έντυπος λόγος των συγκροτημάτων

.