[ Ο σκύλος ο Κουέπ ] *

.

Ήθελες πιστός να μείνεις
μα εγώ είμαι άπιστη και ασταθής.
Δεν θέλω λευκά σκυλιά να με φυλάνε
δεν θέλω την κατασταλτική σου ασφάλεια.
Έχω μήνες να σε δω.
Σε μισώ.
Μα -μου ‘λειψες.
Πολύ το φοβόμουν αυτό.
Αλλά ό,τι φοβάμαι, συμβαίνει.
Ήρθες στον ύπνο μου
μέσα απ’ το βόρβορο του πηγαδιού μου
με λευκά μαλλιά
κόκκινα μάτια
τρίχωμα λύκου
έτοιμος να με κατασπαράξεις.
Σ’ έχω καταπιεί πολλές φορές,
βαρέθηκα
δε σε φοβάμαι
σε σιχάθηκα.
Ποτέ οι άτσαλες μου σκέψεις
δεν ήταν τόσο τακτοποιημένες.
Με απόλυτη ψυχραιμία
κι αίσθημα πικρό
σαν τη γεύση που μου άφηνες
σε απαλλάσσω.

.

NFS_EgoApenatiTis_web

.

Το πρώτο πράγμα που μου ΄ρθε στο μυαλό, διαβάζοντας αυτούς τους στίχους, ήταν η βεβαιότητα πως μόνο μια γυναίκα θα μπορούσε να συνενώσει τόσες αντιθέσεις, να σκεφτεί και να γράψει με αυτόν τον τρόπο… Αυτό που καταχρηστικά ίσως αποκαλείται “γυναικεία γραφή”… Και αμέσως μετά αναρωτήθηκα για το εάν “μπορεί να υπάρξει φεμινιστική γραφή χωρίς φεμινιστική συνείδηση”… Και το ερώτημα αυτό μ’ ακολούθησε σε ολόκληρη σχεδόν την διαδρομή ανάγνωσης της Νίκης Κωνσταντοπούλου… Όσο για αυτή καθεαυτή την διαδρομή, κράτησα σημειώσεις στο πίσω μέρος του βιβλίου, και αργότερα τις δακτυλογράφησα (βλ. σελ. γραφομηχανής) ως αναμνηστικό …δημιουργικής ανάγνωσης! Δεν γράφω παραπάνω για να μην σ’ επηρεάσω αναγνώστη μου. Αν παρ’ όλα αυτά σού γεννηθούν κι εσένα παρόμοια ερωτηματικά, θα χαρώ ιδιαιτέρως να μοιραστούμε τις απαντήσεις!

.

»ο τίτλος δεν παραπέμπει απλώς στην ονοματοποιία ενός σκύλου αλλά αναφέρεται στο φάρμακο κουεπίν -φάρμακο για την ψύχωση«

.

Υ.Γ: Συμπτωματικό το background της φωτογραφίας αλλά και ταιριαστό μες την αντίθεση του..!
.

 

 

Advertisements
Comments
  1. Johnny McRo says:

    …Έναντι εμού του ιδίου…
    …Εγώ, απέναντι της…

    Μοιράζοντας τις ρουφηξιές του καφέ αντίστοιχα με τις σελίδες του βιβλίου
    -εγώ, απέναντι της- φυλλομετρούσα τα ποιήματα και ήδη απ’ την αρχή
    ξεκίνησα να φορτώνω το πορτ μπαγκάζ του νου μ’ ερωτήματα και με
    παράνοα στοιχήματα για το γευστικό αποτέλεσμα της ανάγνωσης τους

    Στο τέταρτο επάνω ξανασυνάντησα τον (συν)γραφικό της χαρακτήρα,
    στο πέμπτο κοντοστάθηκα για τα καλά. Στις κάτω γωνίες των
    μονών σελίδων, νύμφες προσδοκίες άλλαζαν σε νυμφομανείς βεβαιότητες
    που με τη σειρά τους θα γύριζαν στη συνέχεια τα φύλλα

    Και λίγο πιο μπροστά από το πίσω μέρος του μυαλού άρχισε να
    γιγαντώνεται και να προεξέχει εκείνο το ερωτηματικό που θα έκλεινε
    την φράση: άραγε νοείται “φεμινιστική γραφή” χωρίς φεμινιστική συνείδηση;
    Συντονισμένες τζούρες, στιχουργημένα λόγια που συνεχίζουν

    να εισπνέονται μαζί με τον καπνό μέχρι πριν την τελευταία δρασκελιά
    και την απροσδόκητη συνάντηση -μέσα στο ποιήμα- με τη Laila Alaoui,
    κάτω από έναν τίτλο που σπάει αγκύλες και ξεφουσκώνει ερωτηματικά
    και με την αναμένουσα ψυχραιμία μόλις δυο ακόμα ποιημάτων

    με το χαμόγελο του τζογαδόρου, ή του τρελού για τους θαμώνες του cafe
    της οδού Ασκληπιού, στο τελευταίο τσιγάρο μετά την ολοκλήρωση,
    κοίταζα το ταβάνι μα ατένιζα τα άστρα: νικητής, εγώ έναντι εμού του ιδίου
    -αλλά αυτή που πραγματικά με κέρδισε ήταν η γραφή της!

    [ Γιάννης Μ*, 03.05.17 ]

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s