Genocider 2LR

1985: Η χουντική “επιτροπή λογοκρισίας” του ελληνικού κράτους συνεχίζει να ελέγχει και να χειραγωγεί (ενίοτε με απαγορεύσεις) την παραγωγή Λόγου και Τέχνης που μπορεί να θίγουν “τη δημόσια αιδώ, το πατριωτικό και θρησκευτικό αίσθημα των ελλήνων”…  Με ωμές παρεμβάσεις επί του καλλιτεχνικού έργου αλλά και με ποινικές ευθύνες επί των δημιουργών του… Και όλα αυτά εν μέσω ώριμου Παπανδρεϊσμού και όψιμου σοσιαλισμού..!

Θύμα της περιβόητης επιτροπής πέφτει και ο αντιμιλιταριστικός – διεθνιστικός ύμνος των STRESS “γενοκτονία“. Η πρώτη πανκ αυτόνομη παραγωγή και κυκλοφορία (από το ίδιο το συγκρότημα) δίσκου βινυλίου, σημαδεύεται κυριολεκτικά με την επιβολή σιωπής στο συγκεκριμένο τραγούδι. “Ο ήχος της ανασφάλειας” κυκλοφορεί με την απαγόρευση της δημοσίευσης του τίτλου στην ετικέτα του δίσκου και των εν λόγω στίχων στο ένθετο. Ενώ στην β’ πλευρά του βινυλίου ακούγονται μόνο οι πρώτες νότες του κομματιού και μετά …δίλεπτη σιωπή, έως τις τελευταίες και πάλι νότες του! Η κρατική βία και επιβολή εκτός από τους δρόμους (βλ. την ίδια χρονιά επίσης: “επιχειρήσεις αρετή”, κατάληψη Χημείου, δολοφονία Καλτεζά, κλπ) χαράσσεται και στους ήχους… Τα ίδια θα ισχύσουν και με την επανέκδοση του δίσκου από “ανεξάρτητη εταιρία” το 1988. Η “γενοκτονία” είναι ουσιατικά ένα απαγορευμένο άσμα και παραμένει τέτοιο δισκογραφικά -έως το 1990 όπου και θα διασκευαστεί από τους Αντίδραση, προσπερνώντας την επιτροπή λογοκρισίας… ( * )

Εν μέσω σκληρού Ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού και εντόπιου μιλιταρισμού (καθεστώς γενικής επιστράτευσης, δίχρονη στρατιωτική θητεία, τετραετείς φυλακίσεις ανυπότακτων, κοκ) κάθε απόπειρα άρθρωσης κριτικού λόγου στους εθνικούς μας μύθους φλερτάρει με απαγορεύσεις και ποινές.

Παρ’ όλα αυτά (και ενώ το φοκλόρ και οι εξωραϊστικοί σύλλογοι ζουν και βασιλεύουν με κρατικές επιχορηγήσεις) οι επιίσημες θέσεις του ελληνικού κράτους και των κυβερνήσεων του για το Ποντιακό ζήτημα αναφέρονται ως “σφαγές των Ποντίων από τους Νεότουρκους“. Καμία επίσημη αναφορά, εως το 1994, σε γενοκτονία.

Αυτό που αλλάζει από τότε και έπειτα είναι οι προσφυγές στα διεθνή δικαστήρια για την διεκδίκηση αποζημίωσης των θυμάτων. Η “σφαγές” φαίνονται σαν γενικολογίες ενώ η “γενοκτονία” είναι πιο συγκεκριμένη τόσο Ιστορικά όσο και Νομικά. Η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων αναγορεύεται ως ένας ακόμη εθνικός στόχος, αντίστοιχοι νόμοι ψηφίζονται από το ελληνικό κοινοβούλιο, ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός αλλάζει επίπεδο και οι μηχανές προπαγάνδας παίρνουν φωτιά. Σε πρόσφορο έδαφος κοινωνικά, εν μέσω “μακεδονικών συλλαλητηρίων” και “ελληνοσερβικής φιλίας”, ένα ακόμα εθνικό ταμπού γεννιέται!

Δε θα μας γιατρέψει ο καιρός, τους σκοτωμένους τους ξεχάσαν εντελώς” αναφέρει το απαγορευμένο άσμα και δικαιώνεται από πολλές απόψεις: ποιος πιστεύει στην ανιδιοτελή κρατική αρωγή και συμπαράσταση υπέρ των θυμάτων; Στην ίδια ιστορική συγκυρία όπου τα υποτιμητικά ανέκδοτα με Πόντιους πρωταγωνιστές κυριαρχούν στην μαζική κουλτούρα και ο επαναπατρισμός των “ρωσοπόντιων αδερφών μας” συνοδεύεται με κοινωνικούς αποκλεισμούς, περιθωριοποίηση και μεγάλες δόσεις ρατσισμού. Για την κρατική εξουσία και τους λειτουργούς της το Ποντιακό ζήτημα αφορά, καθαρά και ξάστερα, πολιτικαντισμούς και ψηφοθηρίες. Και κυρίως στον κοινωνικό έλεγχο και στη διαιώνιση του συστήματος μέσω των εθνικών ιδεωδών.

genoktonia ii

2015: Ο (NEWAVER της πολιτικής) Φίλης κάνει το λάθος ( ; ) όχι μόνο ν’ αγγίξει αλλά και ν’ αμφισβητήσει το Ταμπού..! Οι εθνικιστικοί ασκοί του Αιόλου ανοίγουν αυτόματα, χωρίς κανείς επί της ουσίας να δώσει σημασία σ’ αυτές καθεαυτές τις δηλώσεις. Τα γεγονότα που ακολουθούν είναι λίγο πολύ γνωστά, το ίδιο και οι ακατανόμαστοι ακροδεξιοί πρωταγωνιστές τους. Και πάλι οι απαγορευμένοι στίχοι θα μπορούσαν να περιγράψουν γλαφυρά μια προέκταση αυτής της ιστορίας: “κι όλοι μαζί υπερήφανοι θα υψώσουμε τα χέρια, φασιστικά εμβατήρια για τους νεκρούς (φαντάρους), παπάδες και πολιτικοί θα υμνούν τα ιδανικά τους, που τόσο πολύ μόχθησαν τα βρώμικα μυαλά τους“…

Και στα καπάκια, αμήχανες συζητήσεις επί συζητήσεων, σε ότι αφορά στην επιστήμη και στις ορολογίες της, στις διαφορετικές αποχρώσεις και στις ορθές ονοματοδοσίες λουτρών αίματος, ομαδικών τάφων και ξεριζωμών..! Λες και έχει σημασία για τους ανάπηρους και τις βιασθείσες πολέμου, τις οικογένειες των νεκρών και τους πρόσφυγες, αν σφάχτηκαν, βιάστηκαν ή ξεριζώθηκαν βάσει σχεδίου εθνοκάθαρσης ή γενοκτονίας. ( ** )

Χωρίς καμία σχεδόν αναφορά στα βαθύτερα αίτια τέτοιων γεγονότων. Χωρίς την παραμικρή καταδίκη της εθνικιστικής και θρησκευτικής βίας απ’ όπου και αν προέρχονται. Γιατί αλίμονο, αν αρχίσουμε να εξετάζουμε τις αιτίες και τα γεγονότα, θα πρέπει εκ των πραγμάτων να παραδεκτούμε και να καταδικάσουμε και την ελληνική βία, τις δικές μας γενοκτονίες ή εθνοκαθάρσεις και να αποκαθηλώσουμε και γηγενείς εθνικούς ήρωες.

Γιατί καλά τα λέει το τραγούδι, και γι’ αυτό λογοκρίθηκε: “γενοκτονία (ή εθνοκάθαρση) υπαίτιοι είναι αυτοί: οι ήρωες και οι στρατοί“. Όλοι οι στρατοί θα προσθέταμε σήμερα εμείς… Και μετά του “Είμαστε τα παιδιά της Χιροσίμα, του Ναγκασάκι, του Βιετνάμ, του Αφγανιστάν” θα προσθέταμε και τα παιδιά των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, τα παιδιά της Τουρκίας, της Βοσνίας, της Συρίας, της Αιγύπτου, της Ουκρανίας, του Ιράκ … … …

Όσο για τον ίδιο τον Φίλη: ο εθνικοπατριωτικός παροξυσμός που σχεδίασε και έσπειρε (ως εκπρόσωπος τύπου και μέλος της εθνικοαριστερής κυβέρνησης) για να κερδίσει εκλογές και δημοψηφίσματα θέριεψε και παραλίγο τον κατασπαράξει. Ας πρόσεχε..!

 

( * ) Ένα χρόνο πριν είχε λογοκριθεί η φράση “έλληνα είσαι σκουλήκι” στο κομμάτι “έλληνες” των PANX ROMANA, στην θρυλική συλλογή “Διατάραξη Κοινής Ησυχίας“. Για να γίνει κατανοητό όμως το εύρος των παρεμβάσεων της διαβόητης επιτροπής του υπουργείου Εσωτερικών, δυο ακόμα παραδείγματα: Το 1988, ο Κλεάνθης Χατζηνίκος πραγματοποίει έκθεση ζωγραφικής με έργα που θεωρήθηκαν άσεμνα. Η έκθεση απαγορεύθηκε, ο καλλιτέχνης καταδικάστηκε και ένα από τα έργα του καταστράφηκε ως τεκμήριο εγκλήματος! Ένα ακόμα τραγούδι που λογοκρίθηκε, και αυτό μετά τη Μεταπολίτευση, ήταν το “Διδυμότειχο μπλουζ” (1991) των πατριδοδίαιτων Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και Γιώργου Νταλάρα..!

( ** ) Ποιος πιστεύει στην ουδετερότητα και την εγκυρότητα της Επιστήμης και των Εννοιών; Ιδιαίτερα όταν έννοιες σαν κι αυτές, για να πιστοποιηθούν, διυλίζονται μέσα από πρεσβείες και διπλωματικά γραφεία, υπουργεία πολέμου και προπαγάνδας, κοινοβούλια και διεθνείς οργανισμούς;

Και ειδικά όταν ο όρος “εθνοκάθαρση” πρωτοχρησιμοποιήθηκε σωρηδόν στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, στις χειρότερες εθνικιστικές σφαγές επί ευρωπαϊκού εδάφους μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο; Και χρησιμοποιήθηκε υπερβολικά πολύ για να καλύψει τόσο τις αδυναμίες της ΕΕ όσο και τα επί μέρους και αντικρουόμενα συμφέροντα των κρατών-μελών της. Αν και ασαφής, στην περίπτωση των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας, προτιμήθηκε αντί της “γενοκτονίας”. Πολύ απλά γιατί η “εθνοκάθαρση” σαν όρος είναι νομικά κενός περιεχομένου.

Αν το Ευρωκοινοβούλιο ή ο ΟΗΕ ή και το ΝΑΤΟ ακόμα, χρησιμοποιούσαν εξ΄ αρχής στις επίσημες αναφορές τους τον όρο “γενοκτονία” θα έπρεπε και αυτομάτως -βάσει των καταστατικών τους αρχών- να παρέμβουν δυναμικά για να την αποτρέψουν. Κάτι που είτε λόγω ανικανότητας είτε λόγω σκοπιμότητας (είτε λόγω και των δυο) δεν ήθελαν να κάνουν, μέχρι και την εμπλοκή των ΗΠΑ… Κάτι που ειδικά η ελληνική πλευρά όχι μόνο δεν επιθυμούσε να αποτρέψει αλλά ενίσχυε κιόλας μέσω των συμμαχιών της με τους Σέρβους και Σερβοβόσνιους μακελάρηδες…

 

Valeriana’s Fanzine, σελ. 38-39

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s