Archive for the ‘στίχοι του μήνα’ Category

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

.
Αντιστρέφοντας τον όρο “youth project” (πρόγραμμα νεολαίας) και βαφτίζοντας ως Project Youth το συγκρότημα τους, οι τέσσερις άγριοι νεολαίοι από την Ιστανμπούλ και σαρκάζουν και δηλώνουν απερίφραστα πως η νεολαία κατασκευάζεται. Εκπαιδεύεται και προγραμματίζεται σ’ ένα φαύλο κύκλο εκμετάλλευσης και κατανάλωσης -μέχρι θανάτου: “Work all day more than sleep at night / Are you happy Project Child? Project Child / PROJECT YOUTH / Die!”

Το Middle East (2017) είναι ο πρώτος δίσκος αυτής της πολιτικοποιημένης πανκ-ροκ μπάντας, ένας από τους πιο μεστούς και πιο αγαπημένους των τελευταίων ετών. Αξιομνημόνευτη είναι επίσης και η δομή / θεματολογία των στίχων του άλμπουμ.      Τόσο, που πραγματικά ήταν δύσκολη η επιλογή ένος μόνο, για τους στίχους του μήνα.    Που τελικά λόγω της αντιμιλιταριστικής διάθεσης του συγκεκριμένου μήνα (βλ. στρατοδικεία αρνητών στράτευσης) επιλέχθηκε το ομώνυμο τραγούδι “Μέση Ανατολή”.

Που είναι επίσης ενδεικτικό του πως με πολύ απλά λόγια μπορεί κανείς να εκφραστεί λυρικά πάνω στα πιο μεγάλα ζητήματα. Και νομίζω ότι οι Project Youth κατάφεραν να πουν σε λίγες γραμμές ότι δεν έχουν καταφέρει τόνοι μελετών και αρθρογρφίας τόσο πάνω στο Μεσανατολικό γενικά, όσο και για τα παιδιά-στρατιώτες συγκεκριμένα:

.

.

Middle East
Μέση Ανατολή
You will die for your nation
Θα πεθάνεις για το έθνος σου
Middle East
Μέση Ανατολή
Parents choose your religion
Οι γονείς σού διαλέγουν θρησκεία
Middle East
Μέση Ανατολή
There is only one gender
Εδώ υπάρχει μόνο ένα φύλο
Middle East
Μέση Ανατολή
Blood smells like global power
Το αίμα μυρίζει όπως η παγκόσμια εξουσία

Guns are toys
Τα όπλα είναι παιχνίδια
Brave little boys
Γενναία μικρά αγόρια
Born to be a soldier
Γεννιούνται στρατιώτες

Middle East
Μέση Ανατολή
I can’t hear a melody
Δεν ακούω καμία μελωδία σου
Middle East
Μέση Ανατολή
I forgot the rainbow’s meaning
Ξέχασα το νόημα του ουράνιου τόξου
Middle East
Μέση Ανατολή
Killings are happenin’ clearly
Οι σκοτωμοί συμβαίνουν’ πραγματικά
Middle East
Μέση Ανατολή
Western world is playing
Ο δυτικός κόσμος παίζει μαζί σου

Guns are toys
Τα όπλα είναι παιχνίδια
Brave little boys
Γενναία μικρά αγόρια
Born to be a soldier
Γεννιούνται στρατιώτες

*

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

*
ΥΓ(1):
Περισσότερες δημιουργίες από τους Project Youth, εδώ.

*

ΥΓ(2):
Και μια παλιότερη συνέντευξη τους, εκεί.

.

 

Advertisements

.

Χωρίς πολλούς προλόγους και φιοριτούρες, για τους “στίχους του μήνα“, ένα από τα καλύτερα άσματα της εποχής μας. Μαζί με κάποιους απ’ τους τους καλύτερους στίχους για την εποχή που διανύουμε ήδη και για την εποχή που ανατέλλει… Γιατί το δυσοίονο μέλλον κρύβεται στο θλιβερό παρόν μας και γιατί η εξέλιξη έρχεται σαν σπείρα
Εκτός και αν… … …

.

.

Υ.Γ

Η παλαιολιθική μας κάμερα δεν κατάφερε να καταγράψει καθαρά το τραγούδι, χθες σε συναυλία αλληλεγγύης “για τα δικά μας παιδιά πίσω απο τα κάγκελα” στην κατάληψη Παπουτσάδικο στο Χαϊδάρι… Κατάφερε όμως ν’ αποτυπώσει -έστω και στο ελάχιστό- την όμορφη ατμόσφαιρα και το συναίσθημα κατά την παρουσίαση του -δώστε βάση ειδικά προς το τέλος του βίντεο και του κομματιού… 😉

.

SperaKK011218x560

.

Άλλαξαν οι καιροί, αλλάξανε τα χρώματα
μετράμε τις ουλές μας κάτω απ’ τα αναχώματα
αλλάξανε οι λέξεις και ο τρόπος σκέψης
τεράστια ρολόγια υπενθυμίζουν πώς να τρέξεις
κλειστές οι πόρτες, κλειστά και τα παράθυρα
κλειστοφοβία, υψοφοβία μες στη παράνοια
θέλεις ανάσα, τα όνειρά σου πίσω
σε χρόνια δύσκολα να πεις «θέλω να ζήσω»

Και τώρα που ‘ναι
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
γκρεμίζουμε όνειρα να σωθούμε
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
τώρα που ‘ναι
Και τώρα ντου
τώρα μας ποτίζουν χημικά από παντού
τώρα μας χτυπάνε όχι στα πόδια αλλά στο νου
είμαστε τροφή για την κατάντια του καιρού
και τώρα πως
σκλήρυνε σου λέω έτσι απότομα ο καιρός
τι θυσίες κάνεις για να μη βλέπεις το φως
γίναμε όλοι πιόνια στη σκακιέρα του ενός
και υπακούμε

Σκληρές εικόνες, σφιχτά τα δόντια
συναισθηματικά σφιγμένη δε με νιώθεις όπως πρώτα
σφιχτή μπουνιά, βαριά τα χνώτα
κάνε με να ‘ρθω πιο κοντά σου, μη φεύγεις χώρια
σε μια εποχή που ανατέλλει και είναι αμείλικτη
ζούμε με εξαιρέσεις, παραμένουμε αμίλητοι
τρέφουμε ορέξεις που κοιτάνε να μας πνίξουν
να μας πλήξουν και να μας επικηρύξουν

Όλα θα αλλάξουν μαζί με την αλλαγή σου
έχεις τη δύναμη, υπάρχει στο κορμί σου
και στο μυαλό η ενεργοποίησή σου
να γίνει πράξη που ζητάει η ψυχή σου
χρόνια παρέα με την αναζήτησή σου
βρίσκεις χαμένες λέξεις στην αφήγησή σου
όλο και πιο κοντά στην ανακάλυψή σου
διψάς για την αλήθεια της λύτρωσής σου
και κραυγάζεις
μα δε σ’ ακούνε
χέρια, πόδια
δεν υπακούνε
κι οι πληγές σου
αιμορραγούμε
και τώρα που’ ναι και τώρα που ‘ναι

Και τώρα που ‘ναι
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
γκρεμίζουμε όνειρα να σωθούμε
τα χρόνια που ελπίζαμε πως θα ρθούνε
τώρα που ‘ναι
Και τώρα ντου
τώρα μας ποτίζουν χημικά από παντού
τώρα μας χτυπάνε όχι στα πόδια αλλά στο νου
είμαστε τροφή για την κατάντια του καιρού
και τώρα πως
σκλήρυνε σου λέω έτσι απότομα ο καιρός
τι θυσίες κάνεις για να μη βλέπεις το φως
γίναμε όλοι πιόνια στη σκακιέρα του ενός
και υπακούμε
.

.

Στίχοι/παρουσίαση: Nikolein & ΚΚ Παραγωγή: ΚΚ Ηχοληψία: Fogge d. & Γιώργος Παυλίδης Μίξη: Γιώργος Παυλίδης Mastering: Σταμάτης Φουσέκης Σκίτσα: Δημήτρης κορδαλής Video: Teitan

.

.

Παλιό και αγαπημένο -της νιότης μου- τραγούδι..! Συνδεδεμένο -μεταφυσικά σχεδόν- στο μυαλό μου με την κοινωνική επανάταση του 1936-39 στην Ισπανία. Γιατί, ποιοι άλλοι πλην των επαναστατημένων του ’36 συνέδεσαν τις μεγαλειώδεις πράξεις τους με το σύνθημα “Θάνατος στο Θάνατο”..? Αργότερα βέβαια ήρθαν και οι Ζαπατίστας στο προσκήνιο, συμπληρώνοντας “Ζήτω η Ζωή – Θάνατος στο Θάνατο” -ακόμα και γι’ αυτό υπάρχει -αγαπημένο επίσης- τραγούδι..! Αλλά -μετά από τόσα χρόνια- σκέφτομαι, μήπως απλά ορμώμενη από “την επανάσταση της καθημερινής ζωής” γενικώς -και όχι από την Ισπανική ή τη Ζαπατιστική συγκεκριμένα- η Πειραματική Ορχήστρα Ασυμφωνίας συνέθεσε αυτόν τον ύμνο..? Τα συμπεράσματα δικά σας, ιδού οι στίχοι – ιδού και το δίλημμα! Στους ατάκτως ερριμμένους και παραμελημένους “στίχους του μήνα“..!

Όσο για το συγκρότημα, ένα πέπλο μυστηρίου καλύπτει την ιστορία του και διάφορα σενάρια κυκλοφορούν σε υπόγειους κύκλους για την ύπαρξη του… Αναλογιζόμενος την ομοιότητα της φωνής (και όχι μόνο) αλλά και μια ανάμνηση διασκευής από λάηβ τους σε τριήμερο του Θερσίτη, θα προσθέσω κι εγώ ένα ακόμα σενάριο στα τόσα: Σμέρνα;

.

.

Για ελάχιστα δευτερόλεπτα,
για ελάχιστα δευτερόλεπτα, για ελάχιστα δευτερόλεπτα…

γιορτάζουν τη ζωή για την οποία δεν υπάρχει θάνατος

περιφρονώντας το θάνατο μιας ζωής που δε ζήσανε
άνθρωποι φορτισμένοι σε παραλήρημα
σε μικρή ηλικία μεταμφιεσμένοι
καταργώντας την ακινησία των περιγραφών
ήλιους πλαστικούς ξεχασμένων πόλεων
δρόμους ταξιδευτών,
αναστρεφόμενους δρόμους
μαθαίνοντας αποφεύγουνε αντίρροπες εισόδους
δέσμιους ονείρων, ανισόρροπες γνώσεις
χρόνος κουρασμένος μεταμφιέζεται σε φόβο
λόγος κενός μεταμφιέζεται σε μουσική
σ’ αναλαμπές της νύχτας,
σε υπόγεια περάσματα γιορτάζουν,
για ακούστε, γιορτάζουν τη ζωή
για την οποία δεν υπάρχει θάνατος

γιορτάζουν τη ζωή για την οποία δεν υπάρχει θάνατος…

.

.
Σα να συζητούν, λέει, η Γώγου με τη Γενιά του Χάους στο σαλόνι, με ανοιχτή την τηλεόραση να παίζει thundercats… Και θραύσματα ήχων και σκόρπιων λέξεων να σφηνώνουν στα παιδικα μυαλά που λαγοκοιμούνται στο διπλανό δωμάτιο… Και να που οι μικροί διάολοι μεγαλώσαν και πιάσαν κιθάρες και ανάλογες συζητήσεις για την κοινωνική επανάσταση και συνέλαβαν επιπλέον την Τραγωδία που λέγεται Άνθρωπος… Και, εδώ που τα λέμε, κάθε αναφορά σε πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι προϊόν μυθοπλασίας. Αλλά και κάθε κατασταλαγμένη σκέψη για την Ουτοπία μας προχωρά και ένα βήμα παραπάνω. Και εδώ σε θέλω δικί@ μου: έστω και νικήσαμε, όπως με σιγουριά μας υπόσχοναι οι Mummrah. Και οι Καλύτερες Μέρες είναι προ των πυλών και “οι εχθροί μας ζητάνε συγχώρεση / με δάκρυα στα μάτια, μα δίχως ντροπή / για την φρίκη που σπείραν / κι εμείς, πώς θα πράξουμε; / Με οίκτο ή με μίσος;” Τhat is the question -για τους Στίχους του Μήνα..!
.

.

ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ

Θα’ρθουνε μέρες που οι εχθροί μας
θα ζητάνε συγχώρεση
με δάκρυα στα μάτια, μα δίχως ντροπή
για την φρίκη που σπείραν

κι εμείς, πώς θα πράξουμε;
με οίκτο ή με μίσος;

Θα’ρθουνε μέρες που οι γροθιές μας
θα υψώσουν περήφανα
μαύρες σημαίες θανάτου γι αυτούς
μας ζωής για εμάς

Νικητές, επιτέλους!
σε μια μάχη δίχως αύριο

Θα’ρθουνε μέρες που οι ορδές
όσων ζήσαν τον θάνατο
θα σπάσουν με βία τις αλυσίδες
που αιώνες φορούσαν

κι εμείς, πως θα πράξουμε;
νικητές, επιτέλους!

Καλύτερες μέρες στο υπόσχομαι θα’ρθουνε
Καλύτερες μέρες στο υπόσχομαι θα’ρθουνε
.

.
Μήπως, αγαπητέ αναγνώστη, ότι εξυψώνει τον Άνθρωπο καταργεί θεούς και δαίμονες; Εντάξει, δεν ανακαλύψαμε και τον Διαφωτισμό, ούτε εμείς σήμερα – ούτε οι Διχασμένες Αλήθειες τον Απρίλη του 2003 που κυκλοφόρησαν το άλμπουμ “Εγώ ειμί το Φως”. Η πίστη στα Θεία μοιάζει σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα ποτισμένο με αίμα. Η αιρετικότητα και η αντιστροφή του Θείου λόγου, ειδικά στο ρεφρέν του ομώνυμου τραγουδιού, μας ωθεί στο να το συμπεριλάβουμε στ’ αγαπημένα μας -και στους Στίχους του Μήνα φυσικά..!
.

.
Εγώ είμαι ένας ξένος που ακούει τις φωνές σας
το μαύρο αίμα γλύφω που κυλάει απ’ τις πληγές σας
βλέπω μες τα μάτια σας το μίσος, τη φοβία
και είμαι πάντα δίπλα σας στα πορφυρά σφαγεία
σε αυτόχειρες φαντάρους και σε παιδιά του δρόμου
το πιστόλι εκπυσοκρότησε με το δάκτυλο του νόμου
εγώ στεκόμουν πλάι τους και κοιτούσα απ΄τη γωνία
να οργιάζουν οι ψυχές από αρρωστημένη βία

Εγώ ειμί το φως σε μια στημένη απάτη
αυτό που οι υποκριτές ονομάσανε αγάπη
με σύριγγες στο δέρμα και μπουκάλια δηλητήριο
σε ιδρύματα θανάτου, σ’ ένα φρικτό βασανιστήριο
Εγώ ειμί το φως σε μπαρ της αμαρτίας
σε φλέβες με ξυράφι στα ρητά της αδικίας
σε καπνούς από τσιγάρα σε ροκ επαναστάσεις
που πεθάναν στη σκηνή με χαμηλές εντάσεις

Δεν γνωρίζω αν είμαι ο γιος του Διαβόλου
δε γνωρίζω αν είμαι ο γιος του Θεού
ζω στο γυάλινο κλουβί της λογικής σας
σαν δραπέτης ενός κόσμου μοχθηρού
δεν γνωρίζω αν σας φέρνω σωτηρία
και αν μοιάζω στη μορφή καταστροφής
ήρθα να φέρω μια αλήθεια διχασμένη
και ‘σεις θα με σταυρώσετε στο δρόμο της φυγής

Εγώ ειμί το φως το αληθινό..!
.

*  *  *  *  *

Υ.Γ.

Για ελεύθερη ακρόαση ή και κατέβασμα, ολόκληρος ο δίσκος: εδώ!

 

 

.

– Τι ακριβώς είπαμε πως καλούμαστε να γιορτάσουμε σήμερις; Την κακοποίηση της; Τους βιασμούς της; Ή τις δολοφονίες της;

–  Ο πολιτισμός που σε κατατεμάχισε και σε κατέφαγε σήμερα γιορτάζει, τη μνήμη σου Γυναίκα..!

.

*temp*.

Το Σαράκι για το συγκεκριμένο ζήτημα ξανατρύπωσε το προηγούμενο Σάββατο αλλά όπως είναι φυσικό μας τρώει χρόνια τώρα… Ο-ξύνοντας τις κοινωνικές πληγές μας θα πνίξουμε τον πόνο και τη στιχορραγία μας στη μετάφραση, από τα Καστεγιάνικα:

.

Def Con Dos – Ellas Denunciaron

[ …συνθήματα…”ζήτω ο αγώνας των γυναικών”…συνθήματα… ]

Πόσες γυναίκες τον χρόνο;
Και πόσες γυναίκες;
Πόσες και πόσες γυναίκες κάθε χρόνο
γνωρίζουν και έχουν τις μέρες τους μετρημένες;

Εκείνη δεν θυμάται ακόμα και να ήθελε
δεν μπορεί να θυμάται το λάθος
που ξεκίνησε δείχνοντας εμπιστοσύνη
σ’ αυτόν τον άθλιο και δειλό τύπο

Σύζυγος εκτελεστής
ο χειρότερος σου εφιάλτης
Εκείνη είναι νεκρή και αυτός κυκλοφορεί στον δρόμο
“Τη σκότωσα γιατί ήταν δική μου!

Δική μου, δική μου, δική μου, μόνο δική μου…
Δική μου, δική μου, δική μου, μόνο δική μου…”

Ποιός τολμά και προσβάλλει το κυρίαρχο αρσενικό;
Ποιος τόλμησε να τον καταγγείλει,
ξεσκεπάζοντας την κρυφή πλευρά ενός καθωσπρέπει γείτονα;
Ποιος κατηγορεί τον άθλιο νταή;
Ποιος χτυπά τη γυναίκα του μέχρι να σωπάσει για πάντα;
“Την προειδοποίησα ανάμεσα στις μπουνιές”
“Αν ξαναπαραπονεθείς θα σε σκοτώσω”

Γαμημένη χώρα, αχρεία χώρα,
οι επιθέσεις κατά των γυναικών δεν ενδιαφέρουν κανένα,
κακοποίηση και τρομοκρατία
για τον νόμο είναι οικογενειακές υποθέσεις,
μην περιμένεις βοήθεια,
δεν υπάρχει έγκλημα χωρίς πτώμα
μόνο όταν είναι ήδη νεκρές
ανακαλύπτουν ότι οι απειλές ήταν αληθινές

Και πόσες γυναίκες τον χρόνο;
Πόσες γυναίκες;
Πόσες και πόσες γυναίκες κάθε χρόνο
γνωρίζουν και έχουν τις μέρες τους μετρημένες;

Εκείνες δεν θυμούνται τι τους συνέβη, τι τράβηξαν,
γιατί είναι ήδη νεκρές και κάθε άψυχο κορμί
μπορεί αν θέλει τίποτα να μην θυμάται.
Και μην λυπάστε γι’ αυτά που έγιναν,
όχι γιατί πέρασαν αλλά γιατί δεν διαμαρτύρονται οι νεκροί
και αντί να ουρλιάζουν πρέπει να το βουλώνουν και να σιωπούν

Δική μου, δική μου, δική μου, μόνο δική μου…
Δική μου, δική μου, δική μου, μόνο δική μου…”

Κατήγγειλαν, δεν ακούστηκαν
Εκείνες πέθαναν, οι δικαστές συναίνεσαν

Πόσες γυναίκες τον χρόνο;
Και πόσες γυναίκες;
Πόσες και πόσες γυναίκες κάθε χρόνο
γνωρίζουν και έχουν τις μέρες τους μετρημένες;

.

.

Υ.Γ:  Κάποιες μετρημένες απαντήσεις στα ερωτηματικά του τραγουδιού, για την Ισπανική επικράτεια:

Έτος 2007: 71 γυναίκες. /// Έτος 2008: 84 γυναίκες δολοφονήθηκαν /// Έτος 2009: 68 γυναίκες δολοφονήθηκαν /// Έτος 2010: 85 γυναίκες δολοφονήθηκαν /// Έτος 2011: 67 γυναίκες δολοφονήθηκαν /// Έτος 2012: 57 γυναίκες δολοφονήθηκαν /// Έτος 2013 : 57 γυναίκες που δολοφονήθηκαν /// Έτος 2014: 59 γυναίκες δολοφονήθηκαν //// Έτος 2015: 64 γυναίκες δολοφονήθηκαν //// Έτος 2016: 53 γυναίκες δολοφονήθηκαν //// Έτος 2017: 55 γυναίκες δολοφονήθηκαν

.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

.

Η Sara και τα συντρόφια της, μας αποστόμωσαν με τις δημιουργίες του -ψηφιακού μέχρι προχθές- άλμπουμ “ΑντίΣύλληψη“. Και επιπλέον μας τράταραν μια όμορφη και συντροφική βραδιά παρουσίασης της υλικής μορφής του, στην πολυαγαπημένη μας Υπόγα της οδού Καλλιδρομίου. Μακάρι όλες οι συναυλιακές εκδηλώσεις να έχουν έναν αλληλέγγυο και συνεργατικό χαρακτήρα και μια αύρα γιορτινής επικοινωνίας, σαν κι αυτές που γευτήκαμε χτες ως …καλεσμένοι. Για τα “τι” και τα “πως” της διοργάνωσης δώστε βάση στο κειμενάκι των αναμνηστικών -“κλικ” στη φώτο για μεγένθυση. Όσο για το τραγούδι που αγαπήσαμε περισσότερο, δώστε προσοχή στα λόγια και στο βίντεο που ακολουθούν:

.

.

Sara: Είμαι κοπέλα, μεγάλωσα σε μια αιγυπτιακή μουσουλμανική οικογένεια, η μητέρα μου ήταν χριστιανή και αυτό ήταν πρόβλημα, ο πατέρας μου με δίδαξε να προσεύχομαι και να νυστεύω και να ζω σύμφωνα με τα λόγια του προφήτη Μωάμεθ Ο Θεός είπε ότι η γυναίκα πρέπει να φοράει το Χιτζαμπ να μην συναναστρέφεται και να μην συνάπτει σχέσεις με άντρες . E; είναι ντροπή, πρέπει να είναι υπάκουη στον πατέρα της στον αδερφό της και στον άντρα της και να ζει λες και είναι δούλα για τους άντρες της οικογένειας, Ποιός είναι αυτός ο Θεός σας που ζητάει την ταπεινοφροσύνη μου; όταν όλα του τα λόγια καταστρέφουνε τον άνθρωπο, βασανίζοντας, βιάζοντας και σκοτώνοντας τις γυναίκες. Κόσμε ξύπνα γιατί εσύ θα πληρώσεις το τίμημα, το τίμημα μιας κοινωνίας χτισμένης στο λόγο του άντρα και στη θρησκεία που ρουφάει το αίμα όλων των ανθρώπων, η θρησκεία υπάρχει για να εξυπηρετεί την κάθε εξουσία, αλλά θα έρθει η μέρα που η γυναίκα θα επαναστατήσει.

(Refrain:) Στέκω γυναίκα κόντρα σ’ ό,τι με θέλει υποταγμένη από τη γέννα Είμαι γυναίκα που έφαγε στο Πακιστάν την πέτρα Είμαι γυναίκα που πληρώνεις για να γαμηθείς Είμαι η γυναίκα που βίασαν κι αυτοκτονεί Στέκω γυναίκα κόντρα σ’ ό,τι με θέλει υποταγμένη από τη γέννα Γυναίκα που ‘πιασε τώρα την πέτρα Γυναίκα που πλέον δε συγχωρεί Για κάθε καταπιεστή είμαι απειλή.

Ηρω-ίνη: Ραπάρω για αυτές για τις γυναίκες που δεν μπορούν να κοιτάξουν ουρανό για τις μάνες που χάσανε παιδιά εξαιτίας του πολέμου ραπάρω για αυτές για όσες πωλούν τα σώματα τους φθηνά και για όσες οι τζιχαντιστές βιάζουν καθημερινά ραπάρω για όσες αγαπιούνται (μεταξύ τους)και για μένα που δεν έχω φτερά με αποτέλεσμα να μένουμε θεατές ραπάρω για μας είμαστε παντού Ελλάδα Γαλλία Αίγυπτο όλες οι γυναίκες μια ομάδα ραπάρω παντού

(Refrain)

Sara & Ηρω-ίνη: Κι όλη αυτή η κατρακύλα αφορά κάθε θρησκεία Κάθε γυναίκας παίρνει μέρος η δική της ανοχή Κι έτσι δεν ανέχομαι να ‘μαι δούλα ούτε κυρία Αλλάζω κοινωνία χτίζοντας δική μου εκδοχή Αφού γεννήθηκα,τότε θ’ αντέξω Αφού γεννήθηκα στον κόσμο σας κερδίζω τη ζωή Κρατώντας στάση εχθρική σ’ ό,τι μ’ αφήνει στην απ’ έξω σε κάθε κομπλεξικό,ομοφοβικό και σεξιστή Και σε σένα που θαρρείς πως είμαι υποχείριό σου Και το χέρι σου σηκώνεις και τη βλέπεις ο νταής Έμαθα να δίνω μάχη έναντι του ανδρισμού σου στερεότυπο οικτρό που έμαθες να συντηρείς Στην κουλτούρα του βιασμού απαντάμε “Ni una menos” “Ni una menos,Ni una menos” Η οργή μας μας ν’ ακουστεί απ’ το νότο ως το βορρά σαν κάθε “Μαύρη Δευτέρα” που ταράζει τα νερά

(Refrain)

.

sara-stand as a woman

.

Υ.Γ(1): Στη Saraκηνή πειρατή και στο τσούρμο της εκ βαθέων να ευχηθούμε καλά ραπίσματα και καλοτάξιδο το νέο σκαρί της. Για περισσότερες πληροφορίες και τα συναφή:

Facebook
E-mail
Youtube

Υ.Γ(2): Χρειάζεται επισκεφτρόνια της βλοκόσφαιρας μου να επισημάνω πως το “Στέκω Γυναίκα” θα συμπεριληφιεί αυτοδικαίως στους (παραμελημένους τον τελευταίο καιρό) “Στίχους του Μήνα“..?

.

Όχι μόνο γιατί επηρέασε τη νιότη μας αλλά και γιατί -αν το καλοσκεφτούμε- η πρώτη κασσέτα των Μουσικών Ταξιαρχιών παίζει να ‘ναι και η πρώτη DiY κυκλοφορία στα μέρη μας..! Και όσο και αν άλλαξαν οι εποχές, το “ένα τραγούδι για τον χειμώνα” παραμένει αξεπέραστο για την ευαισθήσια του, ειδικά για την εποχή μέσα στην οποία γράφτηκε.

.

TzIMIS ENEKEN-web

.

Όχι δεν φταίει η μαμά μου
ούτε όπως λένε οι γιατροί
και όπως θέλει να πιστεύει ο μπαμπάς μου
μια ορμονική διαταραχή

Όχι δεν φταίει η ομορφιά μου
κι οι τρόποι μου οι κουνιστοί
ούτε κι ο παιδικός μου φίλος ο Γιωργάκης
που χαϊδευόμαστε μικροί

Μοναχογιός μικρoμεσαίων
με καθωσπρέπει ανατροφή
όμως με δείχναν και γέλαγαν στο σχολείο
και με φωνάζαν αδερφή

Γιατί δεν πήρα το ρολάκι
που μου πασάραν οι πολλοί
να παίζω το γαλάζιο αγοράκι
με την βαρβάτη την ψωλή

Έχω ένα τσίρκο στην καρδιά μου
με πήρε μπάλα η αλλαγή
έβαλα σιλικόνη στα βυζιά μου
κι έφτιαξα ψεύτικο μουνί

Καταναλώνομαι τις νύχτες
με την δικιά τους συνταγή
εγώ πουλάω τα όνειρά μου στους ξενύχτες
κι αυτοί γαμάνε μια πληγή

Ξενοδοχείο η αγκαλιά μου
για καμικάζι εραστές
κι έχει φρικάρει η σπιτονοικοκυρά μου
μ’ εμένα και τους εμπρηστές

Έχω ένα πόνο στην κοιλιά μου
τη νιώθω να εγκυμονεί
θ’ απλώσω στην ταράτσα τ’ άντερά μου
με μανταλάκια χιαστί
και θα κρεμάσω τα ερμαφρόδιτα μωρά μου
η πρώτη μάνα τραβεστί

.

.

 

.

Στην χρονοπαγίδα των στίχων του μήνα ο χρόνος δεν είναι γραμμικός, ποτέ δεν ήταν..! Στους πολυαγαπημένους Timetrap ο στίχος ήταν αγγλικός και ο χρόνος σχετικός. Η εξέλιξη του ήχου χρονοβόρα μα τα βήματα της αλματώδη, πάντα τέτοια ήταν..! Μετά από καιρό, στα “Χρόνια Σιωπής” που ζούμε, κυκλοφόρησαν το νέο τους άλμπουμ. Σπάζοντας το φράγμα του -μέχρι άλλωτε thrashαριστού τους- ήχου, ανανεωμένοι όσο ποτέ, σε σκληροπυρηνικά μονοπάτια με μια αμεσότητα που σκοτώνει..! Δι-σκά-ρα! Που και να μην ήταν και πάλι το “Στην Άβυσσο” θα ξεχώριζε για τον στίχο του. Το ρεφρέν του με πέντε λέξεις καταγράφει, τόσο απλά και τόσο αληθινά, την νοοτροπία μιας ολόκληρης εποχής: “έγινε ο πόνος συνήθεια, η βία τροφή”..! Τα είπαν όλα, τι άλλο να πούμε εμεις; …Περισυλλογή…

*

Μέσα στα μάτια σου βλέπω τον πόνο
Μέσα στα μάτια σου βασιλεύει η οργή
Ζήτησες τη ζωή σου μόνο
Μα σε έκριναν ένοχο για αυτή τη φυγή

Έγινε ο πόνος συνήθεια
Η βία, τροφή

Καμένη γη και κόκκινο νερό
Ανάσες που πνίγηκαν και ‘φτάσαν στο βυθό
Μη με κοιτάζεις στα μάτια, σου λέω δε μπορώ
Βλέπω τα όνειρα, που σου τα ‘ρίξαν στο κενό

Υποκρισία, για μια παγκόσμια ειρήνη
Ψυχές που βιαστήκανε, ποιος θα τις απαλύνει;
Η πόρτα του θανάτου να ανοιγοκλείνει
Μες τη ματαιοδοξία μας γινήκαμε κρετίνοι

Τι θα απομείνει;
Δουλοφροσύνη!
Όλα συμβαίνουν γιατί…

Έγινε ο πόνος συνήθεια
Η βία, τροφή

*

Timetrap_People-is-Grass_w

*

Timetrap – Στην άβυσσο (ft. Σπείρα)

*

Timetrap – Χρόνια Σιωπής (2017) Full Album

*

 

– στον Καπετάν Θεοδόση –

Τι κάναμε τον Απρίλη -και παραμελήσαμε τους “στίχους του μήνα“..? Μα φαίνεται και απ’ τις προηγούμενες αναρτήσεις, ασχοληθήκαμε εντατικά με την καλλιέργεια -και τα κολάζ της- Βαλεριάνας! Στο μεταξύ βέβαια έπαιξε και μια εκδρομή στην Αίγινα, όπου κάπου πίσω απ’ τις φυστικές και τα λουλουδάδικα, ακολουθώντας μυστι(κιστι)κά μονοπάτια βρίσκει κανείς και το Κρυφό Λιμάνι του νησιού..! Που τελευταία συνδέεται άμεσα με Πορτογαλία μεριά. Στα μεταλλικά του νερά ψάρεψα και τους εκπληκτικούς Miss Cadaver..! Και στην Οργισμένη τους Διαδήλωση (Mänifestvm Raivus) ξεχώρισε μονομιάς ο Αντάρτης της Ασφάλτου -μτφ κατά γράμμα, απ’ την 8η ψηφιακή σφραγίδα του CD..! Απολογίζοντας λοιπόν αυτό το θεωρητικά κενό διάστημα και πιάνοντας ξανά τον στιχουργικό συιρμό, οι Δεσποινίς Πτώμα και ο Αντάρτης του Δρόμου, δικοί σας:

miss-cadaver-271

Όποιος πολεμά την Εξουσία
δεν μπορεί να θέλει να εξουσιάσει,
παλεύει ενάντια στην υποκρισία
-Αγώνας κατά της τυραννίας!

Υψώσε την φωνή σου δυνατά
Αντάρτη του δρόμου!

Όποιος παλεύει ενάντια στην υποταγή
δεν μπορεί να θέλει να γίνει αφεντικό,
καταπολεμά την μισαλλοδοξία
-Αγώνας ενάντια στην άγνοια!

Όποιος παλεύει για την ισότητα
πάντοτε το εννοεί πραγματικά,
αγωνίζεται για ‘σένα και για ‘μένα
-Αγώνας μέχρι τελικής πτώσης!

Υψώσε την φωνή σου δυνατά
Αντάρτη του δρόμου!

Αντάρτης του δρόμου!
Αντάρτης του δρόμου!

Παραμένει στα οδοφράγματα,
σ’ αυτή τη μάχη σώμα με σώμα

Αντάρτης του δρόμου!
Αντάρτης του δρόμου!

Ποιός αγωνίζεται για το μέλλον;
Αντάρτης του δρόμου!

[ #8 track, 15′ : 37″ ]

*

Or

Guerreiro Do Asfalto (listen from bandcamp)

*

Το προσφυγικό ζήτημα μας αφορά άμεσα ως κοινωνία και δυστυχώς θα συνεχίσει να μας απασχολεί και για πολύ καιρό ακόμα… Μας έχει απασχολήσει ήδη μια φορά και στους “στίχους του μήνα“, πριν ένα χρόνο -και μάλιστα υπήρξε και η ουσιαστική αφορμή για την μονιμοποίηση της στήλης..! Δυστυχώς αν κάτι έχει αλλάξει από τότε αυτό είναι προς το χειρότερο, κυρίως από τις πολιτικές σκοπιμότητες επάνω στις πλάτες αυτών των δύσμοιρων ανθρώπων… Το μόνο ίσως διαφορετικό είναι ότι η αριστερή μας κυβέρνηση –σε αγαστή συνεργασία με τον “σκανδαλιάρη” Ερυθρό Σταυρό και την χουνταναθρεμμένη Εκκλησία– έδειξε το αληθινό της πρόσωπο: το βλοσυρό πρόσωπο της -κάθε- Εξουσίας. Εκτός βέβαια από τις πρόσφατες βίαιες εκκενώσεις καταλήψεων στην Αθήνα, είχαν προηγηθεί αυτές της Θεσσαλονίκης, ευλόγησον..!

Επιστρέφοντας στους στίχους για τους οποίους ξεκινήσαμε να λέμε, σε αυτούς τους στίχους που απεικονίζουν την πραγματικότητα και μάλιστα μέσα από ένα αλληλέγγυο πρίσμα, αυτή τη φορά με χαρά καλωσορίζουμε τους Burnt Cross*και το Refugees of War. Δικό σας:

Μόνιμα στις ακτές / πρόσφυγες του πολέμου /
αναζητώντας έναν τόπο ασυλίας /
κανείς δεν ξέρει το όνομα τους / ή από που καταφθάνουν /
γυρεύοντας μια χείρα ανθρωπιάς και βοηθείας /
σε έρημους και αδιέξοδους δρόμους /
ταξιδεύουν μέσα από εμπόλεμες ζώνες /
προσπαθώντας να ξεφύγουν του εφιάλτη /
η παρουσία τους εγείρει φόβο / δεν είναι παράνομοι /
τα σύνορα τούς κάνουν τέτοιους και τους διαχωρίζουν /
κόσμος αφήνεται να πεθαίνει και κανείς δεν ρωτά “γιατί;” /
αδιαφορία για την κόλαση που αυτοί οι άνθρωποι ζουν /
σε έρημους και αδιέξοδους δρόμους / ταξίδι μέσα σε εμπόλεμες ζώνες /
σύννεφα μαζεύονται βαριά / δεν υπάρχει τέλος στον πόνο και τη δυστυχία /
σύννεφα μαζεύονται βαριά / χίλια μίλια μακριά απ’ το σπίτι /
μόνιμα στις ακτές / πρόσφυγες του πολέμου /
γυρεύοντας μια χείρα ανθρωπιάς και βοηθείας /
σαν πουλί στο μάτι του κυκλώνα /
που πασχίζει να κρατηθεί στα εύθραυστα φτερά του /
δεν υπάρχει ασφαλές καταφύγιο / πρόσφυγες του πολέμου /
περιπλανώμενοι στην γη του πουθενά / ταξίδι μέσα στην κινούμενη άμμο /
κορμιά που δεν μπορούν ούτε όρθια να σταθούν / πρόσφυγες του πολέμου /
και αν ακόμη και τα σώματα φθαρούν / η βιβλική έξοδος δεν θα σταματήσει ποτέ /
τα ονόματα αυτών που έχουμε ξεχάσει : οι πρόσφυγες του πολέμου

.

.

Standing on the shores, refugees of war
Searching for a land of sanctuary
No-one knows their name, or from where they came
Reaching for hands of humanity
On to roads that lead nowhere Travel the war torn
Fleeing from their nightmare
Stoking up the fear, no illegal’s here
Borders that create and separate
People left to die and no-one asking why?
Indifference to the hell these people take.
On the roads that lead nowhere Travel the war torn.
Storm clouds gathering, no end to the pain and suffering
Storm clouds gathering, a thousand miles from home
Standing on the shores, refugees of war,
Reaching for hands of humanity
Like a bird upon the wind, plagued with fragile wings
No sanctuary to settle in, refugees of war
Wander into no man’s land, Journey through the Shifting sands
Bodies that can’t even stand, refugees of war
And even as the bodies rot, the exodus won’t ever stop
The names of those that we forgot, refugees of war

.

RWdiyMM_w

Γρήγορα – γρήγορα, να προλάβουμε -έστω και με καθυστέρηση- τον κουτσοφλέβαρο για τους στίχους του μήνα..! Με μια καλή αφορμή και γνωριμία που μας πρόσφερε η 24η μέρα του..! Το “Wasn’t born as a soldier” των Κωνσταντινοπολιτών (και πολυαγαπημένων) Poster-iti, δεν επιλέχθηκε για τον λυρισμό των στίχων του αλλά για το άκρως αντίθετο τους: την αμεσότητα και την ωμότηττα τους! Μια μουσική -σε ύφος Discharge- δήλωση άρνησης στράτευσης, μια κατάθεση ψυχής στην καθομιλουμένη..! Οι καιροί είναι πονηροί, εθνικισμοί και φονταμενταλισμοί στο φόρτε τους, χρειαζόμαστε περισσότερες τέτοιες προσπάθειες -και απ’ τις δυο πλευρές του Αιγαίου:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Η μάνα μου έφερε στον κόσμο ένα αγαθό μωρό
Ποιός αποφασίζει για το τι θα γίνω;
Ποιος καθορίζει τη μοίρα μου;
Οι επιλογές μου είναι περιορισμένες

Δεν γεννήθηκα στρατιώτης
Δεν γεννήθηκα για να σκοτώνω

Γαμημένοι πολιτικοί, ποτέ δε νοιάζονται για την ζωή
Γαμημένες οικογένειες, αναθρέφουν τα παιδιά τους μεσ’ το ψέμα
Ποτέ δεν διάλεξα να σπαταλήσω το χρόνο μου
Αλλά μας εξανάγκασαν να νιώσουμε την ψύχρα του πολυβόλου

Δεν γεννήθηκα στρατιώτης
Δεν γεννήθηκα για να σκοτώνω

ΥΓ: Το συγκεκριμένο τραγούδι προέρχεται από το άλμπουμ “Protest To Be Murdered”, το οποίο και μπορείτε ν’ ακούσετε / κατεβάσετε από εδώ..!