Archive for the ‘στίχοι του μήνα’ Category

Στην χρονοπαγίδα των στίχων του μήνα ο χρόνος δεν είναι γραμμικός, ποτέ δεν ήταν..! Στους πολυαγαπημένους Timetrap ο στίχος ήταν αγγλικός και ο χρόνος σχετικός. Η εξέλιξη του ήχου χρονοβόρα μα τα βήματα της αλματώδη, πάντα τέτοια ήταν..! Μετά από καιρό, στα “Χρόνια Σιωπής” που ζούμε, κυκλοφόρησαν το νέο τους άλμπουμ. Σπάζοντας το φράγμα του -μέχρι άλλωτε thrashαριστού τους- ήχου, ανανεωμένοι όσο ποτέ, σε σκληροπυρηνικά μονοπάτια με μια αμεσότητα που σκοτώνει..! Δι-σκά-ρα! Που και να μην ήταν και πάλι το “Στην Άβυσσο” θα ξεχώριζε για τον στίχο του. Το ρεφρέν του με πέντε λέξεις καταγράφει, τόσο απλά και τόσο αληθινά, την νοοτροπία μιας ολόκληρης εποχής: “έγινε ο πόνος συνήθεια, η βία τροφή”..! Τα είπαν όλα, τι άλλο να πούμε εμεις; …Περισυλλογή…

*

Μέσα στα μάτια σου βλέπω τον πόνο
Μέσα στα μάτια σου βασιλεύει η οργή
Ζήτησες τη ζωή σου μόνο
Μα σε έκριναν ένοχο για αυτή τη φυγή

Έγινε ο πόνος συνήθεια
Η βία, τροφή

Καμένη γη και κόκκινο νερό
Ανάσες που πνίγηκαν και ‘φτάσαν στο βυθό
Μη με κοιτάζεις στα μάτια, σου λέω δε μπορώ
Βλέπω τα όνειρα, που σου τα ‘ρίξαν στο κενό

Υποκρισία, για μια παγκόσμια ειρήνη
Ψυχές που βιαστήκανε, ποιος θα τις απαλύνει;
Η πόρτα του θανάτου να ανοιγοκλείνει
Μες τη ματαιοδοξία μας γινήκαμε κρετίνοι

Τι θα απομείνει;
Δουλοφροσύνη!
Όλα συμβαίνουν γιατί…

Έγινε ο πόνος συνήθεια
Η βία, τροφή

*

Timetrap_People-is-Grass_w

*

Timetrap – Στην άβυσσο (ft. Σπείρα)

*

Timetrap – Χρόνια Σιωπής (2017) Full Album

*

 

– στον Καπετάν Θεοδόση –

Τι κάναμε τον Απρίλη -και παραμελήσαμε τους “στίχους του μήνα“..? Μα φαίνεται και απ’ τις προηγούμενες αναρτήσεις, ασχοληθήκαμε εντατικά με την καλλιέργεια -και τα κολάζ της- Βαλεριάνας! Στο μεταξύ βέβαια έπαιξε και μια εκδρομή στην Αίγινα, όπου κάπου πίσω απ’ τις φυστικές και τα λουλουδάδικα, ακολουθώντας μυστι(κιστι)κά μονοπάτια βρίσκει κανείς και το Κρυφό Λιμάνι του νησιού..! Που τελευταία συνδέεται άμεσα με Πορτογαλία μεριά. Στα μεταλλικά του νερά ψάρεψα και τους εκπληκτικούς Miss Cadaver..! Και στην Οργισμένη τους Διαδήλωση (Mänifestvm Raivus) ξεχώρισε μονομιάς ο Αντάρτης της Ασφάλτου -μτφ κατά γράμμα, απ’ την 8η ψηφιακή σφραγίδα του CD..! Απολογίζοντας λοιπόν αυτό το θεωρητικά κενό διάστημα και πιάνοντας ξανά τον στιχουργικό συιρμό, οι Δεσποινίς Πτώμα και ο Αντάρτης του Δρόμου, δικοί σας:

miss-cadaver-271

Όποιος πολεμά την Εξουσία
δεν μπορεί να θέλει να εξουσιάσει,
παλεύει ενάντια στην υποκρισία
-Αγώνας κατά της τυραννίας!

Υψώσε την φωνή σου δυνατά
Αντάρτη του δρόμου!

Όποιος παλεύει ενάντια στην υποταγή
δεν μπορεί να θέλει να γίνει αφεντικό,
καταπολεμά την μισαλλοδοξία
-Αγώνας ενάντια στην άγνοια!

Όποιος παλεύει για την ισότητα
πάντοτε το εννοεί πραγματικά,
αγωνίζεται για ‘σένα και για ‘μένα
-Αγώνας μέχρι τελικής πτώσης!

Υψώσε την φωνή σου δυνατά
Αντάρτη του δρόμου!

Αντάρτης του δρόμου!
Αντάρτης του δρόμου!

Παραμένει στα οδοφράγματα,
σ’ αυτή τη μάχη σώμα με σώμα

Αντάρτης του δρόμου!
Αντάρτης του δρόμου!

Ποιός αγωνίζεται για το μέλλον;
Αντάρτης του δρόμου!

[ #8 track, 15′ : 37″ ]

*

Or

Guerreiro Do Asfalto (listen from bandcamp)

*

Το προσφυγικό ζήτημα μας αφορά άμεσα ως κοινωνία και δυστυχώς θα συνεχίσει να μας απασχολεί και για πολύ καιρό ακόμα… Μας έχει απασχολήσει ήδη μια φορά και στους “στίχους του μήνα“, πριν ένα χρόνο -και μάλιστα υπήρξε και η ουσιαστική αφορμή για την μονιμοποίηση της στήλης..! Δυστυχώς αν κάτι έχει αλλάξει από τότε αυτό είναι προς το χειρότερο, κυρίως από τις πολιτικές σκοπιμότητες επάνω στις πλάτες αυτών των δύσμοιρων ανθρώπων… Το μόνο ίσως διαφορετικό είναι ότι η αριστερή μας κυβέρνηση –σε αγαστή συνεργασία με τον “σκανδαλιάρη” Ερυθρό Σταυρό και την χουνταναθρεμμένη Εκκλησία– έδειξε το αληθινό της πρόσωπο: το βλοσυρό πρόσωπο της -κάθε- Εξουσίας. Εκτός βέβαια από τις πρόσφατες βίαιες εκκενώσεις καταλήψεων στην Αθήνα, είχαν προηγηθεί αυτές της Θεσσαλονίκης, ευλόγησον..!

Επιστρέφοντας στους στίχους για τους οποίους ξεκινήσαμε να λέμε, σε αυτούς τους στίχους που απεικονίζουν την πραγματικότητα και μάλιστα μέσα από ένα αλληλέγγυο πρίσμα, αυτή τη φορά με χαρά καλωσορίζουμε τους Burnt Cross*και το Refugees of War. Δικό σας:

Μόνιμα στις ακτές / πρόσφυγες του πολέμου /
αναζητώντας έναν τόπο ασυλίας /
κανείς δεν ξέρει το όνομα τους / ή από που καταφθάνουν /
γυρεύοντας μια χείρα ανθρωπιάς και βοηθείας /
σε έρημους και αδιέξοδους δρόμους /
ταξιδεύουν μέσα από εμπόλεμες ζώνες /
προσπαθώντας να ξεφύγουν του εφιάλτη /
η παρουσία τους εγείρει φόβο / δεν είναι παράνομοι /
τα σύνορα τούς κάνουν τέτοιους και τους διαχωρίζουν /
κόσμος αφήνεται να πεθαίνει και κανείς δεν ρωτά “γιατί;” /
αδιαφορία για την κόλαση που αυτοί οι άνθρωποι ζουν /
σε έρημους και αδιέξοδους δρόμους / ταξίδι μέσα σε εμπόλεμες ζώνες /
σύννεφα μαζεύονται βαριά / δεν υπάρχει τέλος στον πόνο και τη δυστυχία /
σύννεφα μαζεύονται βαριά / χίλια μίλια μακριά απ’ το σπίτι /
μόνιμα στις ακτές / πρόσφυγες του πολέμου /
γυρεύοντας μια χείρα ανθρωπιάς και βοηθείας /
σαν πουλί στο μάτι του κυκλώνα /
που πασχίζει να κρατηθεί στα εύθραυστα φτερά του /
δεν υπάρχει ασφαλές καταφύγιο / πρόσφυγες του πολέμου /
περιπλανώμενοι στην γη του πουθενά / ταξίδι μέσα στην κινούμενη άμμο /
κορμιά που δεν μπορούν ούτε όρθια να σταθούν / πρόσφυγες του πολέμου /
και αν ακόμη και τα σώματα φθαρούν / η βιβλική έξοδος δεν θα σταματήσει ποτέ /
τα ονόματα αυτών που έχουμε ξεχάσει : οι πρόσφυγες του πολέμου

.

.

Standing on the shores, refugees of war
Searching for a land of sanctuary
No-one knows their name, or from where they came
Reaching for hands of humanity
On to roads that lead nowhere Travel the war torn
Fleeing from their nightmare
Stoking up the fear, no illegal’s here
Borders that create and separate
People left to die and no-one asking why?
Indifference to the hell these people take.
On the roads that lead nowhere Travel the war torn.
Storm clouds gathering, no end to the pain and suffering
Storm clouds gathering, a thousand miles from home
Standing on the shores, refugees of war,
Reaching for hands of humanity
Like a bird upon the wind, plagued with fragile wings
No sanctuary to settle in, refugees of war
Wander into no man’s land, Journey through the Shifting sands
Bodies that can’t even stand, refugees of war
And even as the bodies rot, the exodus won’t ever stop
The names of those that we forgot, refugees of war

.

RWdiyMM_w

Γρήγορα – γρήγορα, να προλάβουμε -έστω και με καθυστέρηση- τον κουτσοφλέβαρο για τους στίχους του μήνα..! Με μια καλή αφορμή και γνωριμία που μας πρόσφερε η 24η μέρα του..! Το “Wasn’t born as a soldier” των Κωνσταντινοπολιτών (και πολυαγαπημένων) Poster-iti, δεν επιλέχθηκε για τον λυρισμό των στίχων του αλλά για το άκρως αντίθετο τους: την αμεσότητα και την ωμότηττα τους! Μια μουσική -σε ύφος Discharge- δήλωση άρνησης στράτευσης, μια κατάθεση ψυχής στην καθομιλουμένη..! Οι καιροί είναι πονηροί, εθνικισμοί και φονταμενταλισμοί στο φόρτε τους, χρειαζόμαστε περισσότερες τέτοιες προσπάθειες -και απ’ τις δυο πλευρές του Αιγαίου:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Η μάνα μου έφερε στον κόσμο ένα αγαθό μωρό
Ποιός αποφασίζει για το τι θα γίνω;
Ποιος καθορίζει τη μοίρα μου;
Οι επιλογές μου είναι περιορισμένες

Δεν γεννήθηκα στρατιώτης
Δεν γεννήθηκα για να σκοτώνω

Γαμημένοι πολιτικοί, ποτέ δε νοιάζονται για την ζωή
Γαμημένες οικογένειες, αναθρέφουν τα παιδιά τους μεσ’ το ψέμα
Ποτέ δεν διάλεξα να σπαταλήσω το χρόνο μου
Αλλά μας εξανάγκασαν να νιώσουμε την ψύχρα του πολυβόλου

Δεν γεννήθηκα στρατιώτης
Δεν γεννήθηκα για να σκοτώνω

ΥΓ: Το συγκεκριμένο τραγούδι προέρχεται από το άλμπουμ “Protest To Be Murdered”, το οποίο και μπορείτε ν’ ακούσετε / κατεβάσετε από εδώ..!

[ Χάος στη σειρά των “στίχων του μήνα“, χάος και χωρίς ποίηση και η καθημερινή ζωή μας… Φταίει και ο χειμώνας… Αλλά τουλάχιστον αυτός μας ενέπνευσε για τον Γενάρη και για την (φυσική και ψυχική) κακοκαιρία που συνεχίζεται… Καλύτερα να χρωστάμε όμως στίχους παρά της …Μιχαλούς..! ]

Ας μην μιλήσουμε για Ιλλουμινάτι, μεγάλους μανιτού, γέρους παστίυσιους κλπ -πεφωτισμένους ή μη- θεωρητικούς συνομωσιολόγους… Ας μιλήσουμε για σκληροπυρηνικό πανκ και ας θυμηθούμε τους “Ξεχασμένη Προφητεία“..! Χειμώνας είναι άλλωστε -και από τους πιο σκληρούς… Και στο κοινωνικό πεδίο, πάλι χειμώνας είναι, το ίδιο και στις καρδιές των ανθρώπων… Και αφού και ο καπιταλισμός έχει γεράσει και όλα τα συστήματα έχουν αποτύχει, ε “τότε θα έρθει ο χειμώνας… η κρύα ανάσα και το δρεπάνι… ο ατέλειωτος χειμώνας… το τέλος του κύκλου… το τέλος της ζωής…” Εκτός και αν…

…   …   …

Όταν όλα θα έχουν γεράσει / Και όλα θα έχουν αποτύχει / Η φύση θα παραδοθεί στη λήθη / και η σκουριά θα γίνει σκόνη / Όταν τα δέντρα θα γυμνωθούν / Και θα παρακαλούν τον ουρανό για ησυχία  / Και τα ζώα θα κοιμηθούν ξεχνώντας / και η σιωπή με αγάπη θα σκεπάσει τα παιδία της /  Τότε θα έρθει ο χειμώνας / η κρύα ανάσα και το δρεπάνι / Οι πόλεις θα ερημώσουν / Και το χιόνι θα σκεπάσει την βρώμια μας / Θα έρθει ο χειμώνας..

θα μας περικυκλώσει από παντού / θα έρθει ο ατέλειωτος χειμώνας / η ξεχασμένη εποχή των πάγων / το τέλος του κύκλου, το τέλος της ζωής / το τέλος του κύκλου, το τέλος της ζωής…

ΧΕΙΜΩΝΑΣ [ heimonas / the winter song ] (translation provided by the band)

*

When everything will have grown old
And everything will have failed
Nature will surrender to oblivion
And dust will become the rust
When the trees will stand naked
And praise sky for peace
And the animals will sleep forgetting
And silence will cover her children with love
Then the winter’s gonna come
The frozen breath and the scythe
The cities shall lay wasted
And snow will cover our filth
Winter’s gonna come
Surrounding us from all sides
The endless winter is going to come
The forgotten ice age
The end of the cycle
The end of life…

*

 

Και να που, στους “στίχους του μήνα“, συγχρονιζόμαστε σιγά-σιγά και με τον χρόνο αλλά και με την Ιστορία… Χωρίς πολλά λόγια και προλόγους, η έτσι κι αλλιώς προεπιλογή μας συνέπεσε με τον θάνατο του Φιντέλ Κάστρό… Και την αφιερώνουμε στους (κρυφό-και-φανερό-) Σταλινικούς υμνητές του… Γιατί, αυτό μας διδάσκει η Ιστορία και αυτό ακριβώς μάς αφηγούνται και οι Αρνητική Στάση στο τραγούδι τους “Ο Μύθος Της Εξουσίας”… Η Αρνητική Στάση της πρώτης -“καταληψιακής” και DiY- περιόδου και της θαυμάσιας συνεργασίας τους με τους Kismet H.C, υπό τον γενικό τίτλο “Love Is Our Strongest Weapon” (1990).

 

arnitikistasi

Γιατί, η δεύτερη περίοδος της εν λόγω μπάντας, μετά τις αποχωρήσεις/αντικαταστάσεις των πιο ανοιχτόμυαλων και συνειδητοποιημένων μελών της, χάραξε εντελώς διαφορετική γραμμή πλεύσης. Τόσο στον ήχο όσο και -κυρίως- σε ότι αφορά την “πολιτική” της στάση και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο… Αν υπήρχε η στοιχειώδης τιμιότητα από την Αρνητική Στάση Νο2, θα έπρεπε να μετονομαστεί σε “Άγγελοι του Ψεύδους” και να βαφτίσει τον μετέπειτα δίσκο της “Αρνητική Κινηματική Στάση”… Και αν υπάρχει κάποιος λόγος που ξύνουμε τα παρελθόντα πάθη είναι και πάλι οι παραπάνω στίχοι..! Που -σε ένα άλλο επίπεδο βέβαια- αποδείχτηκαν προφητικοί και για την ίδια την ιστορία τόσο του συγκροτήματος όσο και της δικής μας DiY ιστορίας.­­_

Η σύφιλη της εποχής μας αλλά και ένας σκασμός πρακτικών και τεχνικών προβλημάτων άλλαξαν την καθημερινή ροή αλλά και καθυστέρησαν την Οκτωβριανή ανάρτηση των «στίχων του μήνα» στmaxhο ψηφιακό μπλοκ μας…

Ας είναι, η αποζημίωση έρχεται μέσω «ανασκαφής» και ανάσυρσης (από το 1994, αν δεν με απατά η μνήμη) της «ΜΑΧΗΣ», μιας κομιξάτης και φανζινάτης έκδοσης, ενάντια στην δημιουργία ΝΑΤΟϊκού στρατηγείου στη Λάρισα. Η εκδήλωση, για την οποία φτιάχτηκε και η «ΜΑΧΗ» από αρνητές στράτευσης, είχε και συναυλία με τη Σμέρνα και την Ωχρά Σπειροχαίτη…

Η Ωχρά Σπειροχαίτη υπήρξε -για περισσότερο από δυο δεκαετίες- σημαντικό και αναπόσπαστο μέρος του αναρχικού κινήματος, συμμετέχοντας / συνδιαμορφώνοντας / αυτόοργανώνοντας εκδηλώσεις και συναυλίες αλληλεγγύης. Υπήρξε επίσης και σημαντικός καταλύτης στην διαμόρφωση του αντιεμπορευματικού και αντιθεαματικού ρεύματος στο κίνημα και τις τέχνες του.

teteid01teteid02ateteid03

Διατηρώντας την αυτονομία της σαν μουσικό σχήμα επιδίωξε, σαν ένας συλλογικός λαϊκός τροβαδούρος και τραγουδοποιός, με όχημα το ροκ να εκφράσει πολυδιάστατα την κοινότητα της…

«Τα Εθνικά Τα Ιδεώδη» είναι ένα από τα διαμάντια που μας κληροδότησε και μάλιστα προέρχεται από την πιο αγαπημένη (σε εμένα) εποχή της. Ακόμα και σήμερα, το τελευταίο ειδικά τετράστιχο συγκινεί και ανατριχιάζει..!

Δικό σας..!   [ στο 07:03  ]

Προς στιγμήν, στερέψαν τα λόγια… Έχει όμως φυλάξει ο Killah P για ‘μας… Και ‘μείς με τη σειρά μας έχουμε δυο χιλιάδες δεκατρείς λόγους για να ανταπαντήσουμε τις μαχαιριές στον ίδιο τον ναζιισμό και τις θρασύδειλες ορδές του… Στη μνήμη του Παύλου λοιπόν με την πελώρια καρδιά και το ανοιχτό μυαλό… Στην αδικοχαμένη αυτή, αδάμαστη και βλάσφημη, ψυχή… Που σε πείσμα των δολοφόνων του συνεχίζει να εμπνέει και να εμπλουτίζει τα αντιφασιστικά οδοφράγματα της καθημερινής ζωής.. Με μαύρα ηχοχρώματα και ρέγγε ρυθμούς (που μας θυμίζουν επίσης την τελευταία τυχαία συνάντηση μας) συνυπογράφουμε και σιγοτραγουδάμε μεζί του, τους στίχους του μήνα:

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά, ναι,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά.
μ’ αυτή η καρδιά γουστάρει ν’ αγαπά συχνά και δυνατά
ν’ αγαπάει τη φύση και τον ήλιο συνάμα,
ν’ αγαπάει τη γυναίκα, ν’ αγαπάει και τη μάνα

Έχω μια καρδιά που πονάει και κλαίει συχνά
βλέποντας την εκμετάλλευση επάνω σε παιδιά,
ξύλο διακοπή στη δουλειά και πείνα
πάψε να τους προσφέρεις κι άλλο ματωμένο χρήμα

Έχω μια καρδιά που μπορεί να γίνει
σκληρή σαν πέτρα αν την πειράξεις και να σε μισήσει
δεν της φαίνεται πολύ μα ποτέ της δεν ξεχνά
έχω απλά μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά

έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
φευγάτη, ταξιδιάρα κι αλήτισσα μαζί,
μια ψυχή που δεν την κλείνεις ποτέ σ’ ασπρους τοίχους
μια ψυχή που δεν γουστάρει ποτέ τους γκρίζους τύπους

μια ψυχή που δεν έχει σύνορα και χρώμα
και το μόνο που θέλει είναι παιδί να μείνει ακόμα
μια ψυχή που τη φωνάζω πάντα “πειρατή”,
μια ψυχή που δεν γουστάρει τη φυλακή

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

kp4_bolognia

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά, ναι,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
τον κόσμο τον δικό μου θα τον βρεις μόνο στα όνειρα
εκεί που δεν υπάρχει αυτό που λες “λογική”
εκεί που δεν υπάρχει πόνος, θλίψη, πείνα κι ανοχή

Έχω ένα μυαλό που δεν μένει στην αλήθεια
που μοστράρεις πάντα σε καιρό εκπτώσεων στη βιτρίνα,
που πιστεύει τα πάντα και δεν πιστεύει τίποτα,
που τα βλέπει όλα αθώα και ταυτόχρονα καχύποπτα

Έχω ένα μυαλό που δεν μασάει από θρησκείες,
πολιτικές ιδεολογίες, εθνικές ανησυχίες,
σύγχρονες φιλοσοφίες, παροδόξως όμως πάλι
κοίτα που ανήκω κι εγώ στους αντιρρησίες

Έχω ένα μυαλό που ψάχνει ακόμα να βρει ρόλο,
φαντασιόπληκτο εννίοτε κι ονειροπόλο,
ένα μυαλό που γελάει πάντα με τα τραγικά,
ένα μυαλό που δεν θυμάται μα ποτέ του δεν ξεχνά

Έχω ένα μυαλό, μια ψυχή και μια καρδιά
τόσο ίδια όσο και διαφορετικά
μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούν να ζήσουν
λυπάμαι τόσο που θα χρειαστεί κάποτε να χωρίσουν

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

Έχω μια καρδιά που δεν γουστάρει τα δεσμά, ναι,
έχω μια ψυχή που δεν γουστάρει φυλακή,
έχω ένα μυαλό που σπάει σύνορα, όρια,
και αυτό που λέτε “κοινή λογική”

the best of guards copy

Θυμήσου! Θυμήσου! Απ’ όλους, ο τρόμος είναι ο καλύτερος φρουρός.
Θυμήσου! Θυμήσου! Απ’ όλους, ο τρόμος είναι ο καλύτερος φρουρός.

Μήπως το λένε παράνοια όταν σε παρακολουθούν στο δρόμο,
όταν ελέγχουν την αλληλογραφία και παρακολουθούν το τηλέφωνό σου;
Όταν σπάνε την πόρτα, όταν μπουκάρουν σπίτι σου,
ότσν σου κατάσχουν τα πράγματα, όταν η πόρτα του κελιού κλείνει.

Θυμήσου, θυμήσου, απ’ όλους, ο τρόμος είναι ο καλύτερος φρουρός.

Θα σταματήσεις να διαμαρτύρεσαι; Θα σταματήσεις να γράφεις;
Θα σταματήσεις την δράση σου; Θα ακυρώσεις τα όνειρα σου;
Θα γίνεις ένα καλό αγόρι; Θα γίνεις ένα καλό κορίτσι;
Θα είσαι ένα καλό παιδί, όταν η πίεση μεγαλώνει;

Θυμήσου, θυμήσου, απ’ όλους, ο τρόμος είναι ο καλύτερος φρουρός.
Θυμήσου ο δικός σου τρόμος είναι ο καλύτερος φρουρός τους …
Και όλοι μας θα γίνουμε οι καλύτεροι των σκλάβων…
οι καλύτεροι των σκλάβων… οι καλύτεροι των σκλάβων…

Υ.Γ. Χρειάζεται αναγνώστη μου να σημειώσω πως πρόκειται για τους “στίχους του μήνα“..?

terror is the best of 3

Ο προγραμματισμός για τους “στίχους του μήνα” άλλαξε πραξικοπηματικά. Φυσικό επόμενο μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα στη γείτονα χώρα. Και την επιτυχημένη προεδρική δικτατορία μέσα στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Ο στρατός δεν μπορεί ποτέ να είναι κοινωνική λύση, παρά μόνο πρόβλημα. Το αποδεικνύει και το πρόσφατο παράδειγμα της Αιγύπτου, που ακόμα αιμορραγεί.

Οι στασιαστές γνώριζαν προφανώς τον κυκεώνα.εκκαθαρίσεων που έρχεται και έπαιξαν το τελευταίο και απέλπιδο χαρτί τους. Οι μαύρες λίστες “κοσμικών” και “αντιφρονούντων” δουλεύονταν χρόνια από την κρατική ασφάλεια του καθεστώτος, δεν συπληρώθηκαν μέσα σε δυο νύχτες. Ο σουλτανο-πρόεδρος εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την αποτυχία των στρατηγών, πήρε όλη την εξουσία στα χέρια του, εξαπέλυσε το κυνήγι μαγισσών και αμόλησε τα σκυλιά του.

Είναι πλέον εμφανές ότι το μένος του καθεστώτος και των πιστών οπαδών του στρέφεται ενάντια σε κάθε τι κοσμοπολίτικο και διαφορετικό. Ήδη από τις πρώτες κιόλας μέρες καταγράφηκαν επιθέσεις ερντογανικών και γκρίζων λύκων σε αριστερές και εναλλακτικές γειτονιές της Ιστανμπούλ. Δυστυχώς σήμερα όλα δείχνουν πως το καθεστώς έκτακτης ανάγκης θα όδηγήσει σε ένα ακόμα πιο αυταρχικό μοντέλο κράτους και ισλαμικού νόμου.

Murder King: “Ο εφιάλτης έρχεται, που είναι η δημοκρατία;”

Και ο “Βασιλιάς των Δολοφόνων” αποκτά πρόσωπο, ο εφιάλτης αποκτά σάρκα και οστά. Δεν είναι απλά ένα σχεδόν κοινότυπο όνομα metal συγκροτήματος. Όπου παρεπιτπόντως, την βλασφήμια που συμβολίζει το heavy metal έχει ασπαστεί σε υπερβολικό βαθμό η “άπιστη” νεολαία της Τουρκίας. Και που πλέον κινδυνεύει για τις αισθητικές -και όχι μόνο- επιλογές της. Όπως πλέον κινδυνεύει και το ίδιο το συγκρότημα των Murder King που, απ’ το 2014, μέσα απ΄τους στίχους και τη μουσική του στηλιτεύει τον Δικτάτορα κσι τις πολιτικές του:

Για άλλη μια φορά βία για την καταπολέμιση της βίας
και το φακέλωμα δεν τελειώνει ποτέ
Ορυχεία υπήρξαν, τελετές υπήρξαν, θύματα υπήρξαν,
όμως πραγματικά δεν νοιάστηκε κανείς

Ο λαμπτήρας μας σαν πυροφάνι τραβάει τα ψάρια,
η κεφαλή του σαν κώλος περιστεριού χέζει αντιφάσεις,
ήταν γεμάτος αίμα, όπως τα μάτια δάκρυα,
“ότι έγινε, έγινε” -υποκριτικό το πένθος

Δεν υπάρχουν παρακολουθήσεις, για τους δικούς τους.
Δεν υπάρχουν μαύρες λίστες, για τους ζηλωτές τους.

Άλυτη υπόθεση για τη γραφειοκρατία η δολοφονία,
στο σουλτανάτο καταφθάνει ο Χίτλερ, ψευτοδημοκρατία,
ξεπούλημα των πάντων προς τέρψιν ξένων επενδυτών,
ο εφιάλτης έρχεται, που είναι η δημοκρατία;

Κάποιος είναι αδερφός μουσουλμάνος, κάποιος είναι μαφιόζος,
διαρκώς οικοπεδοποιεί και χτίζει, που και που δωροδοκεί,
ποτέ δεν παραχωρεί, πάντα μαζεύει,
ποτέ δεν ζορίζεται, τα πλούτη δεν του λείπουν ποτέ.

Ο λαμπτήρας μας σαν πυροφάνι τραβάει τα ψάρια,
γέρνει όπου φυσάει ο άνεμος, πότε δεξιά πότε αριστερά,
παράγει μέχρι αηδίας ασυναρτησίες και παραλογισμούς,
βρώμικες μπίζνες, χλιδή και μεγαλομανία

Δεν υπάρχουν παρακολουθήσεις, για τους δικούς τους.
Δεν υπάρχουν μαύρες λίστες, για τους ζηλωτές τους.

Άλυτη υπόθεση για τη γραφειοκρατία η δολοφονία,
στο σουλτανάτο καταφθάνει ο Χίτλερ, ψευτοδημοκρατία,
ξεπούλημα των πάντων προς τέρψιν ξένων επενδυτών,
ο εφιάλτης έρχεται, που είναι η δημοκρατία;

selfie-tourkia-708

Υ.Γ:  Προφανώς και δεν πρόκειται για κατά λέξη μετάφραση αλλά περισσότερο για ερμηνεία, που θέλουμε να πιστεύουμε ωστόσο ότι δεν αλλοιώνει τα πρωτότυπα μηνύματα των στίχων. Όπου αυτό ήταν εφικτό προσεγγίσαμε το τούρκικο κείμενο (ακόμα και με links) γιατί αναμφισβήτητα αντανακλά την εκεί πραγματικότητα. Πολύτιμος όμως βοηθός ήταν ο Burak Ertugru και η αγγλική του μετάφραση στο lyricstranslate, χωρίς αυτήν θα μας ήταν αδύνατη και η απόδοση στα ελληνικά.

sarkovoro arnı II

Οι Σαλονικείς “Γκούλαγκ” υπήρξαν ένα από τα πιο άρτια συγκροτήματα, και αν όχι και ένα βήμα πιο μπροστά, απολύτως συγχρονισμένοι με την εποχή τους..! Άκμασαν για μια δεκαετία (1986-1996) καταφέρνοντας με την μουσική και τα λόγια τους να εκφράσουν ένα μεγάλο κομμάτι της “άγριας νεολαίας” της εποχής. Από το μιλένιουμ και μετά, με κάποιες αλλαγές στη σύνθεση τους και χωρίς καινούριο υλικό, επανεμφανίζονται σποραδικά σε “μεγάλα” φεστιβάλ… Αυτή η δεύτερη περίοδος τους, όπως και γενικότερα οι επανενώσεις που αναμασούν το παρελθόν τους, δεν μας αγγίζουν – δεν μας αφορούν..! Για τους “στίχους του μήνα” γυρνάμε στο 1986 και στο πυρηνικό ατύχημα του Τσέρνομπιλ. Την ίδια χρονιά οι Γκούλαγκ γράφουν για το συγκεκριμένο γεγονός το “Σαρκοβόρο Αρνί“, τραγούδι που συμπεριλαμβάνεται στον πρώτο τους δίσκο “Είσοδος Κινδύνου 0° C” (πρωτοχρονιά 1987). Με πολύ άμεσο και ανατριχιατικό τρόπο μας προετοιμάζουν για τη θανάσιμη δυστοπία των πυρηνικών. Και μας θυμίζουν παράλληλα με το (Ρώσικο) Chernobyl και το (Αμερικάνικο) ατύχημα του Three mile Island! Υπενθυμίζουμε ότι την εποχή εκείνη ναι μεν η ΕΣΣΔ παρακμάζει αλλά ο ψυχροπολεμικός ανταγωνισμός καλά κρατεί… Σήμερα, η Φουκοσίμα και τα πυρηνικά όπλα εξακολουθούν να κρατούν ζωντανό τον εφιάλτη που τόσο εύστοχα περιγράφουν οι στίχοι από το “Σαρκοβόρο Αρνί”, καλή περίσκεψη..!

Πού Θα πάτε; Πού Θα πας;
Το νέφος κανέναν δεν ξεχνά
Πού Θα πάτε; πού Θα πας; Δεν έχει σημασία πια..!
Το νούμερο των νεκρών: δεν έχει σημασία πια..!

Chernobyl! Three mile Island!

Η αδιαφορία των τρελών, δεν έχει σημασία πια!
Τα σύνορα των κρατών, δεν έχουν σημασία πια!
Η ιστορία των λαών, δεν έχει σημασία πια!
Τα όνειρα του μέλλοντος, δεν έχουν σημασία πια!

Chernobyl! Three mile Island!

Τα παιχνίδια των παιδιών, δεν έχουν σημασία πια!
Ο έρωτας των τυφλών, δεν έχει σημασία πια!
Οι ανέσεις των αστών, δεν έχουν σημασία πια!
Η μιζέρια των φτωχών, δεν έχει σημασία πια!

Chernobyl! Three mile Island!

Οι εκτελέσεις των ποινών, δεν έχουν σημασία πια!
Οι ταραχές των εποχών, δεν έχουν σημασία πια!
Οι πόλεμοι των εθνών, δεν έχουν σημασία πια!
Το ξύπνημα των μαζών, δεν έχει σημασία πια!

Chernobyl! Three mile Island!

 

Στην Μαγιάτικη επιλογή για τους “στίχους του μήνα“, το ποιήμα του Σαρλ Μπωντλαίρ περνάει από ανοιχτή ακρόαση τους ερμηνευτές και τους απορρίπτει σωρηδόν! Ως άλλη Ροζίτα Σώκου κοντοστέκεται λίγο στην Diamanda Galás (αλλά και πάλι όχι) και ευχαριστεί τους Θεούς της Άνοιξης που ο Heatontimorumenos δεν υπέπεσε στην αντίληψη και την κακοποίηση του από Μικρούτσικους και Σια..! Σέβεται τον Léo Ferré αλλά θεωρεί τον ήχο του παρωχημένο και έτσι τον προσπερνά, όπως δεν εγκρίνει επίσης JL Murat και Alboerik..! Και ευτυχώς που υπάρχουν και οι Μεχικάνος Colectivo Caótico, γιατί αλλιώς θα πηγαίναμε για άλλα! Το γεγονός ότι οι συγκεκριμένοι στίχοι ταξιδεύουν στον χρόνο και τον κόσμο, μεταφράζονται, ξαναμεταφράζονται και …επαναμεταφράζονται, δείχνει όχι μόνο την αξία τους αλλά και την διαχρονικότητα τους. Και ακόμα περισσότερο το ότι ένας καταραμένος ποιητής εμπνέει δημιουργικά τους καταραμένους αυτού του κόσμου ενώ παράλληλα δεινοπαθεί στα χέρια της αποστειρωμένης τέχνης… Καλή απόλαυση!

COLECTIVO CAOTICO – HEAUTONTIMORUMENOS:

L’ HEAUTONTIMOROUMENOS
ο ΕαυτονΤιμωρούμενος
[ μεταξαναφρασμένο ]

Να σε χτυπήσω χωρίς οργή
δίχως μίσος, σα χασάπης,
όπως ο Μωυσής το βράχο!
και θα κάνω απ’ το βλέφαρό σου

φάρμακο για τη Σαχάρα μου
τα ύδατα του πόνου.
Η Επιθυμία μου γεμάτη ελπίδα
στ’ αλμυρά σου δάκρυα θα κολυμπάει

σαν πλοίο που μπαρκάρει,
και την καρδιά μου θα μεθούν
οι αγαπημένοι σου λυγμοί που αντηχούν
σαν καμπάνα που πένθιμα χτυπά!

Μήπως δεν είμαι μια παραφωνία
μες στη θεία συμφωνία,
χάρις στην ακόρεστη Ειρωνεία
που με κινεί και με δαγκώνει;

Είναι μες τη φωνή μου, οι φωνές!
Είναι όλο μου το αίμα, μαύρο δηλητήριο!
Είμαι ο σκοτεινός καθρέφτης
όταν εμφανίζεται η Μέγαιρα!

Είμαι η πληγή και το μαχαίρι!
Είμαι το χαστούκι και το μάγουλο,
είμαι τα άκρα και ο τροχός
και το θύμα και ο δήμιος!

Είμαι της καρδιάς μου το βαμπίρ
-ένα απ’ αυτά τα μεγάλα εξορισμένα
στο αιώνιο γέλιο καταδικασμένα
π’ ούτε να χαμογελάσουν δεν μπορούν!

– Charles Baudelaire –

frontal

Υ σ τ ε ρ ό Γ ρ α φ ο :

Και αν σας άρεσαν οι Colectivo Caotico μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρο το άλμπουμ τους (Resurgiendo Del Caos Mexica) από εδώ! Και να ευχαριστήσετε το libertadpunk για το δια-μοίρασμα της μουσικής τους!